• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 32 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Αύγουστος 2021
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

 

Η “διδασκαλία” του Νεοελληνικού Χορού στο διαδικτυακό γυαλί

Μάρτης 2021

Γιατί πρέπει να είμαστε κόπια του διεθνούς πραγματοποιούμενου, δηλ. της σκελτοποίησης ή επί το πλέον polite, του δομικού ορίζοντα σε ότι αφορά τον “παραδοσιακό ” χορό ή το πλέον καταληπτό ήτοι, ρυθμική γυμναστική με πατριωτική γυμναστική;
Υπομονή χοροκρατούντες και χοροστατούντες στο δεξί ή τ’ αριστερό στασίδι του λαϊκού χοροστασίου. Θα τελειώσει το κακό και θα βρεθούμε ξανά. Ο Έλληνας πέρασε ιστορικά πολλές καταστροφικές περιόδους και πάλι χόρεψε γιατί γνωρίζει την μεγάλη του αξία στο στήσιμο μια μικρής ή μεγάλης κοινωνίας!!!
Παρακολούθησα (όσο άντεξα) κανα δυό διαδικτυακές συναντήσεις (κάποιες είναι και επί πληρωμή) (sic) με την έναρξη της ανάρτησης. Στη συνέχεια όμως παρέχονταν δωρεάν λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος του κοινού των ασκουμένων ρυθμικά (?). Ίσως. Δεν ξέρω. Άλλες απευθύνοντο (με χρήση συγγενών κωδικών) στα μέλη και σε πιθανούς φίλους. Δεν έλειψαν και οι “συναντήσεις”, που κυκλοφόρησαν ελεύθερα στο διαδίκτυο μαγνητοσκοπημένες, λες και ο “εκπαιδευτής” τελειώνει τον βίο του και θέλει ν’ αφήσει το αποτύπωμά του. Συνέχεια

Η Πατινάδα της Νάξου πού ‘γινε «Συρτός Κυκλάδων»!! (“Αλάτι της Γης”)

Η περίπτωση με την Πατινάδα της Αυγής (της Πατινάδας της Δευτέρας για το ξύπνημα του ζευγαριού, της Πατινάδας της παρέας) λαμβάνει διαστάσεις, που εφάπτονται κακής (λανθασμένης) καταγραφής εκ μέρους των συντελεστών της εκπομπής.
Από τέτοιας επιμέλειας τηλεοπτικές εκπομπές η πληροφορία που ταυτίζεται με την καθημερινή σκέψη κι όχι με την συστηματική έρευνα, ως όφειλε, μετατρέπεται δυστυχώς σε «γνώση«, που διαχέεται με τους δημόσιους διαλόγους!!!

Από τη μια, σε εκπομπή παρουσίασης του μουσικού συγκροτήματος “Φυστικί σαλόνι”, δίδεται τίτλος του τραγουδιού ως λεζάντα στην οθόνη ο πρώτος στίχος αυτού που ξεκίνησαν να τραγουδούν:
Στο 39’:49’’ (https://www.youtube.com/watch?v=V-8YVU5FnTo&t=2256s)
Συνέχεια

Εκτός από τα ΜΕΤΡΑ υπάρχει και το ΜΕΤΡΟ !!

Βαμβακού Λακωνίας_Ιούλιος 2020

Πανδημία, θάνατοι, εγκλεισμοί, ματαίωση εκδηλώσεων πολιτισμού, ακυρώσεις, αγανάκτηση, ανεργία, παραζάλη του ΥΠ.ΠΟ., μπρος-πίσω του Υπουργείου Ανάπτυξης, αφίξεις στα χωριά μας ελάχιστες κ.λπ. γνωστά και άγνωστα!!

Μνήμη της Αγίας ή του Αγίου, ήτοι θεία πανήγυρις.

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ

Στίχοι : Σπαντιδάκη Δέσποινα
Μουσική : Γιώργος Στρατάκης
Λύρα – Τραγούδι : Γιώργος Στρατάκης
Συμμετέχει και: Η Μάνα μας, Στρατάκη Ελένη το γένος Σταματάκη Νικολάου.

Μας λείπουν φέτος οι μετανάστες μας κι ο πίνακας του χωριού δεν διαθέτει όλα του τα χρώματα. Βαρύ το κλίμα, αλλά οι ευχές για ΥΓΕΙΑ πάνε κι έρχονται και η Ευχή να είμαστε του χρόνου ΟΛΟΙ πάλι εδώ!!!
Ποιο θα μπορούσε να είναι το ΜΕΤΡΟ, που δεν το βρίσκουμε και εξ αυτού κι εμείς και οι μαζικοί Φορείς μας μα και οι Υπηρεσίες μας συγκρούονται. Για άλλα πράγματα υπάρχει άγνοια από τους μεν και για άλλα από τους δε. Γι’ αυτό λέμε ΜΕΤΡΟ!!!
Ποιο θα μπορούσε να είναι το μέτρο; Απλά να σκαλίσουμε τις μνήμες των μεγαλυτέρων και να κάνουμε ένα flash back σε παλιότερους καιρούς. Θεωρούμε και διατυμπανίζουμε πως τους Τιμούμε γι’ αυτά που μας παρέδωσαν.

Π.χ. μετά τη Λειτουργία μέχρι το μεσημεριανό φαγητό συνάντηση στις ταβέρνες και στο χοροστάσι, φωνητικά τραγούδια από τη μια και τραγούδια με λίγα ντεζιμπέλ από την άλλη, για να πούμε και καμιά κουβέντα, όσοι παραβρεθούμε. Κι αν είσαι στο Μωριά δεν ξεκινάς βέβαια με “Zωναράδικα” ούτε με την “Ζαχαρούλα” (sic)!!!!
Ρίχνουν καμιά βόλτα κι οι μερακλήδες συνοδεύοντας τη δέσποινα συγγένισσά τους, πηγαινοέρχεται κι ο πιτσιρικάς με τα κεράσματα για τον λεβέντη τον Δήμο πού ‘ρθε από τη Σαλονίκη ασθμαίνοντας και με τα “χαρτιά” του για να δει το σόι και να τον δούνε κι οι δέσποινες μιας και δεν βρήκε ταίρι κει μακριά πού ‘ναι. Συνέχεια

ΧΟΡΟΣ – ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ (ΠΙΝΑΚΕΣ – ΧΑΡΑΚΤΙΚΑ) (ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΙ &’ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ)

200 και… χρόνια!!

Εικόνες Πινάκων και Χαρακτικών. Είναι μέρος του πλούτου μας!!!

Η εποχή που καταγράφεις μόνο frames από τον χορευτικό βίο των Ελλήνων θα σου προσφέρει.
Κι εκεί που πιστεύεις ότι λείπει τέτοιο ερευνητικό υλικό βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα θησαυρό με πίνακες ζωγραφικής και χαρακτικά. Αφορούν και την προεπαναστατική περίοδο της Εθνεγερσίας (1821), αλλά και την μεταεπαναστατική.
Μας τις παρέδωσαν Έλληνες και πλήθος ξένων Περιηγητών δια των ζωγράφων και των χαρακτών που τους συνόδευαν στις αποστολές τους.
Χορός προ ή μετά τη μάχη, μουσική και τραγούδι προ ή μετά τη μάχη.
Χορός σε κοινοτικές στιγμές, μουσική και τραγούδι σε ώρες χαλάρωσης αλλά και σε χορευτικές δράσεις.
Μουσικές από μονήρεις παρουσίες, αλλά και μουσικές από ζυγές και κομπανίες.
Πλούτος εκφάνσεων λαϊκού πολιτισμού μοναδικός σε καιρούς κρίσιμους, αλλά αενάως επαναλαμβανόμενες κατά την παράδοση ενός λαού.
Πίνακες και Χαρακτικά που παρατηρώντας τους επίμονα, ενώ αναμοχλεύεις τον ιστορικό χρόνο, “βλέπεις κινήσεις και ακούς ήχους”.

Είχα στην βιβλιοθήκη μου το βιβλίο της Καθηγήτριας κ. Αλεξάνδρας Γουλάκη – Βουτυρά “ΜΟΥΣΙΚΗ, ΧΟΡΟΣ και ΕΙΚΟΝΑ”, περιεχόμενο του οποίου χρησιμοποίησα για κάποιες θεματικές στα μαθήματά μου στο Πανεπιστήμιο. Από αυτό άντλησα αρκετό από το υλικό μου για να φτιάξω αυτό το βίντεο, αλλά ανακάλυψα στο διαδίκτυο έναν άλλο θησαυρό, που όμως στερείτο στοιχείων αναφοράς. Έτσι άρχισε άλλος αγώνας για την απόδοση των έργων στους δημιουργούς και της κατασκευής – δημιουργίας, με ερασιτεχνικά εργαλεία, του βίντεο που παραδίδω.
Πιστεύω πως αξίζει να αρχειοθετηθεί από τους αναγνώστες, ως αποτύπωμα του χορευτικού βίου των Ελλήνων μιας εποχής δείκτη της ιστορίας.

Ο Χορός

αενάως επαναλαμβανόμενος, ως συστατικό της ζωής των Ελλήνων, έτσι όπως αποτυπώθηκε από το μολύβι και τους χρωστήρες των Ελλήνων και των ξένων, παρόντων στα γεγονότα και άνευ χορευτικών συνταγματικών κανόνων.
Ο χορός
με το περιεχόμενό του ως κοινοτική και αλληλέγγυα συν-δράση κι όχι ως μονομερής αντίληψη των δομικών του στοιχείων.
Ο Χορός
ως ενισχυτικό των ψυχών και των σωμάτων μπροστά σε δύσκολες και ακριβές καταστάσεις κι όχι ως χορός προγονολατρικών αιτιάσεων..
Ο Χορός
που οδήγησε την ψυχή και το φρόνημα σε εύφορους δρόμους και μονοπάτια.

«‘Το ΕΘΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΕΘΝΙΚΟ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΣ»

Μια φράση του Διονυσίου Σολωμού που του αποδόθηκε από τον Ιάκωβο Πολυλά!

 

 

 

«Εθνικό συνεπώς δεν είναι το μεγαλόστομο, το ρητορικό, το “λεβέντικο”, αλλά το καλά σχεδιασμένο και προετοιμασμένο προς όφελος του τόπου.
Εθνικό δεν είναι το δημοφιλές, αλλά το έντιμο και ειλικρινές.
Εθνικό δεν είναι αυτό που απλώς εξαγγέλλεται ή εκφωνείται ως σύνθημα, αλλά αυτό που συνιστά ολοκληρωμένη στρατηγική και προωθείται επίμονα με την κινητοποίηση όλων των εθνικών δυνάμεων τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς».

«Αλήθεια, τι θα εορτάσουμε με τόση επισημότητα, αφού ακόμα και τα νομίσματα του Αγώνα έγιναν συλλεκτική επένδυση; Χωρίς χρονολογικά δεδομένα, έτσι στη μνήμη αποτυπωμένα, θα προσπαθήσω να εξετάσω πράγματι πόσο εκπαιδευτικά, ιστορικά, ηθικά είμαστε ενημερωμένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε με συνείδηση και ευθύνη το μάθημα, αρνητικό κυρίως, και θετικό, της Επανάστασης του 1821. Θα θυμηθούμε, τάχα, ότι το Πατριαρχείο αναθεμάτισε τον Αδαμάντιο Κοραή και καταδίκασε από άμβωνος τον Αλέξανδρο Υψηλάντη; Θα αναφερθούμε στο πώς η ενέργεια του Αλέξανδρου Υψηλάντη με τον Ιερό του Λόχο (ρομαντική μίμηση του Ιερού Λόχου των Πελοπίδα και Επαμεινώνδα) απογυμνώθηκε σε λίγες μέρες για να καταντήσει πρόβατο επί σφαγήν; Θα αναφερθούμε στο πώς επίσης έμεινε με λίγους ταμένους πιστούς ο Ανδρούτσος στο Χάνι της Γραβιάς και πώς έφτασε από απελπισία να καταφύγει στον εχθρό και πώς ο «συναγωνιστής» Γκούρας τον πέταξε από την Ακρόπολη για να εισπράξει γαλόνια που εξόντωσε τον «προδότη»; Συνέχεια

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ στην ΕΡΑ-5 Διεθνή (Κινίδαρος Νάξου)

ΠΡΟΖΑ

    Τ’ αποκριάτικα γλέντια στη Νάξο γίνονται είτε σε σπίτια (περιορισμένα) ή στα μαγαζιά.
   Ο πλούτος των τραγουδιών σ’ ένα τέτοιο γλέντι σε μαγαζί εκφράζεται είτε με φωνητικό τραγούδι, δηλ. χωρίς τη συνοδεία λαϊκών οργάνων είτε με τη συνοδεία οργάνων, όπως η ζύη (τζαμπούνα και ντουμπάκι, τα τζαμπουνοντούμπακα ή το τακίμι δηλ. το βιολί και το λαούτο.
Τ
α τραγούδια που περιλαμβάνει το αποκριάτικο ρεπερτόριο είναι κατά κύριο λόγο χορευτικά, όπως Καλαμαθιανά, Συρτά, Μπάλλοι, Βλάχες, Χασάπικα γρήγορα ή και μη χορευτικά, όπως τραγούδια στη μελωδία της παλιάς Πατινάδας και διάφορων τραγουδιών του Ακριτικού κύκλου.
    Στο νησί της Νάξου η αποκριά περιλαμβάνει διαφορετικούς σκοπούς από χωριό σε χωριό με κύρια κέντρα το Φιλώτι, τ’ Απεράθου και τα χωριά Κινίδαρος, Κωμιακή και Κόρωνος.
    Εκτός από τα γλέντια που γίνονται στο χωριό, τελούνται κι αποκριάτικα δρώμενα που θα μπορούσαμε να τα εντάξουμε σε δυο κατηγορίες. Σ’ αυτήν που συμβαίνει στ’ Απεράθου με τους «Κουδουνάτους» και σ’ αυτή των υπολοίπων χωριών με τους «Φουστανελάδες» ή «Κορδελάτους» ή «Κορδελάδες» ή «Λεβέντες» όπως τους ονομάζουν στα κατωχώρια. Το δρώμενο των Φουστανελάδων περιλαμβάνει γεγονότα, μουσικοχορευτικά και μη, τα οποία συμβαίνουν κατά την ανταλλαγή επισκέψεων αυτών των ομάδων, που αποτελούνται από άντρες, στα διάφορα χωριά.
    Η Νάξος, ως νησί του Διόνυσου και της Αριάδνης, του Δία προστάτη των προβάτων, του εκλεκτού οίνου, των πολλών μεταναστών επί φραγκοκρατίας μέχρι και το 1922 στη Μ. Ασία, γλεντάει ακόμα και σήμερα όχι κάτω από φολκλορικούς όρους, αλλά βιώνει τα αποκριάτικα δρώμενα.

 ………………………………………………………………………
ô Τα κείμενα (στίχοι) των τραγουδιών καταγράφηκαν είτε από παλιές (ντοκουμέντα) ηχογραφήσεις (δίσκοι 45ο) ή από προσωπική καταγραφή ή από συλλογή (επιλογή) από την βιβλιογραφία. Η σύνθεση των τελικών κειμένων των τραγουδιών έγινε με τον ίδιο τρόπο που «κατασκεύαζαν» οι ίδιοι οι ναξιώτες πολλά από τραγούδια τους, δηλ. με αυτοσχεδιασμό αλλά και κομπόλιασμα και με προσωπική σύνθεση των ήδη κυκλοφορούντων. Συνέχεια

ΑΠΟΚΡΙΕΣ στην Κωμιακή της Νάξου (καταγραφή 1970)

Η παρακάτω παρατιθέμενη περιγραφή του Νικολάκη Δημητρίου (γεν. 1885), από το χωριό Κωμιακή, αφορά σε καταγραφικά στοιχεία που βοηθούν στην κατανόηση του χαρακτήρα και της ατμόσφαιρας του αποκριάτικου γλεντιού:

Χειρόγραφο. (Ν. Ι. Κορρέ) 1456/1971 του Λαογραφικού σπουδαστηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναδημοσιεύτηκε στην εφ. «Κυκλαδικόν Φως», φ. 261-262 / Μάρτιος – Απρίλιος 1970.

«Μα ιντά να σας σε πω! Όπως το ουρνί απού την ώρα που θα εννηθεί περιμένει το λαιμοτόμο, ετσά κι εμείς περιμένομενε πότε θα ‘νοίξει το Τριώδι ‘ια να ‘μπομενε στα γλένδια των αποκριώ. Ιατί ετσά θα αύρομε γκι εμείς την ευχαιρία να αποφύομενε απού τη γκαθημερήσια βασάνιση τση ζωής, να τραουδήσομενε, να πιούμενε παραπάνω, να καοφάμενε και να χορέψομενε ια το καό τω μερώ και ια να ξεμουδιάσουνε μνια ‘υχιά και τα ποδάργια μας, που γαργαλιούνταινε και θένε να δείξουνε τη δύναμή ντωνε με το χόρεμα κια νείμαστενε και νεαροί να κάμομενε εντύπωση στσι κοπεούδες και να λένε συναμεταξύ ντωνε: “Εύρισε ειφτός, μάτι μη ντόνε πιάσει, ιντά καά που χορεύγει. Σα ντο Μπροσφύρη τον αντρειωμένο στήνεται. Αφερούντου”. Κι εμείς θωρώντας να μασε κρυφοκαμαρώνουνε δόστου και στηνούμαστενε και παίρνομενε καβάδια και κανόνια[1] και κάνομενε τσαλίμια μέχρι να ξεκαντουνιαστούμενε και ξεχύνουνταινε απού μέσα μας τα κρυφά αγαπήματα και οι ορμές και τσι θωρούμενε… ποταμοί νίντρω. Ας είναι! Συνέχεια

Το Αποκριάτικο τραγούδι στ’ Απεράθου της ΝΑΞΟΥ

Τάσος Μ. Ζευγώλης [1]

«Γλεντάτε να  γλεντίζωμε,
μα μόν’ αυτό κερδίζομε…»

«Εις τα δημοτικά τραγούδια της Νήσου μετά κόπου διεκρίναμεν όσα άδονται κατά τας ημέρας των Απόκρεω κατά τους χορούς και τας διασκεδάσεις[2] και εκ τούτων πάλιν μετά κόπου διεκρίναμεν όσα ηδύναντο να δημοσιευθώσι διότι πολλά εξ αυτών είναι επί τοσούτον άσεμνα, ώστε να μην επιτρέπεται η δημοσίευσις αυτών, επιτρεπομένων να άδονται μόνον υπό την πνιγηράν ατμόσφαιραν αγρίας κρασοκατανύξεως.

Ιδιαιτέρως κατά τας εορτάς των Απόκρεω εν Απειράνθω ζωντανόν παράδειγμα της γεννήσεως, ανατροφής και εξαιρετι­κής λατρείας εν τη Νήσω του θεού της ευθυμίας και του γέλωτος ο Απειράνθιος, με την ασπίδα του μετημφιεσμένου, επικρίνει και σατυρίζει τους πάντας και τα πάντα, αποκαλύπτων τα τρωτά εκά­στου – των πολιτικών ιδίως – με στίχους και ευφυολογήματα σατυρικού περιεχομένου υπό τον άπλετον γέλωτα του πλήθους. Συνέχεια

Μια ανάρτηση με αιτία κι ένα σημείωμα με αφορμή

Αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα απετέλεσε η δημοσιοποίηση στη στήλη “ΑΠΟΨΗ” του περιοδικού “ΧΟΡΕΥΩ” τ. 3ο,  θέσεων  της Δρ. κ. Ελευθερίας Γκαρτζονίκα με τίτλο του κειμένου: «Προσωπική έκφραση και ομαδικότητα στον ελληνικό παραδοσιακό χορό”.

Πρακτικά όμως πως μπορεί να γίνει όταν, όπως τονίζεται στο παραπάνω άρθρο, ο “δάσκαλος -α” είναι ένας – μια, μεγαλωμένος μάλιστα σε αστικό κέντρο, διαχειρίζεται το κινησιολογικό μέρος αντιγράφοντας από το διαδίκτυο και περιπλανώμενος θεματολογικά σ’ όλες τις πολιτισμικές περιοχές, τις οποίες χρειάζεσαι τουλάχιστον 50 ζωές για να τις επισκεφτείς σαν τουρίστας κι όχι σαν ερευνητής!!! Επί πλέον δε, όταν βιοπορίζεσαι από τον Σύλλογο που “εσύ” ίδρυσες και διοικείς (“καλλιτεχνικά” και οικονομικά)!!! Πόσους χορευτές, από πόσες περιοχές, πόσων ηλικιών, ποιων τραγουδιών συγκεκριμένων χορευτικών μοτίβων και ποιων περιστάσεων χορευτικές πράξεις μπορεί ένας διαχειριστής να μιμηθεί και να αφομοιώσει, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα (δείγμα) για τους μαθητευόμενους; Ποιόν αυτοσχεδιασμό στο Τσάμικο του Καλαβρυτινού θα διαχειριστείς; Αυτού που χορεύει στο φευγιό του ως κληρωτός ή αυτού που ο ίδιος επινοεί και δημιουργεί όταν μετά από χρόνια σέρνει τον χορό στο γάμο της κόρης του; Συνέχεια

Ευάγγελος Παπανούτσος: O δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του και παραμένει παιδί

“Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 27 Ιουλίου 1900 (παλαιό ημερολόγιο). Οι γονείς του ήταν οι Παναγιώτης Παπανούτσος και Ζηνοβία Κωστάλα…”.
Το Βιογραφικό του: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

Ο αείμνηστος Δάσκαλος  Ευάγγελος  Παπανούτσος  είχε δώσει στο βιβλίο του “Δρόμοι ζωής“ την ουσία του δασκάλου…

“…Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους. Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε. Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας…”.

Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: “…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί  και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός. Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι  αυτό που του ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις ,στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδάζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…”. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: