• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 21 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Δεκέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ταυτότητα

Ο «Παραδοσιακός» χορός δεν είναι τέχνη για το κοινό, αλλά ζωή για τις κοινότητες.

Advertisements

Το άγνωστο Πολυτεχνείο του 1944

Δύο ημέρες μετά την έναρξη των Δεκεμβριανών στην Αθήνα ένα βρετανικό τανκ ρίχνει τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου και επιτίθεται στους φοιτητές της ΕΠΟΝ που έχουν καταλάβει το ίδρυμα. Η χούντα μιμήθηκε τη σκηνή 29 χρόνια αργότερα…

Της Κατερίνας Ροββά (πατήστε επάνω)

Και πάλι «ο σκοπός του Γάμου ή της Νύφης»

Συμβαίνει πολλές φορές να επανέρχεσαι σε ένα θέμα, για το οποίο πίστευες ότι έχεις πει, γράψει, συζητήσει αρκετά, ώστε να γίνει κατανοητή η αλήθειά του (σου). Κατανοώ (με συμπάθεια) επίσης αυτούς που χρησιμοποιούν την λέξη – όρο «εξέλιξη» για να ερμηνεύσουν νέες καταστάσεις για παλαιά φαινόμενα, γεγονότα και πράξεις, αλλά καλό θα ήτανε να αναλαμβάνει ο καθένας συντελεστής ενός πραγματικού γεγονότος (γάμου), κυρίως μουσικός στην προκειμένη περίπτωση, ή χορευτικής αναπαράστασης – κατάστασης επί θεατρικής σκηνής (επιμελητές του χορού και μουσικοί)  την ευθύνη της μετάλλαξης υπογράφοντας την παράστασή τους και όχι να εκτίθενται μέσω μιας αφίσας στην οποία αναγράφεται το βαρύγδουπο: “ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ” !!!!!
Το παράδειγμά μας και πιο συγκεκριμένα, κι όχι μοναδικά, είναι ο σκοπός του Γάμου ή της Νύφης για τους Κυκλαδίτες ή Γκιουζαέρι ή Πατινάδα του Γάμου για την στεριανή Ελλάδα ή……, ο οποίος είναι ΔΡΟΜΙΚΟΣ και ΜΟΝΟ σκοπός μιας προσωπικής μέγιστης διαβατήριας τελετουργίας, αλλά και κοινοτικής εκδήλωσης συνάμα!!!!!!
https://xoroballomata.wordpress.com/2016/07/10/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%82/

σημ.:

εξέλιξη = αλλαγή κατάστασης (πορεία, μετάλλαξη) κι όχι προοδευτική αλλαγή (βελτίωση με θετικό πρόσημο) λόγω νέων συγγενών ή παράπλευρων διαφοροποιήσεων με συντελεστή χρόνου. Αρκετές φορές η εξέλιξη είναι αντιστρόφως ανάλογη μιας νέας κατάστασης.

«Τα δίκτυα των χορευτικών τραγουδιών της Νάξου πάνε στον Κινίδαρο» (Κινίδαρος, 8 Αυγούστου 2017)

Του Μανώλη Σέργη, Καθηγητή Λαογραφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από το Blog του Συλλόγου Κυνηδαριωτών Νάξου “Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ”
Δημοσιεύουμε την επιστολή του Μανόλη Γ. Σέργη, Καθηγητή Λαογραφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, που αφορά την εκδήλωση Πολιτισμού που πραγματοποιήθηκε στο χωριό μας, στις 8 Αυγούστου 2017.
Ο σύλλογος για άλλη μια φορά ευχαριστεί όλους όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν στην πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης.
Η επιστολή έχει ως εξής:
Με αφορμή την εκδήλωση «Τα δίκτυα των χορευτικών τραγουδιών της Νάξου πάνε στον Κυνήδαρο» (Κυνήδαρος, 8 Αυγούστου 2017)
Προτίθεμαι να δημοσιεύω εις το εξής από τις στήλες της Φωνής κάποια άρθρα σχετικά με τη διαχείριση του «παραδοσιακού» ναξιακού πολιτισμού, όπως την πραγματώνουν πλέον σήμερα νέοι φορείς και επιτελεστές της. Η εκδήλωση του τίτλου του άρθρου στάθηκε η αφορμή για καταγραφή κάποιων πρώτων σκέψεων.
Ήταν (συνοπτικά) μια εκδήλωση λόγου, ήχου και εικόνας που αφορούσε στους μουσικούς δρόμους της Νάξου, στα μουσικά δίκτυα στην ταυτότητα και την κινητικότητα του χορευτικού τραγουδιού, έτσι όπως αυτά «εγκαταστάθηκαν», αναπροσαρμόστηκαν και αφομοιώθηκαν δημιουργικά στα χορευτικά δρώμενα του Κυνηδάρου. Οι αμύητοι στα θεωρητικά ζητήματα που εθίγησαν κατά τη διάρκειά της από τον δρα κ. Σταύρο Χ. Σπηλιάκο ίσως έπαθαν «πολιτισμικό σοκ», ακούοντας την ανάλυση του συναδέλφου, που ανέτρεπε τετριμμένες «αλήθειες» και ανιστόρητα «συμπεράσματα».
Φορέας αυτής της ξεχωριστής παράστασης ήταν ο πολιτιστικός σύλλογος του Κυνηδάρου, ο οποίος διατρανώνει στο σχετικό Δελτίο Τύπου ότι «διοργανώνοντας για πρώτη φορά μια τόσο μεγάλη εκδήλωση, δώσαμε τον καλύτερο μας εαυτό για την άψογη οργάνωση της». Ορθότατα, αληθέστατα. Αν θυμηθούμε, λοιπόν, ότι κύριος διαχειριστής της πολιτιστικής μας παράδοσης είναι σήμερα οι λεγόμενοι πολιτιστικοί σύλλογοι, η περίπτωση του συγκεκριμένου συλλόγου («Αγίου Γεωργίου Κυνηδάρου») ανήκει στις δυναμικές εξαιρέσεις του κανόνα, με δεδομένο ότι έχω κατά νουν ανάλογες αντίστοιχες εκδηλώσεις από τον οικείο αλλά και τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο…
Όμως, πίσω από τα δραστήρια μέλη του υπήρχε ένας επιστημονικός συνεργάτης τους. Αναφέρομαι στον Σταύρο Σπηλιάκο, γνώριμο στο ναξιακό κοινό, (τουλάχιστον) από τις επιτυχείς οργανώσεις ανάλογων παλαιότερων εκδηλώσεων της Ο.ΝΑ.Σ. και τις επιστημονικές του συνδρομές στη μελέτη όψεων του ναξιακού πολιτισμού (και όχι μόνον), ο οποίος επέβαλε αναντιρρήτως στους ανθρώπους του συλλόγου τη δική του αισθητική για μια πολύμορφη παράσταση και τις επιστημονικές του γνώσεις για την κινητικότητα των τραγουδιών και της μουσικής τους. Επέβαλε επίσης την ανάθεση της ψυχαγωγίας του κοινού στους φορείς της ίδιας της προβαλλόμενης ψυχαγωγίας (ενεργητικούς αλλά και παθητικούς, «παλιούς» και νεώτερους δηλαδή κληρονόμους της, οργανοπαίκτες και τραγουδιστές). Ερασιτέχνες οι περισσότεροι, αλλά διαμένοντες στο χωριό και στο νησί, ζωντανό δηλαδή τμήμα της καθημερινότητάς του, έγιναν (ανα)παραγωγοί και καταναλωτές του πνευματικού προϊόντος του οικείου μουσικού τους κόσμου. Ο κ. Σπηλιάκος γνώριζε ότι προσπαθεί να ανασκηνοθετήσει (εκτός χρόνου και χώρου) έναν επιβιώνοντα εν πολλοίς πολιτισμό. Προσπάθησε να προσεγγίσει την απλησίαστη αυθεντικότητα των πραγμάτων, αλλά κυρίως να υμνήσει τον ορχούμενο Κυνηδαριώτη άνθρωπο, όχι τον χορό του. Στράφηκε σε μια εντελώς ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων. Τις ικανότητες αυτές δεν τις διαθέτει ο καθείς τυχάρπαστος (μέλος απλό ενός συλλόγου ή επιλεγμένος από αυτόν «γνώστης» του μουσικοχορευτικού μας πολιτισμού, κυκλοφορούν τέτοιοι αρκετοί με την ανοχή όλων μας) που αναλαμβάνει να οργανώσει μια μουσική ή άλλης φύσεως εκδήλωση.
Οι σύλλογοι ας αναλογισθούν με σοβαρότητα το έργον που αυτόκλητοι ανέλαβαν. Έχουν τεράστια ευθύνη, τα παραγόμενα προϊόντα της διαχείρισής τους φθάνουν ενίοτε στα όρια του γελοίου… Ο εκ-πολιτισμός που επιχειρούν καλύτερα να λείπει… Η καταφυγή στους ειδικούς (χωρίς εισαγωγικά) είναι μια πρώτη, επιβεβλημένη ανάγκη. Το επιβεβαίωσε το κοινό τής εν λόγω παράστασης (υπέρ τα 650 άτομα), ασυνήθιστο σε τέτοιου είδους θεάματα, που καταχειροκρότησε όλους τους συντελεστές της, γιατί «ανέγνωσε» σε αυτήν το διαφορετικό, την ποιότητα, την ευθύνη.
Για την ιστορία και τιμής ένεκεν αναφέρω ότι τραγούδια (χωρίς τη συνοδεία μουσικών οργάνων) ερμήνευσαν οι συγχωριανοί και συγχωριανές τους Γιώργος Μιχ. Παρτσινέβελος, Στάθης Νικ. Κλουβάτος, Μιχάλης Αντ. Κουνάδης, Μαρία Ιωάν. Καρποντίνη-Χαλαστάρα, Αικατερίνη Ιωάν. Καρποντίνη-Γεροντάκη, Ελισάβετ Κων. Σκουλαξίνου-Τσελέντη, Ανθούλα Ιωάν. Καρποντίνη-Λεγάκη, Ολυμπία Μιχ. Παρτσινέβελου-Καρποντίνη και Ευαγγελία Δημ. Καρποντίνη-Κουνάδη. Ουδείς από τους/τις παραπάνω είναι επαγγελματίας, τραγουδούν για να κάνουν ομορφότερη τη ζωή τους, για να εκφράσουν ποιητικά και μουσικά τον εσώτερο κόσμο τους. Έπαιξαν δε οι συγχωριανοί τους μουσικοί Μανούσος Καρποντίνης – βιολί∙ Σταύρος Γκούφας – τραγούδι∙ Νίκος Ιακ. Κονιτόπουλος – βιολί, λαούτο, μπουζούκι∙ Στέλιος Ιακ. Κλουβάτος – βιολί και τραγούδι∙ Στέλιος Ιωάν. Κουνάδης – βιολί∙ Κώστας Κατσιούλης – βιολί, τραγούδι∙ Δημήτρης Ματθ. Κουνάδης – βιολί∙ Νίκος Γκούφας – λαούτο∙ Κώστας Ιωάν. Κουνάδης – λαούτο∙ Μανώλης Ιωάν. Τουμπακάρης – λαούτο, τραγούδι∙ Πασχάλης Γ. Κλουβάτος – λαούτο∙ Βαγγέλης Όθωνα Κακλαμάνος – κιθάρα, τραγούδι∙ Λιαρμακόπουλος Νίκος – τζαμπούνα∙ Κώστας Ι. Τσελέντης – ντουμπάκι και Ανθούλα Ιωάν. Καρποντίνη-Λεγάκη – τραγούδι. Κάποιοι από τους παραπάνω μουσικούς είναι επαγγελματίες, άλλοι όχι, άλλοι «παλαιοί», πολλοί νέοι, που όπως προείπα, διαμένουν στο νησί. Σημειώνω, τέλος, ότι κατά την διάρκεια της παράστασης προβλήθηκαν, τιμής ένεκεν πρωτίστως, οι μουσικές οικογένειες του χωριού.
Ήταν ακόμη μια ένδειξη της επιχειρούμενης στοχοθεσίας εκ μέρους του κ. Σπηλιάκου: Να προβάλει τους φορείς / διαμορφωτές του μουσικοχορευτικού φαινομένου στο χωριό.

Νότης Μαυρουδής – Οι ζεϊμπεκιές των πολιτικών

«Είμαι λεύτερος εγώ ρε, από το 1974! Ό,τι θέλω κάνω. Ακόμα και στο χορό…».

Αναδημοσίευση από το ogdoo.gr/apopseis

του Νότη Μαυρουδή

Δεν είναι εύκολο να ανακαλύψει κανείς γιατί ο Ζεϊμπέκικος χορός γίνεται «θέμα συζήτησης» όποτε χορεύεται από δημόσια πολιτικά πρόσωπα. Μια λογική σκέψη λέει πως, αφού ο χορός αυτός είναι ριζωμένος στην ελληνική λαϊκή παράδοση, είναι φυσικό και να χορεύεται και να τραγουδιέται. Καμία αντίρρηση. Θα πρέπει να συγκεντρώσω πολλές πνευματικές δυνάμεις για να κατανοήσω τί είναι αυτό που μου ανέβαζε την αδρεναλίνη κάθε φορά που έβλεπα τα υψηλά πολιτικά στελέχη τού ΠΑΣΟΚ να το… ρίχνουν στις ζεϊμπεκιές και στα ξενύχτια… Ίσως, ενδόμυχα, να θεωρούσα πως οι υπουργοί αδιαφορούσαν για το πόπολο, για τα ζητήματα ευθύνης τους και κατέληγαν σε χορούς και πανηγύρια… Ήταν βιαστική και άδικη μια τέτοια κατηγορία από μέρους μου και θα ήταν καλό να ελεγχθεί το… τότε πάθος.

Αλλά, μη θεωρήσετε πως το θέμα τελειώνει εδώ.

Θυμάμαι πολύ καλά τους καραβανάδες χουντικούς Στυλιανό Πατακό, Γεώργιο Παπαδόπουλο, Νικόλαο Μακαρέζο κ.α. στις εθνικές γιορτές, (και όχι μόνο) που δεν δίσταζαν να ξεκινούν τους χορούς (Συρτούς, Τσάμικους, κ.λπ.) με το κουστουμάκι, το ατσαλάκωτο παντελόνι και τη γραβάτα, να μπερδεύουν την παράδοση με την επαίσχυντη βλαχομπαρόκ παρουσία τους, δείχνοντας πως, δήθεν μ’ αυτόν τον τρόπο, καλυπτόταν η συνειδησιακή και η εθνική μας ταυτότητα, που στηρίζεται πάνω στο τρίπτυχο: Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια!

Νωπές οι μνήμες και οι σχέσεις του χορού με τα ιδανικά της φυλής…

Περίεργο πράγμα αυτή η Πατρίδα, της οποίας τα σύμβολα είναι δημιουργικοί συντελεστές που, με τις αποχρώσεις τους, συμβάλουν στις τέχνες, στα Γράμματα, στην αισθητική και σε όλη τη διανοητική της ικανότητα και πρόοδο…

Τα παραδείγματα δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Όσο περισσότερη δημοφιλία απολαμβάνει ένας πολιτικός στο πέρασμά του, τόσο περισσότερο γίνεται επίκεντρο προσοχής (κυρίως με αρνητικό τρόπο) από τους πολίτες. Εκείνο το περίφημο «ζεϊμπέκικο του Ανδρέα», είναι ταυτότητα μιας εποχής (στη δεκαετία του ‘80), αφού συνδέθηκε ακόμα περισσότερο ο… μερακλής πολιτικός με τον απλό κόσμο. Ήταν η εποχή κατά την οποία παρήλαυναν δημόσια από τις νυχτερινές πίστες, υπουργοί όπως οι Τσοβόλας, Τσοχατζόπουλος, ενώ πιο πρόσφατα στις μέρες μας, θεάθηκαν και γυναίκες πολιτικοί όπως η Ρένα Δούρου, η Ραχήλ Μακρή, η Όλγα Γεροβασίλη, με αποκορύφωμα τον άλλον μερακλή και αμετροεπή των ημερών, τον Παναγιώτη Κουρουμπλή… Όχι, δεν τελειώνει εδώ ο κατάλογος των… ζεϊμπέκηδων επισήμων. Εξάλλου, ο χορός που σφράγισε τη φυσιογνωμία και την λεβεντιά τού ρεμπέτικου, της καθ’ ημάς Ανατολής, έχει γίνει προ πολλού έρμαιο του κάθε πικραμένου. Βλέπω σε σταθερή βάση τα… ψυχαγωγικά τηλεοπτικά, σε στιλ ζωντανής πίστας, με όλους τους… μάγκες ηθοποιούς, τραγουδιστές και τις πολλές γλάστρες με τα 12ποντα, να ακκίζονται, χορεύοντας τον πιο αυστηρό και σεμνό λαϊκό χορό, αλλοιώνοντας τον ζεϊμπέκικο, τόσο ως προς τις ρυθμολογικές του υποχρεώσεις, όσο και ως προς το… φύλο, το γένος τού χορευτή… Το στιλ, η μορφή, η κινησιολογία, το βαθύτερο πνευματικό αποτύπωμα, τέλος, η α ι σ θ η τ ι κ ή, έχουν στην κυριολεξία σαρωθεί από τη νέα όψη ενός παλαιού σημείου πολιτισμού, όπως εκείνο του ζεϊμπέκικου, του οποίου οι αναφορές περιέχουν στο πλαίσιό του, σημαντικές προσωπικότητες, καθώς και μνήμες ιστορικές, πνευματικές, διανοητικές.

Πώς θα βρούμε τον πυρήνα τού θέματος; Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο χορό, ως μέσον προβολής μιας προσπάθειας του στιλ «κατεβαίνω στο λαό», ή κάτι τέτοιο παρεμφερές… Ας μην αναλύσουμε το πώς κατέληξε, αυτός ο συγκεκριμένος, να είναι το σημείο αναφοράς. Μέσα από την επίμονη τηλεοπτική ζεϊμπεκικοποίηση του ευρύτατου κοινού, δένεται, όπως η ζάχαρη με το γλυκό, και η δημόσια προβολή των πολιτικών, μέσω του δημοφιλούς αυτού χορού.

Ίσως σε εποχές αισθησιακής – πλαστικής – πολλαπλώς ψευδο-ευδαιμονικής πραγματικότητας, ο παραδοσιακός ζεϊμπέκικος, να ξεχωρίζει ακριβώς για τον αντίθετο λόγο από αυτά.

Στο κέντρο ένα μοναχικό ανδρικό σώμα. Τα πόδια, γειωμένα στη γη, στο έδαφος. Κινήσεις σχεδόν «κρυφές». Τα χέρια ανοιχτά σε διάσταση, όπως φτερά αετού, και το κεφάλι γερμένο μπροστά. Μια μίνι εικόνα ενός εσταυρωμένου… Οι κινήσεις μετρημένες, με υπαινικτική αναφορά. Παρακολουθώντας τον αυτοσχεδιασμό ενός σοβαρού λαϊκού χορευτή τού ζεϊμπέκικου, θα είσαι εσύ εκείνος ο οποίος θα εκμαιεύει τις σημειολογικές κινήσεις, ακόμα και των πιο λεπτών ισορροπιών. Με λίγα λόγια, ο χορός ενός τέτοιου χορευτή, που πηγάζει από τα σπλάχνα του, εκφράζει, στο σύνολό του, ένα έργο τέχνης! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θεωρώ πως υπάρχουν κανόνες που καθιστούν το όλον ως άρτιο θέαμα. Σαν έργο ζωγραφικής, μουσικής, εικαστικών και άλλων τεχνών, που προκαλούν τον θεατή στις δικές του αποκωδικοποιήσεις.
…………………………………………………………………………………………………


Δική μου παρέμβαση:

……………………………………………………………………………………………….

 

ο Νότης Μαυρουδής συνεχίζει:
Η φιγούρα αυτή, με τους ανδρικούς μυς σε υπερβολή, «έπαιξε» σε αφίσες και αμέτρητα πλάνα διαφημίσεων, καθώς και στον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο, ιδιαιτέρως όταν το σύμβολο αυτό της ανδρικής λεβεντιάς ετέθη, ως διαφήμιση και σημαντικό στοιχείο τής ανδρικής κουλτούρας. Αυτό είναι, ίσως, το σημείο κατά το οποίο, η γοητεία και η δύναμη αυτού τού χορού, με το πέρασμα των δεκαετιών και την καθολική διαχρονική υποταγή μας στην αισθητική δύναμη των παντός είδους Μέσων, προσέλκυσε αμέτρητους νέους, οι οποίοι, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θεώρησαν πως έχουν να κάνουν με ελεύθερο πεδίο βολής! Όλα ελεύθερα. Καμία κινητική, ρυθμική, σωματική υποχρέωση. Χέρια, πόδια, μέση, κοιλιές, όλα στη φόρα, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω… Ένα χοροπηδητό όπως λάχει. Καμία γείωση. Όλα στη διάθεση της στιγμής. «Είμαι λεύτερος εγώ ρε, από το 1974! Ό,τι θέλω κάνω. Ακόμα και στο χορό…» Μια συνεχόμενη ασέβεια που ανατρέπει όλη την ιστορία των 9/8ων και της ιεροτελεστίας που ριζώθηκε μέσα στον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα…

Δεν σας κρύβω πως την αφορμή για τέτοιους ζεϊμπέκικους συνειρμούς, μου την έδωσε το πρόσφατο αξιοπρεπές ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κουτσούμπα. Τι να πω; Ως Γραμματέας και εκπρόσωπος του πιο λαϊκού κόμματος της εργατικής τάξης, φαίνεται πως «δικαιούται δια να ομιλεί και να… χορεύει» περισσότερο από «άλλους». Δεν θέλω να ισχυριστώ πως ο ζεϊμπέκικος εντάσσεται σε ταξικούς, κομματικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά δεν αντέχω πια να βλέπω κάθε ακκιζόμενο ή ακκιζόμενη πολιτικό και να τον… ανέχομαι, σε παράλληλη χορευτική δράση, με τον Κουτσούμπα.

Καταθλίβομαι…

 

 

“ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ” ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ

Α)

Μαζί με το παράπονο του τσοπανάκου, μας γνέφει από ψηλά για το δικό του παράπονο μα κι εγώ για το δικό μου!!!!

Από το γλεντοκόπι στην πλατεία της Εκκλησίας ή την αισθητική ανάταση σε μια αίθουσα υψηλών προδιαγραφών, ποια η χρεία Geust εμφάνισης!!!
Τι σημαίνει στα Ελληνικά «… Αντάμωμα Δημοτικού Τραγουδιού»;

Σημείωνε στο τεφτέρι σου μπάρμπα – Τάσο !!!

………………………………………………….

Β)

%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8e%cf%82Την περίμενα πως και πως αυτή την έρευνα!!
Βηματοδοτούμενος (ηλεκτρικώς), με διπλή αρτηρία Φ30 (υδραυλικώς) και διατατικό sten ό,τι πρέπει ως μεσήλικας και (γ)καρδιακός!!!
Εκείνο που δεν ξέρω ακόμα είναι αν πρέπει να ακολουθήσω τεστ χορευτικής κοπώσεως Καραγκούνας ή Κότσαρι!!! Ελπίζω να μας το πουν οι σωματοϋγιεινολόγοι του χορού μην πάω για μαλλί και βγω κουρεμένος!!!!!

…«Τα φυσιολογικά οφέλη των ελληνικών χορών θα μπορούσαν να δώσουν στους ασθενείς περισσότερη ανεξαρτησία στην καθημερινή ζωή τους, βοηθώντας τους να περπατούν και να ανεβαίνουν σκάλες. Θα μπορούσαν επίσης να βελτιώσουν τον συντονισμό και να μειώσουν τον κίνδυνο των πτώσεων και των τραυματισμών. Είναι δυνατόν, οι ελληνικοί χοροί να χαρίζουν καρδιακή οφέλη, όπως τα προγράμματα της Ζούμπα με μουσική λάτιν»…

Ολόκληρο το άρθρο: http://health.in.gr/news/scienceprogress/article/?aid=1500071725

…………………………………………

Γ)

Απόσπασμα:
“Τονώνεις την αυτοπεποίθησή σου, καταπολεμάς το άγχος, γυμνάζεις το σώμα σου… κι όλα αυτά με ένα χορό!”…

“Σωματική ευεξία: Οι παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί μπορούν να σου χαρίσουν καρδιακά οφέλη ίδια με τα προγράμματα της Ζούμπα ή του λάτιν. Όσο και αν φαίνονται απλοί και καθόλου κουραστικοί, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να γυμνάσει κανείς ολόκληρο το σώμα του. Με φυσική προσπάθεια, ο χορός θέτει σε λειτουργία τον μεγαλύτερο αριθμό των μυών, συμβάλει στην αύξηση της απώλειας θερμίδων επιδρώντας σημαντικά στην αλλαγή του μεταβολισμού. Ακόμα θετική επίδραση έχει στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, της λειτουργίας της καρδιάς και της αναπνοής”.

Ολόκληρο το άρθρο:

Γιατί να γίνει χόμπυ σου ο παραδοσιακός ελληνικός χορός ;

…………………………………………

Ο πλούτος, η προίκα ενός ολόκληρου λαού, η ίδια τους η καθημερινότητα κατήντησε σε πολυαναγνωσμένα ιντερνετικά κείμενα ΧΟΜΠΥ, ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες και Ιατρικά ετερόκλητα!!
Οι κοινοποιήσεις των “άρθρων” στα social media αμέτρητες και τα “Μου αρέσει” εκατοντάδες!!!!
Θα δούμε και θ’ ακούσουμε πολλά ακόμα, όσο θα εξακολουθούν οι μονόλογοι και μάλιστα αυτοί που δεν τεκμηριώνονται από επιστημονικές μελέτες που να αφορούν τον πολιτισμικό πλούτο που μας παραδόθηκε, έστω την δεύτερη ύπαρξή του που αφορά τους εσωτερικούς μετανάστες κι όχι την φολκλόρ ύπαρξή του!!! Σκεφτείτε να γινότανε το ίδιο στην Ιατρική και στην Αρχαιολογία !!!!!!!

…………………………………………

Δ)

Ο Εκπολιτιστικός (ποιους εκ-πολιτίζει άραγε;) Σύλλογος Άνω Μουχρίτσας 
οργανώνει ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ στην Ιστορία, Λαογραφία, Πολιτισμό, Παράδοση,  Ήθη και έθιμα
Χοροί της Ριπούπολης

ή το άλλο: “Φεστιβάλ Λαογραφίας και Παράδοσης” !!!
ή το άλλο: %cf%83%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%87%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bb%ce%b1%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82
(Τι δεν καταλαβαίνω ανάθεμα τα ελληνικά μου;
Ξέρω κι εγώ;
Τά ‘χω χαμένα!!!!)

…………………………………………

Ε)

Ακαδημία: συγκέντρωση επιστημόνων, λογίων και καλλιτεχνών με σκοπό την προώθηση και την καλή λειτουργία των τομέων τους.
Διαβάζω και πολλές φορές λαμβάνω προσκλήσεις από φορείς με επωνυμίες του τύπου: «ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ….».
Ακαδημία Πλάτωνος: Σωστά. Εντάξει
Ακαδημία Αθηνών: Σωστά. Εντάξει
Παιδαγωγικές και Γυμναστικές   Ακαδημίες (παλιότερα): Ιστορική εκπαιδευτική ανάγκη.
Star Academy: Ήμαρτον !!!!
Ακαδημία Έρευνας Παραδοσιακών Χορών ……: Μικρομεγαλισμός ή «χαμένοι στο διάστημα»;;;;

……………………………………………

Ζ)

Συναθροίσεις χορευτικών Ομάδων – Σωματείων (ΦΕΣΤΙΒΑΛ τα αποκαλούν) υπό την αιγίδα και οργάνωση κάποιου Δήμου:
Εκτός από τις διάφορες και διαφορετικές αντιλήψεις που μπορεί να έχει κάποιος γι’ αυτού του είδους τις εκδηλώσεις – διοργανώσεις, πρέπει να προσθέσουμε αφενός την ερασιτεχνική οργανωτική δομή των περισσοτέρων και αφετέρου την προβληματική παρουσίαση μουσικών και χορευτικών θεμάτων από σχήματα ξένα προς τον ιδιαίτερο πολιτιστικό οπλισμό κάποιας πολιτισμικής περιοχής.
Θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με μη κατανοητές παρεμβάσεις στην κατά τόπους συντακτική γλώσσα αναφοράς σε στοιχεία του μουσικού και χορευτικού πλούτου:
Π.χ. για τη Νάξο:


–Τι εννοούμε με την λέξη «Σκοπός της Αροχλάδας»; Είναι χορός; Και στη συνέχεια «Τσιφτετελόμπαλο», αφενός με ένα -λ- και αφετέρου δίπλα από την «Αροχλάδα» εφόσον το δεύτερο συνθετικό της λέξης είναι «……- μπαλο»;
–Η διάταξη: «Μπάλος-Βοσκίστικος-Τσαμπουνιστός» που μας οδηγεί; Είναι τρεις διαφορετικοί χοροί ο Μπάλος (με ένα -λ-), ο «Βοσκίστικος» και ο «Τσαμπουνιστός»; Στην ιδιωματική μουσική και χορευτική γλώσσα της Νάξου αυτή η αναφορά στο πρόγραμμα δεν σημαίνει τίποτα!!!!
Αν δε ο συντάκτης εννοεί ότι ο «Βοσκίστικος» και ο «Τσαμπουνιστός» είναι μέρη του Μπάλλου, καλό θα είναι να γνωρίζει ότι ο «Βοσκίστικος» χορεύεται σαν Συρτό και δεν παίζεται ως πάρτα στον Μπάλλο και ο «Τσαμπουνιστός» καλείται «Τζαμπούνα»!!!
Και μόνο αυτές οι τρεις γραμμές αυτού του προγράμματος θα μπορούσαν να αποτελέσουν θέμα για μια ολόκληρη διάλεξη κάποιων που γνωρίζουν την αλήθεια, κι αυτοί είναι οι ίδιοι οι φορείς αυτού του πολιτισμού. Υπόψη ότι, οι τρεις αυτές αράδες βρίσκονται στα χέρια δεκάδων θεατών της συγκεκριμένης εκδήλωσης οι οποίοι, αφενός συνεχίζουν και μετά την ανάγνωση να μην κατανοούν τα γραφόμενα  και ίσως να παραπληροφορούνται και αφετέρου οι συμμετέχοντες «εκτελούν» το αποτέλεσμα της αναγραφόμενης συνταγής, αντί ενός, εν πάση περιπτώσει, copy-paste του τοπικής αλήθειας !!!

Τι δεν καταλαβαίνετε;
Δεν σας στέλνουν εσάς;

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ σε Compact “σεμιναριακά μαθήματα”.

Οι χοροί και τα τραγούδια των ανθρώπων που δημιούργησαν τον δικό τους

μα και Αιγαιοπελαγίτικα συγγενικό, λαϊκό πολιτισμό.

Βλέπω προσκλήσεις από φορείς με βαρύγδουπους τίτλους και καλούν σε σεμινάρια όπου θα εισηγηθούν και χορούς π.χ. «ΚΥΚΛΑΔΩΝ» ή «ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ», ενώ σε ότι αφορά τις υπόλοιπες περιοχές εστιάζουν (και σωστά πράττουν) σε ιδιαίτερες περιοχές ευρύτερων πολιτισμικών περιοχών.

Μάλιστα!!!

Kyclades CompactΔηλαδή θέλουν να μας πουν πως, χορολογικά και μουσικολογικά, οι πολυνησίες, οι μικρόκοσμοι των Κυκλάδων ας πούμε, ή των Δωδεκανήσων, είναι συμπλέγματα νησιών που μπορούν να ειδωθούν από αέρος, οπότε: “… μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα και με μυρμήγκια οι ανθρώποι…”.

Δηλαδή το σκεπτικό τους είναι: “ας εξετάσουμε τι συμβαίνει με τις περιοχές που συνορεύουμε πολιτισμικά, αλλά ας ρίξουμε κι ένα τουριστικό προορισμό μέσα προς άγρα ΄΄πελατών΄΄ ”.

Και πάλι μάλιστα!!!

Αγαπητοί, ακόμα και τα τουριστικά περιοδικά της μακρινής Σουηδίας έχουν ειδικά αφιερώματα για κάθε νησί ξεχωριστά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων κ.λπ..

ΒΕΛΟΣ

Τα παλιότερα χρόνια [όταν ήμασταν εμείς φοιτητές και κάναμε το μάθημα των Ε.Π.Χ. με κλειδοκυμβαλίστρια (sic)] διαβάζαμε βιβλία (1-2 υπήρχαν) που συνοπτικά αναφέρονταν σε χορούς με επί μέρους τίτλους: “Χοροί της Πελοποννήσου (Καλαματιανός, Τσάμικος)  – του Αιγαίου  (Συρτός, Μπάλος)– της Κρήτης (Χανιώτικος, Πεντοζάλη)” κ.ά.

Οι «Πανκυκλαδικές» ή «Πανδωδεκανησιακές» σεμιναριακές συναντήσεις υπήρξαν πράγματι. Έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, σε χρόνους όμως, που η επιτόπια με συμμετοχική παρατήρηση συστηματική επιστημονική έρευνα ήταν ανύπαρκτη ή ήταν στα σπάργανα.

Σήμερα πλέον, δεκάδες νέοι άνθρωποι καταπιάστηκαν με ιδιαίτερες εστίες λαϊκού πολιτισμού και πρέπει να τους δώσουμε βήμα και χώρο. Το ποιός μελέτησε συστηματικά και μπορεί να βγει στο βήμα καθώς και τ’ αποτελέσματα της «δουλειάς» θα το δείξει σιγά – σιγά ο “αμερόληπτος” χρόνος!!!! Η συστηματική επιστημονική έρευνα βέβαια μικρών κατά τόπους κοινοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

Το 2017 πάλι τα ίδια;

“Σούστα Δωδεκανήσων”, “Μπάλλος Αιγαίου”, “Συρτός Κυκλάδων”;

Νισάφι  πια!!!!

Εκτός κι αν στα μάτια και κυρίως στη σκέψη μας φαίνονται όλα ίδια. Τότε ισχύει το:

“στο σκοτάδι, όλες οι αγελάδες φαίνονται μαύρες”.

Ο αποχαιρετισμός του ναύτη (Τ’ αέρι) (Αριστ. Προβελέγγιος – Σίφνος)

Όταν η λόγια ποίηση ενδύεται την εμπνευσμένη δημιουργία ενός ιεροψάλτη, παραδίδει λαϊκό άσμα, ως πλούτο ενός τόπου!!!

 

 

Άλλες δυο αποδόσεις από Σιφνιούς οργανοπαίχτες και τραγουδιστές!!!
α) Στην ανάρτηση στο Youtube (Sοphia Siphnos) αναφέρεται:
«ο Λευτέρης τραγουδάει το μελοποιημένο ποίημα του Αριστομένη Προβελέγγιου «Τ αέρι» σε εκδήλωση του Π.Σ.Σ. για τον Σιφνιό ποιητή».

 

β) Παίζουν και τραγουδούν οι Σιφνιοί  Σπύρος  και  Γρηγόρης Λεμπέσης

Αρέσει σε %d bloggers: