• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 17 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Φεβρουαρίου 2017
    Δ T Τ T Π S S
    « Δεκ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728  
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ταυτότητα

Ο «Παραδοσιακός» χορός δεν είναι τέχνη για το κοινό, αλλά ζωή για τις κοινότητες.

Ο αποχαιρετισμός του ναύτη (Τ’ αέρι) (Αριστ. Προβελέγγιος – Σίφνος)

Όταν η λόγια ποίηση ενδύεται την εμπνευσμένη δημιουργία ενός ιεροψάλτη, παραδίδει λαϊκό άσμα, ως πλούτο ενός τόπου!!!

 

 

Άλλες δυο αποδόσεις από Σιφνιούς οργανοπαίχτες και τραγουδιστές!!!
α) Στην ανάρτηση στο Youtube (Sοphia Siphnos) αναφέρεται:
«ο Λευτέρης τραγουδάει το μελοποιημένο ποίημα του Αριστομένη Προβελέγγιου «Τ αέρι» σε εκδήλωση του Π.Σ.Σ. για τον Σιφνιό ποιητή».

 

β) Παίζουν και τραγουδούν οι Σιφνιοί  Σπύρος  και  Γρηγόρης Λεμπέσης

«Ο Εκατόλογος» στον Κινίδαρο της Νάξου

%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aeΑπόσπασμα από: “Το Δημοτικό Τραγούδι εις τον Κινίδαρον” (σ. 702-704)

4… «Ο Κινίδαρος είναι εκ των πλέον πιστών εις τας παραδόσεις του χωρίον της Νάξου.
Τούτο, ασφαλώς, το οφείλει όχι μόνον εις τον συντηρητικόν χαρακτήρα των κατοίκων του αλλά και εις την έως σήμερον απομόνωσίν του και την έλλειψιν επικοινωνίας με τα άλλα χωρία και τον έξω κόσμον. Ο αμαξιτός δρόμος τον οποίον προανεφέραμεν, μόλις τελευ­ταίως ηνοίχθη. Αυτό επέτρεψεν εις τον Κινίδαρον να μείνη επί έτη έως σήμερον μακράν της επιδράσεως του συγχρόνου μοντέρνου πολι­τισμού και να διατηρήση μετά πάροδον τόσων ετών αγνά και αμόλευτα τα ωραία ήθη και έθιμά του.
Ο Κινίδαρος είναι το χωρίον της φιλοξενίας και της διασκεδά­σεως. Ο ξένιος Ζευς, ο οποίος ελατρεύθη 5επί του γειτονικού όρους του «Ζας του Κινιδάρου», ουδέποτε εγκατέλειψε τον θρόνον του από το φιλόξενον χωρίον.
Ο χορός και τα «βιολιά» αποτελούν το πάθος των κατοίκων του. Όχι μόνον κατά τας μεγάλας εορτάς και εις τας πανηγύρεις, αλλά και εκάστην Κυριακήν -κατά το θέρος σχεδόν καθημερινώς – οι Κινιδαριώτες συναθροίζονται εις την πλατείαν του χωρίου και «νυχτοξημερώνονται» χορεύοντες. Κάθε Κινιδαριώτης είναι και ένας «Ζορ­μπάς»!!. Το πάθος των ακριβώς αυτό προς την μουσικήν και τον χορόν και την διατηρουμένην αυτήν μεγάλην μουσικοχορευτικήν παράδοσιν επιθυμών να δικαιολογήση και ο προαναφερθείς, όπως είδομεν θρύλος, ισχυρίζεται ότι:«Οι Κινιδαριώτες βαστάνε από φυλή οργανοπαιχτών, τραγουδιστών και χορευτών».
Πράγματι ακόμη και τα επίθετα των κατοίκων του χωρίου προ­έρχονται, όπως φαίνεται, εξ ονομάτων λαϊκών οργάνων, όπως Τουμπακάρης – από το τουμπάκι – και Τσαμπουνάρης – από την τσαμπού­να. Όπως δε μας επληροφόρησαν οι γέροντες του χωρίου: «Παλιότερα, που δεν υπήρχανε τα βιολιά ή με τα τσαμπουνοτούμπακα ήθελαν να χορεύουνε ή με τα τραγούδια».
Από εδώ ακριβώς επήγασε και η ανάγκη της απομνημονεύσεως και διατηρήσεως πολλών δημοτικών τραγουδιών υπό των κατοίκων του, δια να τα τραγουδούν – ελλείψει μουσικών οργάνων – προς συνοδείαν του χορού. Εξ αυτού δυνάμεθα να δικαιολογήσωμεν και το γε­γονός της υπάρξεως εις τον Κινίδαρον τόσων πολλών παραλλαγών ε­νός και του αυτού, πολλάκις, τραγουδιού. Πρέπει όμως να σημειώσωμεν, ότι οι Κινιδαριώτες δεν δέχονται παθητικώς το δημοτικόν τραγούδι, αλλά μετέχουν εις αυτό δημιουργικά, προσθέτοντες ή αφαιρούντες εις αυτό, αναλόγως προς το καλλιτεχνικόν των «γούστο»…»
…………………………………………………
Σημ.: Η συλλογή των τραγουδιών οφείλεται στο ζεύγος δημοδιδασκάλων του χωριού, στο οποίο υπηρέτησαν κατά την περίοδο πριν το 1963 (έτος έκδοσης της συλλογής από τον Ν. Κεφαλληνιάδη) Νικολάου και Ειρήνης Δημητροκάλλη.

Ηχητικό απόσπασμα:

 

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ σε Compact “σεμιναριακά μαθήματα”.

Οι χοροί και τα τραγούδια των ανθρώπων που δημιούργησαν τον δικό τους

μα και Αιγαιοπελαγίτικα συγγενικό, λαϊκό πολιτισμό.

Βλέπω προσκλήσεις από φορείς με βαρύγδουπους τίτλους και καλούν σε σεμινάρια όπου θα εισηγηθούν και χορούς π.χ. «ΚΥΚΛΑΔΩΝ» ή «ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ», ενώ σε ότι αφορά τις υπόλοιπες περιοχές εστιάζουν (και σωστά πράττουν) σε ιδιαίτερες περιοχές ευρύτερων πολιτισμικών περιοχών.

Μάλιστα!!!

Kyclades CompactΔηλαδή θέλουν να μας πουν πως, χορολογικά και μουσικολογικά, οι πολυνησίες, οι μικρόκοσμοι των Κυκλάδων ας πούμε, ή των Δωδεκανήσων, είναι συμπλέγματα νησιών που μπορούν να ειδωθούν από αέρος, οπότε: “… μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα και με μυρμήγκια οι ανθρώποι…”.

Δηλαδή το σκεπτικό τους είναι: “ας εξετάσουμε τι συμβαίνει με τις περιοχές που συνορεύουμε πολιτισμικά, αλλά ας ρίξουμε κι ένα τουριστικό προορισμό μέσα προς άγρα ΄΄πελατών΄΄ ”.

Και πάλι μάλιστα!!!

Αγαπητοί, ακόμα και τα τουριστικά περιοδικά της μακρινής Σουηδίας έχουν ειδικά αφιερώματα για κάθε νησί ξεχωριστά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων κ.λπ..

ΒΕΛΟΣ

Τα παλιότερα χρόνια [όταν ήμασταν εμείς φοιτητές και κάναμε το μάθημα των Ε.Π.Χ. με κλειδοκυμβαλίστρια (sic)] διαβάζαμε βιβλία (1-2 υπήρχαν) που συνοπτικά αναφέρονταν σε χορούς με επί μέρους τίτλους: “Χοροί της Πελοποννήσου (Καλαματιανός, Τσάμικος)  – του Αιγαίου  (Συρτός, Μπάλος)– της Κρήτης (Χανιώτικος, Πεντοζάλη)” κ.ά.

Οι «Πανκυκλαδικές» ή «Πανδωδεκανησιακές» σεμιναριακές συναντήσεις υπήρξαν πράγματι. Έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, σε χρόνους όμως, που η επιτόπια συμβιωτική συστηματική επιστημονική έρευνα ήταν ανύπαρκτη ή ήταν στα σπάργανα.

Σήμερα πλέον, δεκάδες νέοι άνθρωποι καταπιάστηκαν με ιδιαίτερες εστίες λαϊκού πολιτισμού και πρέπει να τους δώσουμε βήμα και χώρο. Το ποιός μελέτησε συστηματικά και μπορεί να βγει στο βήμα καθώς και τ’ αποτελέσματα της «δουλειάς» θα το δείξει σιγά – σιγά ο “αμερόληπτος” χρόνος!!!! Η συστηματική επιστημονική έρευνα βέβαια μικρών κατά τόπους κοινοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

Το 2013 πάλι τα ίδια;

“Σούστα Δωδεκανήσων”, “Μπάλλος Αιγαίου”, “Συρτός Κυκλάδων”;

Νισάφι  πια!!!!

Εκτός κι αν στα μάτια και κυρίως στη σκέψη μας φαίνονται όλα ίδια. Τότε ισχύει το:

“στο σκοτάδι, όλες οι αγελάδες φαίνονται μαύρες”.

“Μέρα πού ‘ναι”!!

Οι ΓΕΝΙΚΕΥΣΕΙΣ ως κοινωνική συμπεριφορά χαρακτηρίζουν λόγο αμετροεπή και ανήθικο και διαμορφώνουν πολιτικά, εγωπαθή ιδεολογικά μορφώματα. Ο παραμορφωτικός καθρέφτης του W.C. μας δείχνει πάντα “καλούς και όμορφους, ενώ για όλα φταίνε οι άλλοι”!!!!!! Σ’ αυτές τις συμπεριφορές (μέρα πού ‘ναι), σε όσους διαχειριστές δεν θυμούνται και κυρίως στους ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ!!!
…………………………………………..
%ce%b5%ce%b1%cf%84-%ce%b5%cf%83%ce%b1Σκηνή 83η:
Τέλειωσε ο αγώνας μπάσκετ “εργατών – φοιτητών” που τράβηξε Ολλανδικό κανάλι για να πάει τα ωραία της διαβίωσης των κρατουμένων στην Ευρώπη. Μετά το γήπεδο (συνοδεία αόρκιστων νεοσυλλέκτων με όπλο και σφαίρα στη θαλάμη!!!) ακολούθησε η περιβόητη συνέντευξη στο ΚΨΜ του ΚΕΒΟΠ με τον ακατανόμαστο “δημοσιογράφο”, ενώ επιστρέφοντας στον θάλαμο έλειπαν…… κανα δυό…. Μετά από λίγες μέρες άρχισε η “αποφυλάκιση”(;), άγνωστο όμως για που!!! Το βραδινό προσωπικό τραγούδι στην αποθήκη – θάλαμο ήτανε φάρμακο στις καρδιές. Ήτανε σαν το φανάρι σε υπόγειο απέναντι σε ποντίκια. Ελπίδα μήπως και κατέβει ο Ντάβος από το 3ο Σώμα Στρατού και δώσει λύση (sic).
Σκηνή 84η:
Η “αποφυλάκιση” συνεχίστηκε. Πήραν δυο από τους τρεις κοντινούς και συμφοιτητές. Ελπίδα για λευτεριά. Μήνυμα από τους δικούς (μπιλιέτο στο σλιπάκι), ότι ο Θοδωρής είναι λεύτερος. Φωνές και κλάματα!!
Σκηνή 87η:
Αλλά….. Νύχτα, θεοσκότεινα καβάλα σ’ ένα στρατιωτικό φορτηγάκι 3/4. Στον απέναντι πάγκο του φορτηγού μια κοπελίτσα καταματωμένη από τη μέση και κάτω. Τα αίματά της κύλαγαν μέσα στην καρότσα. Που να την κοιτάξεις….. Δυο ΕΣΑτζήδες, ένας από δω κι ένας από κει κρατώντας αυτόματα στα χέρια, ούρλιαζαν βλαστημώντας και περιπαίζοντας το αιμόφυρτο κορίτσι. Ήτανε δεν ήτανε 16-17 χρονών!!!! Παράπλευρες απώλειες μάλλον. Τα δυο ανθρωποειδή, που υπηρετούσαν την πατρίδα, συνέχιζαν να ουρλιάζουν, στρεφόμενοι μια στο κορίτσι και μια από δω. “ Ρε προδότη, ρε αριστερό κάθαρμα, εσύ την μάτωσες; Έτσι θα κάνεις και την αδερφή μου, τομάρι; Θα σε γαμήσω, θα σε λιώσω”!!! Να και μια με το αυτόματο στο σαγόνι.
Σκηνή 88η:
Αντί για απελευθέρωση, Ιωαννίδης στα πράγματα!!!! (Έγινε γνωστό πολύ αργότερα το νέο). Άφιξη στο ΕΑΤ ΕΣΑ. Στον 1ο όροφο, κάτω από αψίδα με κλοπμς που ανεβοκατέβαιναν από τους ΕΣΑτζήδες, αντιμέτωπος με μια τρελή, παράλογη κατάσταση. Το ανακριτικό με τα περιβόητα καθάρματα αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού. Φοιτητάκος, τώρα σου λέει, σε μισή ωρίτσα απειλών και ξύλου κατεβαίνεις στον αύλιο χώρο πάλι με δόξα και τιμή κάτω από την κινούμενη αψίδα των κλοπμς, τα γιούχα και τα βρισίδια!!!
Σκηνή 89η:
Θάλαμος όσο ένα σιδεροκρέβατο και δίπλα ντουζ με νεράκι (χμμμμ!!) μετά από μια βδομάδα “στεγνού καθαρίσματος”!!!!! Ωχ!!! Δεν βλέπω να την κάνουμε από εδώ μέσα!! Να και η Τζένη, να και η Αιμιλία!!! Απάνου του. Κουράγιο!!!!
Σκηνή 93η:
Κλείσιμο σε μια αποθηκούλα στο κέντρο του προαυλίου. Ανάγκη για κατούρημα. Αν ζητούσες να πας στην τουαλέτα, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας για να σ’ ακούσουν,, στο πήγαινε και στο έλα θα είχε βρισίδι και αναβοκατέβασμα στον σβέρκο των κλομπς!!!!! (Το πιο σκληρό ήτανε το πλατανόξυλο που ανεβοκατέβαινε στο σβέρκο και “νύχτωνες” για πολλές ώρες)… Αααααα, δεν συμφέρει!!! Μια σακούλα μπακάλικου και μια πετσέτα (που να θυμάσαι πως την κατείχες) σ’ έβγαζαν ασπροπρόσωπο. Σιγά – σιγά, λίγο – λίγο, βασανιστικά και τόσο ώστε να μην στάξει η σακούλα. !!!!!

Σκηνή 206η:

 

http://www.flynews.gr/%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1%ce%b9/

… «Αυτός είναι άρχοντας»…

%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82_%cf%84%cf%83%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82Του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1899-1987)

…“Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνειας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά”…

Πηγή: http://antikleidi.com/2014/11/23/arxontia/

Ο Αξώτικος χορός “Βλάχα” και οι αλλαγές στο Φιλώτι

Μ. Ι. Ψαρράς (“ο Γυμνασστής”), (Φιλωτίτης): «Η χαμένη στα χρόνια μου εκκλησιαστική παράδοση του Φιλοτίου», Ναξιακόν Μέλλον 410/18 φιλολογική έκδοση (1982) 3, στ. 4η:

42Αναφέρεται στο πιάσιμο των χεριών στο χορό της Βλάχας και γράφει τα εξής:
“Προ 150 χρόνια (δηλ. το 1830) η Βλάχα (Αξιώτικος χορός) χορευότανε με μαντήλι και οι νέοι έκαναν μια τρομερή αλλαγή, το καταργήσανε. Μια μέρα σ’ ένα χορό, όταν μερικοί νέοι δεν είχανε μαντήλι να δώσουν να πιαστούν οι κοπελιές, για να μην τους προσβάλλουν, δεν βγάλανε και οι υπόλοιποι νέοι κι έτσι πιαστήκανε από τα δάχτυλα. Από τότε επεκράτησε η αλλαγή στο χορό, στο πείσμα των ηλικιωμένων που βγάλανε ρίμες πομπεύοντας την Βλάχα σαν χορό ανήθικο”.
«Τη Βλάχα την καντήντησες νάναι για κοπελάκια
που να σου πέψει ο Θεός ψείρες με τα πινάκια».
«Μη ντο περιφανεύεσαι πως σ’ αγαπούσα τάχα
απλώς τραγούδια σού ‘λεγα μέσ’ του Σκληβά τη βλάχα».
«Πιαστείτε να πιαστούμενε Βλάχα με το μαντήλι
Να πούμενε πεισματικά κι ύστερις πάλι φίλοι».

……………………………………………………………………………………………………………

Μ. Ι. Ψαρράς,  «Μια επαναστατική αλλαγή στο χορό της Βλάχας από δω κι εκατόν είκοσι χρόνια στο Φιλώτι», περιοδικό Ζας 2, (1993-94) 23-24.

Για την κωμόπολη του Φιλωτιού και τη Βλάχα αντλούμε αρκετές πληροφορίες από τον Μ. Ι. Ψαρρά και μάλιστα από ένα απ’ τα πολλά άρθρα που έγραψε για τους παλιές αποκριές. Ας παρακολουθήσουμε την κατάθεσή του για το χορό της Βλάχας, η οποία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ότι αφορά τη σχέση του χορού με το τραγούδι, τα μουσικά όργανα και τις αλλαγές που συνέβησαν σ’ αυτήν:

«Η Βλάχα ήταν και είναι ο πιο αγα­πητός, αποκριάτικος καθαρά, χο­ρός στη Νάξο. Ήταν το περισσότερο ανόργανος – χορευότανε δηλαδή δί­χως όργανα – με το τραγούδι, κι όταν χο­ρευότανε με τα όργανα ήτανε γρηγορότε­ρος με πηδηχτό τσάκισμα, που τον ελέγανε «ντουμπανιστό», αλλά δεν κρατούσε πολύ, γιατί οι χορευτές κι οι θεατές επροτιμούσαν την τραγουδιστή βλάχα.
Χορεύοντας βλάχα επιανόντανε με το μαντήλι κι εσχημάτιζαν κουλούρες η μια γύ­ρω από την άλλη με σκοπό την επίδειξη δε­ξιοτεχνίας στο τραγούδι και το σκοπό του· τις χορευτικές ικανότητες τις κρατούσε με αποκλειστικότητα να τις επιδείξει ο Μπάλλος. Με το χορό της βλάχας, διατηρήθηκε η πληθώρα του 15/σύλλαβου τραγουδιού με το κοτσάκι στη μέση – πού ‘ταν άσχετο του τραγουδιού – όλοι οι παλιοί σκοποί με ελά­χιστες παραλλαγές, τα πολύμορφα απο­κριάτικα και οι ρίμες, τα τραγούδια του Ακρι­τικού Κύκλου που μέχρι τα παιδικά μου χρό­νια τα χόρευαν και τα τραγουδούσαν στο Φιλώτι και διατηρηθήκανε απ’ αυτό.
Με τη βλάχα χορευότανε τα διάφορα αποκριάτικα τραγούδια: Πεισματικά, Ερωτι­κά, τα Κουριέζικα (τα γεμάτα υπερβολές σα­τιρικά τραγούδια), τα Ακριτικά, οι Ρίμες πα­λιές και νέες, τα λεγόμενα Παρατράγουδα (για τους στρατιώτες, τους ξενιτεμένους και τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου). Ποτέ από αποκριάτικη διασκέδαση δεν απολείπανε τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου κι όσο μάλιστα προχωρούσε η Αποκριά προς το τέ­λος, τόσο κι αυτά επολύνανε.
«Δώστε του χορού να πάει – μαύρη γης θα μας εφάει.
Ο Κάτω Κόσμος δε φελά γιατί δε ξημερώ­νει
για δε ν’ ανθίζουν τα κλαδιά και δε λαλεί τ’ αηδόνι.
Τούτη γης που τη μπατούμε – ούλοι μέσα θε να μπούμε».
………. Με τη βλάχα δίχως όργανα, όπου υπήρχε διάθεση στηνότανε κι ο χορός και διάθεση κι απλοχεριές τις αποκριές τα χρό­νια εκείνα υπήρχαν πολλές, με τα χοιρνά που σφαζότανε στο κάθε σπίτι και τ’ άφθονα κρασά πού ‘χανε στα κελάρια τους μέσα. Στα δώματα επάνω στηνότανε οι χοροί της μέρας, αλλά μόλις εβράδιαζε είτε έβρεχε, ξέρανε τη βορτοκάμαρη της γειτονιάς πού ‘χε σειρά για να φιλοξενήσει το χορό της, που τό ‘κανε με μεγάλη χαρά.
Στα χρόνια μου δυο αλλαγές συνάντη­σα να ‘γιναν στη βλάχα: α) Στα κατώχωρα τη νοματίζανε Ντίρλα. β) Στ’ Απεράθου από το 1915-20 άρχισε να παραλείπεται ο 15/σύλλαβος στίχος που τροφοδοτούσε τη βλάχα κι απόμεινε το κοτσάκι σαν το κύριο τρα­γούδι – από πηδηχτό τσάκισμα του χο­ρού – έτσι άλλαξε εντελώς κι ο χορός στ’ Απεράθου κι έγινε ένα γρήγορο στριφογυ­ριστό τσάκισμα, άλλαξε δε το χορό μέχρι του σημείου που αν τύχαινε ξενοχωριανός εκεί να μη μπορεί πια να χορέψει, ενώ θα χόρευε στη Χώρα και σ’ όλα τ’ αλλά χωριά του νησιού.
Στο Φιλώτι γύρω στα 1880 έγινε μια επαναστατική  – ας πούμε – αλλαγή στο χορό που και στ’ άλλα χωριά επεκράτησε. Η βλάχα χορευότανε όπως ο συτρός με το μα­ντήλι – όπως χορεύεται ακόμη σήμερα στη Δωδεκάνησο – που μας το λέει κι ένα πα­λιό τραγούδι που περισώθηκε:
«Ελάτε να χορέψωμε βλάχα με το μαντήλι
να πού­με τα πεισματικά κι ύστερα πάλι φίλοι».

Να τι άκουσα παιδί από γέρους Φιλωτίτες σχετικά, που νέοι λάβανε μέρος στην ανταρσία αυτή: «Μια Κυριακή τσ’ Αποκριάς στου Σκληβά το δώμα εκεί που όμορφα και καλά εβά(λ)αν αμπρουστά το χορό, αρχίνεψε το παίξιμο η τζαμπούνα και το ντουμπάκι, μα η βλάχα δε νήλεε να ξεκινήσει· ένας κοπελιάρης ήχασεν απού τη μέση ντου το μαντήλι του χορού κι εψαχνούντανε ία να το ‘βρει, αλλά στο τέλος για να μη νέχει το χορό να περιμένει, επιάστηκεν όπως – όπως από τ’ ακροδάχτυλα με τις πλαϊνές του· συγγένισσές του ήτανε κι είπε πως δεν θα τον παραξηγούσανε. Οι νέοι πού ‘τανε στο χορό πιασμένοι, άμα είδανε το σοβαρό πα­ράπτωμα που γίνηκε, (γ)ια να μη ντο ναφήσουμε να φάει μοναχός του ούλη τη μπόρα του κουτσομπολιού, άφηνεν ένας – ένας το μαντήλι του χορού κι επιανότανε με τ’ ακροδάχτυλα». Το τι έγινε μέσα στο χωριό για το πράμα αυτό δεν περιγράφεται!. Ήτανε σα να ‘γινε η πιο μεγάλη ατιμία από τη νεολαία κι άρχισε πόλεμος. Η νεολαία πικαρισμένη (άντρες και γυναίκες) δεν υποχωρούσαν και στους χορούς τους δεν ξαναπιάσανε μαντήλι στη βλάχα κι άπου τα ακροδάχτυλα, πιάστηκαν από τα καλαμόχερα, ανέβηκαν στους αγκώνες, στα μπρά­τσα γιο να σταματήσουν το πιάσιμο στους ώμους απάνω, που το βρήκανε πολύ αναπαυτικό πιάσιμο.
Η θειά μου η Κουρούπαινα που η μάνα της ήτα­νε σε κείνο το χορό και τ’ άκουσεν από την ίδια, μ’ εβεβαίωσενε για όλα αυτά και μού ‘πε και τα πιο κάτω τραγούδια που θυμότανε, από τα πολλά που λεηθήκανε από τη μια μεριά κι άπου την άλλη.
«Η Βλάχα είναι Λεμονιά πρασινοφορεμένη,
μα βγάλασί τζη αβανιά πως είναι γκαστρωμένη.
– Τση Βλάχας κι αν της είπανε πως είναι γκαστρωμένη
θα τη χορεύγ’ όλο χαρά σα μπούμου μαθημένη!
Κατεβάσετε τα χέρια – άπου τσ’ ώμοι, βρε κοτο μαντή­λι πάλι πιάστε – τα παλιά για να κρατάτε». …..».

Καθηγητής και άλλα τέτοια βαρύγδουπα….

Το να σε αποκαλούν οι άλλοι “δάσκαλο” και να μην είσαι διορισμένος ως Πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος, μπορεί να σημαίνει χίλια-δυό άλλα πράγματα, που να ορίζουν τα παράσημα για τον βίο σου, τον επιστημονικό, τον επαγγελματικό και τον κοινωνικό !!

Το να εμφανίζεις όμως στο προφίλ σου στα κοινωνικά δίκτυα ότι σπούδασες στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής και να δηλώνεις ως επάγγελμα: “ΜΟΥΣΙΚΟΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ: ΓΚΑΪΝΤΑ, ΤΣΑΜΠΟΥΝΑ, ΖΟΥΡΝΑ, ΚΑΒΑΛΙ, ΦΛΟΓΕΡΑ, ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ, ΚΙΘΑΡΑ” (copy-paste), ξεπερνάει την άγνοια λόγω πτυχίου (πιστεύω) και αγγίζει τα όρια της ξεδιαντροπιάς!!!!!!!
Τι σημαίνει αγαπητέ “ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Ε.Π.Χ.” και μάλιστα “και ΟΡΓΑΝΩΝ”;;;;
Με βάση ποιό πτυχίο και πού είσαι διορισμένος και καθηγείσαι;; Καθηγείσαι ποίων;;;
Με πτυχίο του Νομικού Τμήματος δεν είσαι καν Δικηγόρος. Ή δεν το γνωρίζεις;
Με πτυχίο Πανεπιστημιακού Τμήματος διορίζεσαι με ΑΣΕΠ (σε ΓΕΛ και ΤΕΛ) και ΤΕΙ (σε ΤΕΛ) και προσφωνείσαι ως “Καθηγητής” ή ως αυτοαπασχολούμενος ιδιοτεύων.
Το ίδιο ισχύει και με τους τιτλοφορούντες ως “Λαογράφοι”. Δεν σου απονέμεται πτυχίο Λαογραφίας. Λαογράφος (με πτυχίο Φιλοσοφικής) γίνεσαι όταν το ερευνητικό σου πεδίο βλέπει προς αυτόν τον ορίζοντα!!!!!

ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ  Κ Α Θ Η Γ Η Τ Η !!!   Κ Α Ν Ε Ν Α !!!!! και μάλιστα οργάνων!!!!!

Έτσι πληροφορείτε τον κοσμάκη για να πλασάρετε την τέχνη σας (;;;) με τίτλους ανύπαρκτους;;;;;;;
Με όποιους τίτλους και αν εφεύρετε, με όποιους πανάξιους, καταξιωμένους στην χορεύουσα κοινωνία λαϊκούς πρακτικούς οργανοπαίχτες και αν φωτογραφηθείτε και αναρτήσετε στα κοινωνικά δίκτυα απλά μπορείτενα διεκπεραιώσετε μια χορευτική φολκλορική εκδήλωση. Πρέπει αντίθετα να γεράσετε στη “καθηγητική έδρα” που επικαλείστε για να τηντονμας χορέψετε. Τούτο, ειλικρινά είναι το πιο δύσκολο πράγμα για σας!!!!!!!!! Οπότε αφήστε τους βαρύγδουπους τίτλους και στρωθείτε στη δουλειά……..
…………………………………………………..
Το σημείωμά μου αυτό δεν αναφέρεται ούτε στον επώνυμο πρακτικό ή και παράλληλα σπουδαγμένο λαϊκό οργανοπαίχτη ούτε στον λαϊκό χορευτή!!!! Τούτο το τονίζω, διότι στην Ελλάδα και στον δημόσιο διάλογο δεν μας απασχολεί το ίδιο το θέμα, το ίδιο το πρόβλημα, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζουμε το θέμα!!!
………………………………………………………………
Υ.Γ.

Αυτές τις “ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ” Ε.Π.Χ. θα τις συμπεριλάβουν τάχα στο άρθρο 16 του προς αναθεώρηση Συντάγματος;
Το ρωτώ, γιατί μέχρι τώρα μας ήτανε γνωστές η περίφημη και αρχαιότατη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ και η νεότερη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ !!!

Λίγη αυτοσυγκράτηση συνέλληνες!!!!!
…………………………………………..
«Ελευθερία είναι να μπορείς να πεις στους ανθρώπους (με ευγενικό τρόπο) και αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν«.

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: