• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 25 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Δεκέμβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Διαχείριση

  • Advertisements

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

 

Advertisements

Αυθεντικός και αυθεντικότητα στον ΝεοΕλληνικό Χορό

Έννοιες μη συμβατές με την ουσία του ερευνώμενου και επομένως του καταγραφικού αποτελέσματος, εφόσον ο συντελεστής ΧΡΟΝΟΣ είναι και ο καταλύτης συντελεστής – αναφορά στα παραδιδόμενα (Μ. Μερακλής).

“Αυθεντικό Τσάμικο από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας”, ακούγεται ο εκφωνητής εντεταλμένος για τις ανακοινώσεις. Κι αναρωτιέσαι… Το τραγούδι ή ο χορός του πρωτοχορευτή είναι αυθεντικός; Ας μείνουμε σ’ αυτό που θα δούμε κι όχι σ’ αυτό που θ’ ακούσουμε. Δηλ. σε τι αναφέρεται η αυθεντικότητα ενός πρωτοχορευτή μιας χορευτικής ομάδας που παίρνει μέρος σ’ αυτή την χορευτική δράση; Στην μια και μοναδική εκδοχή; Στην κατοχή της αλήθειας της χορευτικής πράξης που αναπαριστά; Στην κατοχή της αλήθειας του υπεύθυνου του φορέα διαχειριστή;
Πρακτικά δηλ. πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε με την αυθεντικότητα, όταν ο “δάσκαλος -α” του πρωτοχορευτή είναι ένας – μια, μεγαλωμένος -μένη μάλιστα σε αστικό κέντρο και διαχειρίζεται το κινησιολογικό μέρος αντιγράφοντάς το από το διαδίκτυο, λόγω δε ηλικίας δεν δύναται να έχει την κατά τόπους, έστω μια φορά, πραγματική εικόνα; Πρόσθετα δε θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι, η λογική ενός χορευτικού φορέα για να είναι ανταγωνιστικός στην «άγρια αγορά» λέει πως, ο διαχειριστής πρέπει να περιπλανηθεί θεματολογικά σ’ όλες τις πολιτισμικές περιοχές, τις οποίες βέβαια χρειάζεται τουλάχιστον 50 ζωές για να τις επισκεφτεί απλά και μόνο σαν τουρίστας, ούτε καν σαν περιηγητής κι όχι ουσιαστικά ως ερευνητής!!! Επί πλέον δε, όταν βιοπορίζεται από τον ίδιο φορέα, τον οποίο “ο ίδιος” ίδρυσε και διοικεί (“καλλιτεχνικά” και οικονομικά)!!! Συνέχεια

«Έφυγε» ο Ομ. Καθηγητής Γιώργος Δημ. Φαράντος

Έφυγε έτσι άδικα και μάλιστα σε τροχαίο.
ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΦΑΡΑΝΤΟΣ !!! Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Επί 20 χρόνια Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Würzburg, στην έδρα του Friedrich Schelling στη Γερμανία.
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ μας !!!! “Ο Επιβλέπων καθηγητής” μας. Ο πνευματικός μας πατέρας που του οφείλουμε το ευ ζειν, που τύχη αγαθή τον συναντήσαμε και εμπλακήκαμε στον ακαδημαϊκό συστηματικό ερευνητικό αγώνα. Έναν αγώνα με αίμα, με απώλειες σε ζωές, έναν αγώνα που μας έδωσε την δυνατότητα, τώρα στην στροφή της ζωής μας, να κάνουμε απολογισμό κι αυτός να μπορεί να μετρηθεί με ανθρώπινα μέτρα. Μέτρα βαθειά δημοκρατικά, επιστημονικά ακαδημαϊκά, αλληλεγγύης, μέτρα με υποκείμενο τον άνθρωπο. Ίδιο υποκείμενο με αυτό του γνωστικού αντικειμένου που καταπιαστήκαμε να ανακαλύψουμε και να υπηρετήσουμε.
Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ, που μαζί του γνωρίσαμε νέους ορίζοντες στην έρευνα και την μελέτη του γνωστικού μας αντικειμένου και όχι μόνο, ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ που εισήγαγε τον επιστημονικό όρο “ΧΟΡΟΛΟΓΙΑ του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΟΡΟΥ”, που τόσο πολεμήθηκε από την Ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά τελικά υιοθετήθηκε ως ο πλέον δόκιμος, έστω και ως προς το πρώτο μέρος!!!
Αυτός ο ευφυής, ο γελαστός, ο απλός άνθρωπος, που πάντα είχε έναν καλό και υποστηρικτικό λόγο να πει για όλους, ο Πρόεδρος του Τμήματός μας, ο θεμελιωτής της Βιοηθικής στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ο Έλληνας, ο Πατριώτης, ο καταδικασθείς ερήμην δις εις θάνατον αγωνιστής της αντίστασης εναντίον της Χούντας, ως αυτοεξόριστος στην Γερμανία, ο Μοναδικός Έλληνας Φιλόσοφος που του αφαιρέθηκε η Ελληνική Ιθαγένεια την ίδια επάρατη περίοδο, ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ μας, που μας έμαθε πως να διαβάζουμε πίσω από τα γράμματα, ΕΦΥΓΕ από κοντά μας, αλλά θα είναι δίπλα μας για να κρατάει πάντα ανοιχτούς τους ορίζοντές μας!!!! 😦

https://xoroballomata.wordpress.com/2009/04/07/%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%87%ce%bf%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%83/

https://www.politeianet.gr/sygrafeas/farantos-georgios-47212

https://www.amazon.co.uk/eisagogi-olympiaki-pa…/…/9602087064

«Χορός για τον Απόλλωνα»

Δεσποτικό, το αντίπαλον δέος της Δήλου

Ο χρόνος πάγωσε τη στιγμή που γιόρταζαν η μία πίσω από την άλλη παραδομένες σε έναν τελετουργικό χορό. Οι αιώνες πέρασαν.

της Μαίρης Αδαμοπούλου (εφημ «ΤΑ ΝΕΑ» – Πολιτισμός – Αρχαιολογία 19 Αυγ. 2018)

Ο χρόνος πάγωσε τη στιγμή που γιόρταζαν η μία πίσω από την άλλη παραδομένες σε έναν τελετουργικό χορό. Οι αιώνες πέρασαν. Το χώμα τις σκέπασε. Ο θεός προς τιμήν του οποίου είχαν στήσει χορό δεν λατρευόταν πια και το νησί στο οποίο υπηρετούσαν την τέχνη της Τερψιχόρης είχε καταλήξει ακατοίκητο, θύμα πειρατικών επιθέσεων.

Χορός για τον Απόλλωνα

Είναι μόλις ένας μήνας που οι ανάγλυφες εκείνες χορεύτριες πάνω σε ένα θραύσμα πήλινου αγγείου του 7ου αι. π.Χ. είδαν ξανά το φως του Αιγαίου, όταν η αρχαιολογική σκαπάνη τις εντόπισε στη θέση Μάντρα, στο νησάκι Δεσποτικό – την αρχαία Πρεπέσινθο – μερικές μόνο απλωτές μακριά από τη δημοφιλή σήμερα Αντίπαρο.
«Κρύβονταν» μέσα σε ένα από τα πολλά βοηθητικά κτίρια του Ιερού του Απόλλωνα, του δεύτερου σημαντικότερου τεμένους του θεού του φωτός στο Αιγαίο, μετά τη Δήλο. Και ίσως συμμετείχαν σε έναν από τους πιο παλιούς και χθόνιους χορούς, τον γέρανο.

Ο μύθος θέλει τον χορό αυτόν να εφευρέθηκε από τον Θησέα, ο οποίος επιστρέφοντας από την Κρήτη και τη νίκη του εναντίον του Μινώταυρου σταμάτησε στη Δήλο και μαζί με τους νέους και τις παρθένες που τον συνόδευαν, έστησε γύρω από τον βωμό έναν μιμητικό χορό-αναπαράσταση της εξόδου από τον λαβύρινθο.

«Δεν αποκλείεται οι μορφές που έχουν αποτυπωθεί στο συγκεκριμένο θραύσμα από έναν πίθο, ένα μεγάλο αποθηκευτικό αγγείο δηλαδή, να μιμούνταν τα βήματα και τις κινήσεις του γέρανου είτε κάποιου άλλου κύκλιου χορού, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονταν στις γιορτές που τελούνταν επί τη ευκαιρία των γενεθλίων του θεού» εξηγεί στο «Βήμα» ο εδώ και 21 χρόνια υπεύθυνος της ανασκαφής, αρχαιολόγος της Εφορείας Κυκλάδων, Γιάννος Κουράγιος, για ένα από τα πολλά και ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα ευρήματα που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της εφετινής έρευνας. Συνέχεια

Η Κινητικότητα του χορευτικού δημοτικού τραγουδιού (Νάξος)


Το πλήρες κείμενο στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

»ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ του ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ» (ΝΑΞΟΣ)

Σχετικά με τις χορευτικές παραστάσεις και άλλα τινά

ΤΩ… ΑΓΝΩΣΤΩ ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΩ

Αγαπημένε μου δάσκαλε,
νοιώθω, από την αγάπη και την βαθιά εκτίμηση που σου έχω, την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσω να έρχομαι στα μαθήματα.
Ταυτόχρονα θα ήθελα να σου κοινοποιήσω κάποιους προβληματισμούς και παραινέσεις γιατί αν δεν με καταλάβεις εσύ, δεν θα με καταλάβει κανένας άλλος.
Όχι για την δική μου «εκτόνωση», αλλά από ενδιαφέρον για την υπόθεση της ανάδειξης του μοναδικού παραδοσιακού πολιτισμού μας. Και επειδή πιστεύω ότι εσύ, με το κύρος, τις γνώσεις και την αγάπη για το αντικείμενό σου, μπορείς να συμβάλλει στον επαναπροσδιορισμό των μεθόδων και των στόχων ώστε να κερδηθεί αυτή η μάχη (ναι, μάχη!…).

Συγχώρεσέ με, αλλά θα χρειασθεί να είμαι λίγο φλύαρος για να γίνω κατανοητός.

Ήμουν πια σχεδόν πενηντάρης όταν ενδιαφέρθηκα να μάθω παραδοσιακούς χορούς.
Από τότε γύρισα πολλές χορευτικές ομάδες, τα παράταγα, ξαναδοκίμαζα αλλού, αλλά πουθενά δεν «στέριωσα». Σίγουρα έφταιγαν η ιδιορρυθμία και η ηλικία μου, όμως παρ’ ότι γνώρισα συμπαθητικούς ανθρώπους, νομίζω ότι, το κλίμα της παρέας που αναζητούσα, αντικειμενικά, δεν υπήρχε.
Χαριεντιζόμασταν στο μάθημα, άντε και κανένα καλαμπούρι και η σχέση έμενε σε αυτό το επίπεδο.
Δεν υπήρχε το δέσιμο που έψαχνα.
Αυτό το δέσιμο, θα έλεγα το φρόνημα, ενέπνεε (κάποτε) η συμμετοχή (το αίσθημα του ανήκειν) σε ένα συγκεκριμένο τοπικό – κοινωνικό χώρο και το γεννά (ακόμη και σήμερα!) η μέθεξη των πανηγυριών και των γλεντιών, που τόσο έχουμε απαξιώσει. Αλλά σε αυτό θα αναφερθώ αργότερα.
Υπάρχουν και οι διάφοροι εθνοτοπικοί σύλλογοι, αλλά εγώ είμαι 3 γενιές γκάγκαρος και ενσυνείδητος «Πανέλληνας» και δεν μπορώ να ενταχθώ / περιορισθώ σε ένα τέτοιο χώρο. Σέβομαι και εκτιμώ το έργο τους, αλλά έχει διαφορετική στόχευση από την δική μου.
Εμένα με ενδιέφερε να γνωρίσω τον αστείρευτο λαϊκό πολιτισμό μας, τους υπέροχους και μοναδικούς χορούς και τις μουσικές της πατρίδας μας, που αγνοούσα· και παράλληλα να συμβάλω στη διάδοση – αναβίωση και αποκατάστασή τους στο σύγχρονο πολιτιστικό γίγνεσθαι.
Αλλά και να το απολαύσω! Συνέχεια

Σαρωνιές και σαρωνάδες στη Νάξο

Αναδημοσίευση από:
https://orinosaxotis.blogspot.gr/2017/07/blog-post.html
Blog: ΟΡΕΙΝΟΣ ΑΞΩΤΗΣ (Γιώργος Μανωλάς) – email: giorgos.manolas@yahoo.gr

Στον Κυνίδαρο υπήρχαν οι σαρωνάδες, δηλαδή αυτοί που έφτιαχναν τις σαρωνιές (σκούπες από βούρλα). Η Μπελερίνα ήταν η πιο ξακουστή σαρωνού, αλλά και η Κεραμιώταινα και η Ανουσούλα. Το Μάη μαζεύανε τα βούρλα από τα ποτάμια. ….. Τα βούρλα οι Κυνιδαριώτες και οι Κεραμιώτες τα μαζεύανε από τις Βουρλάδες, του Ροδινού τον ποταμό, στ’ Ακρωτήρι, στη Παχιά Άμμο και στον Αμμίτη. Τους Κυνιδαριώτες για να τους πειράξου τους έλεγαν:

«σαράντα σαρωνιέ , σαράντα πενταροδεκάρες»

Η Βοντορήνη (Ειρήνη Ι. Μάρκου ) από την Απείρανθο έλεγε για τους σαρωνάδες:

… “ο νους μου είναι τη μια στον Καλαντό , την άλλη στον Λυώνα
Την άλλη στον Κυνίδαρο , στου βρούλου τον κοιτώνα
Πο κει εννιέται η βρουλιά και είν’ τση βρουλιάς ο τόπος
Η τέχνη και το κάμωμα τση σαρωνιάς ο τρόπος
Εκεί πο βρουλομπλέκανε τα βρούλα στα δαχτύλια
Κι εβγάνα ντα στο μεστωμά σ’ ώρα γλυκιά κι ανήλια
Και κάναε τσι σαρωνιές τσι πρασινοβρουλένιες
Στην εποχή που η ζωή ήζε με λίες έγνοιες
Κι εβγαίνανε μες’ στα χωριά και τσ’ εμοσκοπουλούσα
Κι από χωριό ντου σε χωριό ώρες επορπατούσα
Ι’ αυτό το πήραν τ’ όνομα και λεν τζι σαρωνάδες
Κι είναι κι επόμεινε ντωνε από καιροί χιλιάδες
Τση σαρωνιάς το κάμωμα θα χουνε πάντα στίμα
Μες στων Αξωτώ τη μιλιά στσι γλώσσες και στη ρίμα”.

Από δημοσίευμα του Νίκου Κεφαλληνιάδη στα Ναξιακά Χρονικά

 

ΤΟ ΚΙΝΙΔΑΡΙΩΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΕθΙΜΟ ΤΟΥ ΑΝΕΒΑΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ ΣΤΑ «ΔΩΜΑΤΑ» ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ (Μια πρώτη λαογραφική ερμηνεία του)

ΜΑΝΩΛΗΣ Γ. ΣΕΡΓΗΣ
Α’θμιος Καθηγητής Λαογραφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1988

Το πιο ξεχωριστό έθιμο της (παραμονής της) Πρωτομαγιάς στη Νάξο είναι αυτό του ανεβάσματος των γαϊδάρων στα «δώματα» των σπιτιών, που επιχωριάζει αποκλειστικά στον Κινίδαρο.

Στην παρούσα εργασία καταθέτω μια πρώτη λαογραφική ερμηνεία του, την οποία πλαισιώνω με την παράθεση του τελετουργικού του εθίμου, με δύο λαϊκές ερμηνείες του και κάποιες σκέψεις μου για τη λειτουργικότητά του στο παρόν.

Ολόκληρη η εργασία εδώ.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό «ΝΑΞΙΑΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» (τ. 3/2012)

Αρέσει σε %d bloggers: