• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 20 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Οκτώβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ταυτότητα

Ο «Παραδοσιακός» χορός δεν είναι τέχνη για το κοινό, αλλά ζωή για τις κοινότητες.

Advertisements

Νότης Μαυρουδής – Οι ζεϊμπεκιές των πολιτικών

«Είμαι λεύτερος εγώ ρε, από το 1974! Ό,τι θέλω κάνω. Ακόμα και στο χορό…».

Αναδημοσίευση από το ogdoo.gr/apopseis

του Νότη Μαυρουδή

Δεν είναι εύκολο να ανακαλύψει κανείς γιατί ο Ζεϊμπέκικος χορός γίνεται «θέμα συζήτησης» όποτε χορεύεται από δημόσια πολιτικά πρόσωπα. Μια λογική σκέψη λέει πως, αφού ο χορός αυτός είναι ριζωμένος στην ελληνική λαϊκή παράδοση, είναι φυσικό και να χορεύεται και να τραγουδιέται. Καμία αντίρρηση. Θα πρέπει να συγκεντρώσω πολλές πνευματικές δυνάμεις για να κατανοήσω τί είναι αυτό που μου ανέβαζε την αδρεναλίνη κάθε φορά που έβλεπα τα υψηλά πολιτικά στελέχη τού ΠΑΣΟΚ να το… ρίχνουν στις ζεϊμπεκιές και στα ξενύχτια… Ίσως, ενδόμυχα, να θεωρούσα πως οι υπουργοί αδιαφορούσαν για το πόπολο, για τα ζητήματα ευθύνης τους και κατέληγαν σε χορούς και πανηγύρια… Ήταν βιαστική και άδικη μια τέτοια κατηγορία από μέρους μου και θα ήταν καλό να ελεγχθεί το… τότε πάθος.

Αλλά, μη θεωρήσετε πως το θέμα τελειώνει εδώ.

Θυμάμαι πολύ καλά τους καραβανάδες χουντικούς Στυλιανό Πατακό, Γεώργιο Παπαδόπουλο, Νικόλαο Μακαρέζο κ.α. στις εθνικές γιορτές, (και όχι μόνο) που δεν δίσταζαν να ξεκινούν τους χορούς (Συρτούς, Τσάμικους, κ.λπ.) με το κουστουμάκι, το ατσαλάκωτο παντελόνι και τη γραβάτα, να μπερδεύουν την παράδοση με την επαίσχυντη βλαχομπαρόκ παρουσία τους, δείχνοντας πως, δήθεν μ’ αυτόν τον τρόπο, καλυπτόταν η συνειδησιακή και η εθνική μας ταυτότητα, που στηρίζεται πάνω στο τρίπτυχο: Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια!

Νωπές οι μνήμες και οι σχέσεις του χορού με τα ιδανικά της φυλής…

Περίεργο πράγμα αυτή η Πατρίδα, της οποίας τα σύμβολα είναι δημιουργικοί συντελεστές που, με τις αποχρώσεις τους, συμβάλουν στις τέχνες, στα Γράμματα, στην αισθητική και σε όλη τη διανοητική της ικανότητα και πρόοδο…

Τα παραδείγματα δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Όσο περισσότερη δημοφιλία απολαμβάνει ένας πολιτικός στο πέρασμά του, τόσο περισσότερο γίνεται επίκεντρο προσοχής (κυρίως με αρνητικό τρόπο) από τους πολίτες. Εκείνο το περίφημο «ζεϊμπέκικο του Ανδρέα», είναι ταυτότητα μιας εποχής (στη δεκαετία του ‘80), αφού συνδέθηκε ακόμα περισσότερο ο… μερακλής πολιτικός με τον απλό κόσμο. Ήταν η εποχή κατά την οποία παρήλαυναν δημόσια από τις νυχτερινές πίστες, υπουργοί όπως οι Τσοβόλας, Τσοχατζόπουλος, ενώ πιο πρόσφατα στις μέρες μας, θεάθηκαν και γυναίκες πολιτικοί όπως η Ρένα Δούρου, η Ραχήλ Μακρή, η Όλγα Γεροβασίλη, με αποκορύφωμα τον άλλον μερακλή και αμετροεπή των ημερών, τον Παναγιώτη Κουρουμπλή… Όχι, δεν τελειώνει εδώ ο κατάλογος των… ζεϊμπέκηδων επισήμων. Εξάλλου, ο χορός που σφράγισε τη φυσιογνωμία και την λεβεντιά τού ρεμπέτικου, της καθ’ ημάς Ανατολής, έχει γίνει προ πολλού έρμαιο του κάθε πικραμένου. Βλέπω σε σταθερή βάση τα… ψυχαγωγικά τηλεοπτικά, σε στιλ ζωντανής πίστας, με όλους τους… μάγκες ηθοποιούς, τραγουδιστές και τις πολλές γλάστρες με τα 12ποντα, να ακκίζονται, χορεύοντας τον πιο αυστηρό και σεμνό λαϊκό χορό, αλλοιώνοντας τον ζεϊμπέκικο, τόσο ως προς τις ρυθμολογικές του υποχρεώσεις, όσο και ως προς το… φύλο, το γένος τού χορευτή… Το στιλ, η μορφή, η κινησιολογία, το βαθύτερο πνευματικό αποτύπωμα, τέλος, η α ι σ θ η τ ι κ ή, έχουν στην κυριολεξία σαρωθεί από τη νέα όψη ενός παλαιού σημείου πολιτισμού, όπως εκείνο του ζεϊμπέκικου, του οποίου οι αναφορές περιέχουν στο πλαίσιό του, σημαντικές προσωπικότητες, καθώς και μνήμες ιστορικές, πνευματικές, διανοητικές.

Πώς θα βρούμε τον πυρήνα τού θέματος; Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο χορό, ως μέσον προβολής μιας προσπάθειας του στιλ «κατεβαίνω στο λαό», ή κάτι τέτοιο παρεμφερές… Ας μην αναλύσουμε το πώς κατέληξε, αυτός ο συγκεκριμένος, να είναι το σημείο αναφοράς. Μέσα από την επίμονη τηλεοπτική ζεϊμπεκικοποίηση του ευρύτατου κοινού, δένεται, όπως η ζάχαρη με το γλυκό, και η δημόσια προβολή των πολιτικών, μέσω του δημοφιλούς αυτού χορού.

Ίσως σε εποχές αισθησιακής – πλαστικής – πολλαπλώς ψευδο-ευδαιμονικής πραγματικότητας, ο παραδοσιακός ζεϊμπέκικος, να ξεχωρίζει ακριβώς για τον αντίθετο λόγο από αυτά.

Στο κέντρο ένα μοναχικό ανδρικό σώμα. Τα πόδια, γειωμένα στη γη, στο έδαφος. Κινήσεις σχεδόν «κρυφές». Τα χέρια ανοιχτά σε διάσταση, όπως φτερά αετού, και το κεφάλι γερμένο μπροστά. Μια μίνι εικόνα ενός εσταυρωμένου… Οι κινήσεις μετρημένες, με υπαινικτική αναφορά. Παρακολουθώντας τον αυτοσχεδιασμό ενός σοβαρού λαϊκού χορευτή τού ζεϊμπέκικου, θα είσαι εσύ εκείνος ο οποίος θα εκμαιεύει τις σημειολογικές κινήσεις, ακόμα και των πιο λεπτών ισορροπιών. Με λίγα λόγια, ο χορός ενός τέτοιου χορευτή, που πηγάζει από τα σπλάχνα του, εκφράζει, στο σύνολό του, ένα έργο τέχνης! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θεωρώ πως υπάρχουν κανόνες που καθιστούν το όλον ως άρτιο θέαμα. Σαν έργο ζωγραφικής, μουσικής, εικαστικών και άλλων τεχνών, που προκαλούν τον θεατή στις δικές του αποκωδικοποιήσεις.
…………………………………………………………………………………………………


Δική μου παρέμβαση:

……………………………………………………………………………………………….

 

ο Νότης Μαυρουδής συνεχίζει:
Η φιγούρα αυτή, με τους ανδρικούς μυς σε υπερβολή, «έπαιξε» σε αφίσες και αμέτρητα πλάνα διαφημίσεων, καθώς και στον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο, ιδιαιτέρως όταν το σύμβολο αυτό της ανδρικής λεβεντιάς ετέθη, ως διαφήμιση και σημαντικό στοιχείο τής ανδρικής κουλτούρας. Αυτό είναι, ίσως, το σημείο κατά το οποίο, η γοητεία και η δύναμη αυτού τού χορού, με το πέρασμα των δεκαετιών και την καθολική διαχρονική υποταγή μας στην αισθητική δύναμη των παντός είδους Μέσων, προσέλκυσε αμέτρητους νέους, οι οποίοι, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θεώρησαν πως έχουν να κάνουν με ελεύθερο πεδίο βολής! Όλα ελεύθερα. Καμία κινητική, ρυθμική, σωματική υποχρέωση. Χέρια, πόδια, μέση, κοιλιές, όλα στη φόρα, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω… Ένα χοροπηδητό όπως λάχει. Καμία γείωση. Όλα στη διάθεση της στιγμής. «Είμαι λεύτερος εγώ ρε, από το 1974! Ό,τι θέλω κάνω. Ακόμα και στο χορό…» Μια συνεχόμενη ασέβεια που ανατρέπει όλη την ιστορία των 9/8ων και της ιεροτελεστίας που ριζώθηκε μέσα στον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα…

Δεν σας κρύβω πως την αφορμή για τέτοιους ζεϊμπέκικους συνειρμούς, μου την έδωσε το πρόσφατο αξιοπρεπές ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κουτσούμπα. Τι να πω; Ως Γραμματέας και εκπρόσωπος του πιο λαϊκού κόμματος της εργατικής τάξης, φαίνεται πως «δικαιούται δια να ομιλεί και να… χορεύει» περισσότερο από «άλλους». Δεν θέλω να ισχυριστώ πως ο ζεϊμπέκικος εντάσσεται σε ταξικούς, κομματικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά δεν αντέχω πια να βλέπω κάθε ακκιζόμενο ή ακκιζόμενη πολιτικό και να τον… ανέχομαι, σε παράλληλη χορευτική δράση, με τον Κουτσούμπα.

Καταθλίβομαι…

 

 

“ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ” ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ

Α)

Μαζί με το παράπονο του τσοπανάκου, μας γνέφει από ψηλά για το δικό του παράπονο μα κι εγώ για το δικό μου!!!!

Από το γλεντοκόπι στην πλατεία της Εκκλησίας ή την αισθητική ανάταση σε μια αίθουσα υψηλών προδιαγραφών, ποια η χρεία Geust εμφάνισης!!!
Τι σημαίνει στα Ελληνικά «… Αντάμωμα Δημοτικού Τραγουδιού»;

Σημείωνε στο τεφτέρι σου μπάρμπα – Τάσο !!!

………………………………………………….

Β)

%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8e%cf%82Την περίμενα πως και πως αυτή την έρευνα!!
Βηματοδοτούμενος (ηλεκτρικώς), με διπλή αρτηρία Φ30 (υδραυλικώς) και διατατικό sten ό,τι πρέπει ως μεσήλικας και (γ)καρδιακός!!!
Εκείνο που δεν ξέρω ακόμα είναι αν πρέπει να ακολουθήσω τεστ χορευτικής κοπώσεως Καραγκούνας ή Κότσαρι!!! Ελπίζω να μας το πουν οι σωματοϋγιεινολόγοι του χορού μην πάω για μαλλί και βγω κουρεμένος!!!!!

…«Τα φυσιολογικά οφέλη των ελληνικών χορών θα μπορούσαν να δώσουν στους ασθενείς περισσότερη ανεξαρτησία στην καθημερινή ζωή τους, βοηθώντας τους να περπατούν και να ανεβαίνουν σκάλες. Θα μπορούσαν επίσης να βελτιώσουν τον συντονισμό και να μειώσουν τον κίνδυνο των πτώσεων και των τραυματισμών. Είναι δυνατόν, οι ελληνικοί χοροί να χαρίζουν καρδιακή οφέλη, όπως τα προγράμματα της Ζούμπα με μουσική λάτιν»…

Ολόκληρο το άρθρο: http://health.in.gr/news/scienceprogress/article/?aid=1500071725

…………………………………………

Γ)

Απόσπασμα:
“Τονώνεις την αυτοπεποίθησή σου, καταπολεμάς το άγχος, γυμνάζεις το σώμα σου… κι όλα αυτά με ένα χορό!”…

“Σωματική ευεξία: Οι παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί μπορούν να σου χαρίσουν καρδιακά οφέλη ίδια με τα προγράμματα της Ζούμπα ή του λάτιν. Όσο και αν φαίνονται απλοί και καθόλου κουραστικοί, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να γυμνάσει κανείς ολόκληρο το σώμα του. Με φυσική προσπάθεια, ο χορός θέτει σε λειτουργία τον μεγαλύτερο αριθμό των μυών, συμβάλει στην αύξηση της απώλειας θερμίδων επιδρώντας σημαντικά στην αλλαγή του μεταβολισμού. Ακόμα θετική επίδραση έχει στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, της λειτουργίας της καρδιάς και της αναπνοής”.

Ολόκληρο το άρθρο:

Γιατί να γίνει χόμπυ σου ο παραδοσιακός ελληνικός χορός ;

…………………………………………

Ο πλούτος, η προίκα ενός ολόκληρου λαού, η ίδια τους η καθημερινότητα κατήντησε σε πολυαναγνωσμένα ιντερνετικά κείμενα ΧΟΜΠΥ, ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες και Ιατρικά ετερόκλητα!!
Οι κοινοποιήσεις των “άρθρων” στα social media αμέτρητες και τα “Μου αρέσει” εκατοντάδες!!!!
Θα δούμε και θ’ ακούσουμε πολλά ακόμα, όσο θα εξακολουθούν οι μονόλογοι και μάλιστα αυτοί που δεν τεκμηριώνονται από επιστημονικές μελέτες που να αφορούν τον πολιτισμικό πλούτο που μας παραδόθηκε, έστω την δεύτερη ύπαρξή του που αφορά τους εσωτερικούς μετανάστες κι όχι την φολκλόρ ύπαρξή του!!! Σκεφτείτε να γινότανε το ίδιο στην Ιατρική και στην Αρχαιολογία !!!!!!!

…………………………………………

Δ)

Ο Εκπολιτιστικός (ποιους εκ-πολιτίζει άραγε;) Σύλλογος Άνω Μουχρίτσας 
οργανώνει ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ στην Ιστορία, Λαογραφία, Πολιτισμό, Παράδοση,  Ήθη και έθιμα
Χοροί της Ριπούπολης

ή το άλλο: “Φεστιβάλ Λαογραφίας και Παράδοσης” !!!
ή το άλλο: %cf%83%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%87%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bb%ce%b1%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82
(Τι δεν καταλαβαίνω ανάθεμα τα ελληνικά μου;
Ξέρω κι εγώ;
Τά ‘χω χαμένα!!!!)

…………………………………………

Ε)

Ακαδημία: συγκέντρωση επιστημόνων, λογίων και καλλιτεχνών με σκοπό την προώθηση και την καλή λειτουργία των τομέων τους.
Διαβάζω και πολλές φορές λαμβάνω προσκλήσεις από φορείς με επωνυμίες του τύπου: «ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ….».
Ακαδημία Πλάτωνος: Σωστά. Εντάξει
Ακαδημία Αθηνών: Σωστά. Εντάξει
Παιδαγωγικές και Γυμναστικές   Ακαδημίες (παλιότερα): Ιστορική εκπαιδευτική ανάγκη.
Star Academy: Ήμαρτον !!!!
Ακαδημία Έρευνας Παραδοσιακών Χορών ……: Μικρομεγαλισμός ή «χαμένοι στο διάστημα»;;;;

……………………………………………

Ζ)

Συναθροίσεις χορευτικών Ομάδων – Σωματείων (ΦΕΣΤΙΒΑΛ τα αποκαλούν) υπό την αιγίδα και οργάνωση κάποιου Δήμου:
Εκτός από τις διάφορες και διαφορετικές αντιλήψεις που μπορεί να έχει κάποιος γι’ αυτού του είδους τις εκδηλώσεις – διοργανώσεις, πρέπει να προσθέσουμε αφενός την ερασιτεχνική οργανωτική δομή των περισσοτέρων και αφετέρου την προβληματική παρουσίαση μουσικών και χορευτικών θεμάτων από σχήματα ξένα προς τον ιδιαίτερο πολιτιστικό οπλισμό κάποιας πολιτισμικής περιοχής.
Θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με μη κατανοητές παρεμβάσεις στην κατά τόπους συντακτική γλώσσα αναφοράς σε στοιχεία του μουσικού και χορευτικού πλούτου:
Π.χ. για τη Νάξο:


–Τι εννοούμε με την λέξη «Σκοπός της Αροχλάδας»; Είναι χορός; Και στη συνέχεια «Τσιφτετελόμπαλο», αφενός με ένα -λ- και αφετέρου δίπλα από την «Αροχλάδα» εφόσον το δεύτερο συνθετικό της λέξης είναι «……- μπαλο»;
–Η διάταξη: «Μπάλος-Βοσκίστικος-Τσαμπουνιστός» που μας οδηγεί; Είναι τρεις διαφορετικοί χοροί ο Μπάλος (με ένα -λ-), ο «Βοσκίστικος» και ο «Τσαμπουνιστός»; Στην ιδιωματική μουσική και χορευτική γλώσσα της Νάξου αυτή η αναφορά στο πρόγραμμα δεν σημαίνει τίποτα!!!!
Αν δε ο συντάκτης εννοεί ότι ο «Βοσκίστικος» και ο «Τσαμπουνιστός» είναι μέρη του Μπάλλου, καλό θα είναι να γνωρίζει ότι ο «Βοσκίστικος» χορεύεται σαν Συρτό και δεν παίζεται ως πάρτα στον Μπάλλο και ο «Τσαμπουνιστός» καλείται «Τζαμπούνα»!!!
Και μόνο αυτές οι τρεις γραμμές αυτού του προγράμματος θα μπορούσαν να αποτελέσουν θέμα για μια ολόκληρη διάλεξη κάποιων που γνωρίζουν την αλήθεια, κι αυτοί είναι οι ίδιοι οι φορείς αυτού του πολιτισμού. Υπόψη ότι, οι τρεις αυτές αράδες βρίσκονται στα χέρια δεκάδων θεατών της συγκεκριμένης εκδήλωσης οι οποίοι, αφενός συνεχίζουν και μετά την ανάγνωση να μην κατανοούν τα γραφόμενα  και ίσως να παραπληροφορούνται και αφετέρου οι συμμετέχοντες «εκτελούν» το αποτέλεσμα της αναγραφόμενης συνταγής, αντί ενός, εν πάση περιπτώσει, copy-paste του τοπικής αλήθειας !!!

Τι δεν καταλαβαίνετε;
Δεν σας στέλνουν εσάς;

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ σε Compact “σεμιναριακά μαθήματα”.

Οι χοροί και τα τραγούδια των ανθρώπων που δημιούργησαν τον δικό τους

μα και Αιγαιοπελαγίτικα συγγενικό, λαϊκό πολιτισμό.

Βλέπω προσκλήσεις από φορείς με βαρύγδουπους τίτλους και καλούν σε σεμινάρια όπου θα εισηγηθούν και χορούς π.χ. «ΚΥΚΛΑΔΩΝ» ή «ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ», ενώ σε ότι αφορά τις υπόλοιπες περιοχές εστιάζουν (και σωστά πράττουν) σε ιδιαίτερες περιοχές ευρύτερων πολιτισμικών περιοχών.

Μάλιστα!!!

Kyclades CompactΔηλαδή θέλουν να μας πουν πως, χορολογικά και μουσικολογικά, οι πολυνησίες, οι μικρόκοσμοι των Κυκλάδων ας πούμε, ή των Δωδεκανήσων, είναι συμπλέγματα νησιών που μπορούν να ειδωθούν από αέρος, οπότε: “… μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα και με μυρμήγκια οι ανθρώποι…”.

Δηλαδή το σκεπτικό τους είναι: “ας εξετάσουμε τι συμβαίνει με τις περιοχές που συνορεύουμε πολιτισμικά, αλλά ας ρίξουμε κι ένα τουριστικό προορισμό μέσα προς άγρα ΄΄πελατών΄΄ ”.

Και πάλι μάλιστα!!!

Αγαπητοί, ακόμα και τα τουριστικά περιοδικά της μακρινής Σουηδίας έχουν ειδικά αφιερώματα για κάθε νησί ξεχωριστά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων κ.λπ..

ΒΕΛΟΣ

Τα παλιότερα χρόνια [όταν ήμασταν εμείς φοιτητές και κάναμε το μάθημα των Ε.Π.Χ. με κλειδοκυμβαλίστρια (sic)] διαβάζαμε βιβλία (1-2 υπήρχαν) που συνοπτικά αναφέρονταν σε χορούς με επί μέρους τίτλους: “Χοροί της Πελοποννήσου (Καλαματιανός, Τσάμικος)  – του Αιγαίου  (Συρτός, Μπάλος)– της Κρήτης (Χανιώτικος, Πεντοζάλη)” κ.ά.

Οι «Πανκυκλαδικές» ή «Πανδωδεκανησιακές» σεμιναριακές συναντήσεις υπήρξαν πράγματι. Έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, σε χρόνους όμως, που η επιτόπια με συμμετοχική παρατήρηση συστηματική επιστημονική έρευνα ήταν ανύπαρκτη ή ήταν στα σπάργανα.

Σήμερα πλέον, δεκάδες νέοι άνθρωποι καταπιάστηκαν με ιδιαίτερες εστίες λαϊκού πολιτισμού και πρέπει να τους δώσουμε βήμα και χώρο. Το ποιός μελέτησε συστηματικά και μπορεί να βγει στο βήμα καθώς και τ’ αποτελέσματα της «δουλειάς» θα το δείξει σιγά – σιγά ο “αμερόληπτος” χρόνος!!!! Η συστηματική επιστημονική έρευνα βέβαια μικρών κατά τόπους κοινοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

Το 2017 πάλι τα ίδια;

“Σούστα Δωδεκανήσων”, “Μπάλλος Αιγαίου”, “Συρτός Κυκλάδων”;

Νισάφι  πια!!!!

Εκτός κι αν στα μάτια και κυρίως στη σκέψη μας φαίνονται όλα ίδια. Τότε ισχύει το:

“στο σκοτάδι, όλες οι αγελάδες φαίνονται μαύρες”.

Ο αποχαιρετισμός του ναύτη (Τ’ αέρι) (Αριστ. Προβελέγγιος – Σίφνος)

Όταν η λόγια ποίηση ενδύεται την εμπνευσμένη δημιουργία ενός ιεροψάλτη, παραδίδει λαϊκό άσμα, ως πλούτο ενός τόπου!!!

 

 

Άλλες δυο αποδόσεις από Σιφνιούς οργανοπαίχτες και τραγουδιστές!!!
α) Στην ανάρτηση στο Youtube (Sοphia Siphnos) αναφέρεται:
«ο Λευτέρης τραγουδάει το μελοποιημένο ποίημα του Αριστομένη Προβελέγγιου «Τ αέρι» σε εκδήλωση του Π.Σ.Σ. για τον Σιφνιό ποιητή».

 

β) Παίζουν και τραγουδούν οι Σιφνιοί  Σπύρος  και  Γρηγόρης Λεμπέσης

«Ο Εκατόλογος» στον Κινίδαρο της Νάξου

%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aeΑπόσπασμα από: “Το Δημοτικό Τραγούδι εις τον Κινίδαρον” (σ. 702-704)

4… «Ο Κινίδαρος είναι εκ των πλέον πιστών εις τας παραδόσεις του χωρίον της Νάξου.
Τούτο, ασφαλώς, το οφείλει όχι μόνον εις τον συντηρητικόν χαρακτήρα των κατοίκων του αλλά και εις την έως σήμερον απομόνωσίν του και την έλλειψιν επικοινωνίας με τα άλλα χωρία και τον έξω κόσμον. Ο αμαξιτός δρόμος τον οποίον προανεφέραμεν, μόλις τελευ­ταίως ηνοίχθη. Αυτό επέτρεψεν εις τον Κινίδαρον να μείνη επί έτη έως σήμερον μακράν της επιδράσεως του συγχρόνου μοντέρνου πολι­τισμού και να διατηρήση μετά πάροδον τόσων ετών αγνά και αμόλευτα τα ωραία ήθη και έθιμά του.
Ο Κινίδαρος είναι το χωρίον της φιλοξενίας και της διασκεδά­σεως. Ο ξένιος Ζευς, ο οποίος ελατρεύθη 5επί του γειτονικού όρους του «Ζας του Κινιδάρου», ουδέποτε εγκατέλειψε τον θρόνον του από το φιλόξενον χωρίον.
Ο χορός και τα «βιολιά» αποτελούν το πάθος των κατοίκων του. Όχι μόνον κατά τας μεγάλας εορτάς και εις τας πανηγύρεις, αλλά και εκάστην Κυριακήν -κατά το θέρος σχεδόν καθημερινώς – οι Κινιδαριώτες συναθροίζονται εις την πλατείαν του χωρίου και «νυχτοξημερώνονται» χορεύοντες. Κάθε Κινιδαριώτης είναι και ένας «Ζορ­μπάς»!!. Το πάθος των ακριβώς αυτό προς την μουσικήν και τον χορόν και την διατηρουμένην αυτήν μεγάλην μουσικοχορευτικήν παράδοσιν επιθυμών να δικαιολογήση και ο προαναφερθείς, όπως είδομεν θρύλος, ισχυρίζεται ότι:«Οι Κινιδαριώτες βαστάνε από φυλή οργανοπαιχτών, τραγουδιστών και χορευτών».
Πράγματι ακόμη και τα επίθετα των κατοίκων του χωρίου προ­έρχονται, όπως φαίνεται, εξ ονομάτων λαϊκών οργάνων, όπως Τουμπακάρης – από το τουμπάκι – και Τσαμπουνάρης – από την τσαμπού­να. Όπως δε μας επληροφόρησαν οι γέροντες του χωρίου: «Παλιότερα, που δεν υπήρχανε τα βιολιά ή με τα τσαμπουνοτούμπακα ήθελαν να χορεύουνε ή με τα τραγούδια».
Από εδώ ακριβώς επήγασε και η ανάγκη της απομνημονεύσεως και διατηρήσεως πολλών δημοτικών τραγουδιών υπό των κατοίκων του, δια να τα τραγουδούν – ελλείψει μουσικών οργάνων – προς συνοδείαν του χορού. Εξ αυτού δυνάμεθα να δικαιολογήσωμεν και το γε­γονός της υπάρξεως εις τον Κινίδαρον τόσων πολλών παραλλαγών ε­νός και του αυτού, πολλάκις, τραγουδιού. Πρέπει όμως να σημειώσωμεν, ότι οι Κινιδαριώτες δεν δέχονται παθητικώς το δημοτικόν τραγούδι, αλλά μετέχουν εις αυτό δημιουργικά, προσθέτοντες ή αφαιρούντες εις αυτό, αναλόγως προς το καλλιτεχνικόν των «γούστο»…»
…………………………………………………
Σημ.: Η συλλογή των τραγουδιών οφείλεται στο ζεύγος δημοδιδασκάλων του χωριού, στο οποίο υπηρέτησαν κατά την περίοδο πριν το 1963 (έτος έκδοσης της συλλογής από τον Ν. Κεφαλληνιάδη) Νικολάου και Ειρήνης Δημητροκάλλη.

Ηχητικό απόσπασμα:

 

“Μέρα πού ‘ναι”!!

Οι ΓΕΝΙΚΕΥΣΕΙΣ ως κοινωνική συμπεριφορά χαρακτηρίζουν λόγο αμετροεπή και ανήθικο και διαμορφώνουν πολιτικά, εγωπαθή ιδεολογικά μορφώματα. Ο παραμορφωτικός καθρέφτης του W.C. μας δείχνει πάντα “καλούς και όμορφους, ενώ για όλα φταίνε οι άλλοι”!!!!!! Σ’ αυτές τις συμπεριφορές (μέρα πού ‘ναι), σε όσους διαχειριστές δεν θυμούνται και κυρίως στους ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ!!!
…………………………………………..
%ce%b5%ce%b1%cf%84-%ce%b5%cf%83%ce%b1Σκηνή 83η:
Τέλειωσε ο αγώνας μπάσκετ “εργατών – φοιτητών” που τράβηξε Ολλανδικό κανάλι για να πάει τα ωραία της διαβίωσης των κρατουμένων στην Ευρώπη. Μετά το γήπεδο (συνοδεία αόρκιστων νεοσυλλέκτων με όπλο και σφαίρα στη θαλάμη!!!) ακολούθησε η περιβόητη συνέντευξη στο ΚΨΜ του ΚΕΒΟΠ με τον ακατανόμαστο “δημοσιογράφο”, ενώ επιστρέφοντας στον θάλαμο έλειπαν…… κανα δυό…. Μετά από λίγες μέρες άρχισε η “αποφυλάκιση”(;), άγνωστο όμως για που!!! Το βραδινό προσωπικό τραγούδι στην αποθήκη – θάλαμο ήτανε φάρμακο στις καρδιές. Ήτανε σαν το φανάρι σε υπόγειο απέναντι σε ποντίκια. Ελπίδα μήπως και κατέβει ο Ντάβος από το 3ο Σώμα Στρατού και δώσει λύση (sic).
Σκηνή 84η:
Η “αποφυλάκιση” συνεχίστηκε. Πήραν δυο από τους τρεις κοντινούς και συμφοιτητές. Ελπίδα για λευτεριά. Μήνυμα από τους δικούς (μπιλιέτο στο σλιπάκι), ότι ο Θοδωρής είναι λεύτερος. Φωνές και κλάματα!!
Σκηνή 87η:
Αλλά….. Νύχτα, θεοσκότεινα καβάλα σ’ ένα στρατιωτικό φορτηγάκι 3/4. Στον απέναντι πάγκο του φορτηγού μια κοπελίτσα καταματωμένη από τη μέση και κάτω. Τα αίματά της κύλαγαν μέσα στην καρότσα. Που να την κοιτάξεις….. Δυο ΕΣΑτζήδες, ένας από δω κι ένας από κει κρατώντας αυτόματα στα χέρια, ούρλιαζαν βλαστημώντας και περιπαίζοντας το αιμόφυρτο κορίτσι. Ήτανε δεν ήτανε 16-17 χρονών!!!! Παράπλευρες απώλειες μάλλον. Τα δυο ανθρωποειδή, που υπηρετούσαν την πατρίδα, συνέχιζαν να ουρλιάζουν, στρεφόμενοι μια στο κορίτσι και μια από δω. “ Ρε προδότη, ρε αριστερό κάθαρμα, εσύ την μάτωσες; Έτσι θα κάνεις και την αδερφή μου, τομάρι; Θα σε γαμήσω, θα σε λιώσω”!!! Να και μια με το αυτόματο στο σαγόνι.
Σκηνή 88η:
Αντί για απελευθέρωση, Ιωαννίδης στα πράγματα!!!! (Έγινε γνωστό πολύ αργότερα το νέο). Άφιξη στο ΕΑΤ ΕΣΑ. Στον 1ο όροφο, κάτω από αψίδα με κλοπμς που ανεβοκατέβαιναν από τους ΕΣΑτζήδες, αντιμέτωπος με μια τρελή, παράλογη κατάσταση. Το ανακριτικό με τα περιβόητα καθάρματα αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού. Φοιτητάκος, τώρα σου λέει, σε μισή ωρίτσα απειλών και ξύλου κατεβαίνεις στον αύλιο χώρο πάλι με δόξα και τιμή κάτω από την κινούμενη αψίδα των κλοπμς, τα γιούχα και τα βρισίδια!!!
Σκηνή 89η:
Θάλαμος όσο ένα σιδεροκρέβατο και δίπλα ντουζ με νεράκι (χμμμμ!!) μετά από μια βδομάδα “στεγνού καθαρίσματος”!!!!! Ωχ!!! Δεν βλέπω να την κάνουμε από εδώ μέσα!! Να και η Τζένη, να και η Αιμιλία!!! Απάνου του. Κουράγιο!!!!
Σκηνή 93η:
Κλείσιμο σε μια αποθηκούλα στο κέντρο του προαυλίου. Ανάγκη για κατούρημα. Αν ζητούσες να πας στην τουαλέτα, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας για να σ’ ακούσουν,, στο πήγαινε και στο έλα θα είχε βρισίδι και αναβοκατέβασμα στον σβέρκο των κλομπς!!!!! (Το πιο σκληρό ήτανε το πλατανόξυλο που ανεβοκατέβαινε στο σβέρκο και “νύχτωνες” για πολλές ώρες)… Αααααα, δεν συμφέρει!!! Μια σακούλα μπακάλικου και μια πετσέτα (που να θυμάσαι πως την κατείχες) σ’ έβγαζαν ασπροπρόσωπο. Σιγά – σιγά, λίγο – λίγο, βασανιστικά και τόσο ώστε να μην στάξει η σακούλα. !!!!!

Σκηνή 206η:

 

http://www.flynews.gr/%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1%ce%b9/

… «Αυτός είναι άρχοντας»…

%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82_%cf%84%cf%83%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82Του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1899-1987)

…“Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνειας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά”…

Πηγή: http://antikleidi.com/2014/11/23/arxontia/

Αρέσει σε %d bloggers: