• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 32 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Απρίλιος 2021
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

 

ΧΟΡΟΣ – ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ (ΠΙΝΑΚΕΣ – ΧΑΡΑΚΤΙΚΑ) (ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΙ &’ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ)

Ο Χορός
αενάως επαναλαμβανόμενος, ως συστατικό της ζωής των Ελλήνων, έτσι όπως αποτυπώθηκε από το μολύβι και τους χρωστήρες των Ελλήνων και των ξένων, παρόντων στα γεγονότα και άνευ χορευτικών συνταγματικών κανόνων.
Ο χορός
με το περιεχόμενό του ως κοινοτική και αλληλέγγυα συν-δράση κι όχι ως μονομερής αντίληψη των δομικών του στοιχείων.
Ο Χορός
ως ενισχυτικό των ψυχών και των σωμάτων μπροστά σε δύσκολες και ακριβές καταστάσεις κι όχι ως χορός προγονολατρικών αιτιάσεων..
Ο Χορός
που οδήγησε την ψυχή και το φρόνημα σε εύφορους δρόμους και μονοπάτια.

«‘Το ΕΘΝΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΕΘΝΙΚΟ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΣ»

Μια φράση του Διονυσίου Σολωμού που του αποδόθηκε από τον Ιάκωβο Πολυλά!

 

 

 

«Εθνικό συνεπώς δεν είναι το μεγαλόστομο, το ρητορικό, το “λεβέντικο”, αλλά το καλά σχεδιασμένο και προετοιμασμένο προς όφελος του τόπου.
Εθνικό δεν είναι το δημοφιλές, αλλά το έντιμο και ειλικρινές.
Εθνικό δεν είναι αυτό που απλώς εξαγγέλλεται ή εκφωνείται ως σύνθημα, αλλά αυτό που συνιστά ολοκληρωμένη στρατηγική και προωθείται επίμονα με την κινητοποίηση όλων των εθνικών δυνάμεων τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς».

«Αλήθεια, τι θα εορτάσουμε με τόση επισημότητα, αφού ακόμα και τα νομίσματα του Αγώνα έγιναν συλλεκτική επένδυση; Χωρίς χρονολογικά δεδομένα, έτσι στη μνήμη αποτυπωμένα, θα προσπαθήσω να εξετάσω πράγματι πόσο εκπαιδευτικά, ιστορικά, ηθικά είμαστε ενημερωμένοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε με συνείδηση και ευθύνη το μάθημα, αρνητικό κυρίως, και θετικό, της Επανάστασης του 1821. Θα θυμηθούμε, τάχα, ότι το Πατριαρχείο αναθεμάτισε τον Αδαμάντιο Κοραή και καταδίκασε από άμβωνος τον Αλέξανδρο Υψηλάντη; Θα αναφερθούμε στο πώς η ενέργεια του Αλέξανδρου Υψηλάντη με τον Ιερό του Λόχο (ρομαντική μίμηση του Ιερού Λόχου των Πελοπίδα και Επαμεινώνδα) απογυμνώθηκε σε λίγες μέρες για να καταντήσει πρόβατο επί σφαγήν; Θα αναφερθούμε στο πώς επίσης έμεινε με λίγους ταμένους πιστούς ο Ανδρούτσος στο Χάνι της Γραβιάς και πώς έφτασε από απελπισία να καταφύγει στον εχθρό και πώς ο «συναγωνιστής» Γκούρας τον πέταξε από την Ακρόπολη για να εισπράξει γαλόνια που εξόντωσε τον «προδότη»; Συνέχεια

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ στην ΕΡΑ-5 Διεθνή (Κινίδαρος Νάξου)

ΠΡΟΖΑ

    Τ’ αποκριάτικα γλέντια στη Νάξο γίνονται είτε σε σπίτια (περιορισμένα) ή στα μαγαζιά.
   Ο πλούτος των τραγουδιών σ’ ένα τέτοιο γλέντι σε μαγαζί εκφράζεται είτε με φωνητικό τραγούδι, δηλ. χωρίς τη συνοδεία λαϊκών οργάνων είτε με τη συνοδεία οργάνων, όπως η ζύη (τζαμπούνα και ντουμπάκι, τα τζαμπουνοντούμπακα ή το τακίμι δηλ. το βιολί και το λαούτο.
Τ
α τραγούδια που περιλαμβάνει το αποκριάτικο ρεπερτόριο είναι κατά κύριο λόγο χορευτικά, όπως Καλαμαθιανά, Συρτά, Μπάλλοι, Βλάχες, Χασάπικα γρήγορα ή και μη χορευτικά, όπως τραγούδια στη μελωδία της παλιάς Πατινάδας και διάφορων τραγουδιών του Ακριτικού κύκλου.
    Στο νησί της Νάξου η αποκριά περιλαμβάνει διαφορετικούς σκοπούς από χωριό σε χωριό με κύρια κέντρα το Φιλώτι, τ’ Απεράθου και τα χωριά Κινίδαρος, Κωμιακή και Κόρωνος.
    Εκτός από τα γλέντια που γίνονται στο χωριό, τελούνται κι αποκριάτικα δρώμενα που θα μπορούσαμε να τα εντάξουμε σε δυο κατηγορίες. Σ’ αυτήν που συμβαίνει στ’ Απεράθου με τους «Κουδουνάτους» και σ’ αυτή των υπολοίπων χωριών με τους «Φουστανελάδες» ή «Κορδελάτους» ή «Κορδελάδες» ή «Λεβέντες» όπως τους ονομάζουν στα κατωχώρια. Το δρώμενο των Φουστανελάδων περιλαμβάνει γεγονότα, μουσικοχορευτικά και μη, τα οποία συμβαίνουν κατά την ανταλλαγή επισκέψεων αυτών των ομάδων, που αποτελούνται από άντρες, στα διάφορα χωριά.
    Η Νάξος, ως νησί του Διόνυσου και της Αριάδνης, του Δία προστάτη των προβάτων, του εκλεκτού οίνου, των πολλών μεταναστών επί φραγκοκρατίας μέχρι και το 1922 στη Μ. Ασία, γλεντάει ακόμα και σήμερα όχι κάτω από φολκλορικούς όρους, αλλά βιώνει τα αποκριάτικα δρώμενα.

 ………………………………………………………………………
ô Τα κείμενα (στίχοι) των τραγουδιών καταγράφηκαν είτε από παλιές (ντοκουμέντα) ηχογραφήσεις (δίσκοι 45ο) ή από προσωπική καταγραφή ή από συλλογή (επιλογή) από την βιβλιογραφία. Η σύνθεση των τελικών κειμένων των τραγουδιών έγινε με τον ίδιο τρόπο που «κατασκεύαζαν» οι ίδιοι οι ναξιώτες πολλά από τραγούδια τους, δηλ. με αυτοσχεδιασμό αλλά και κομπόλιασμα και με προσωπική σύνθεση των ήδη κυκλοφορούντων. Συνέχεια

ΑΠΟΚΡΙΕΣ στην Κωμιακή της Νάξου (καταγραφή 1970)

Η παρακάτω παρατιθέμενη περιγραφή του Νικολάκη Δημητρίου (γεν. 1885), από το χωριό Κωμιακή, αφορά σε καταγραφικά στοιχεία που βοηθούν στην κατανόηση του χαρακτήρα και της ατμόσφαιρας του αποκριάτικου γλεντιού:

Χειρόγραφο. (Ν. Ι. Κορρέ) 1456/1971 του Λαογραφικού σπουδαστηρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναδημοσιεύτηκε στην εφ. «Κυκλαδικόν Φως», φ. 261-262 / Μάρτιος – Απρίλιος 1970.

«Μα ιντά να σας σε πω! Όπως το ουρνί απού την ώρα που θα εννηθεί περιμένει το λαιμοτόμο, ετσά κι εμείς περιμένομενε πότε θα ‘νοίξει το Τριώδι ‘ια να ‘μπομενε στα γλένδια των αποκριώ. Ιατί ετσά θα αύρομε γκι εμείς την ευχαιρία να αποφύομενε απού τη γκαθημερήσια βασάνιση τση ζωής, να τραουδήσομενε, να πιούμενε παραπάνω, να καοφάμενε και να χορέψομενε ια το καό τω μερώ και ια να ξεμουδιάσουνε μνια ‘υχιά και τα ποδάργια μας, που γαργαλιούνταινε και θένε να δείξουνε τη δύναμή ντωνε με το χόρεμα κια νείμαστενε και νεαροί να κάμομενε εντύπωση στσι κοπεούδες και να λένε συναμεταξύ ντωνε: “Εύρισε ειφτός, μάτι μη ντόνε πιάσει, ιντά καά που χορεύγει. Σα ντο Μπροσφύρη τον αντρειωμένο στήνεται. Αφερούντου”. Κι εμείς θωρώντας να μασε κρυφοκαμαρώνουνε δόστου και στηνούμαστενε και παίρνομενε καβάδια και κανόνια[1] και κάνομενε τσαλίμια μέχρι να ξεκαντουνιαστούμενε και ξεχύνουνταινε απού μέσα μας τα κρυφά αγαπήματα και οι ορμές και τσι θωρούμενε… ποταμοί νίντρω. Ας είναι! Συνέχεια

Το Αποκριάτικο τραγούδι στ’ Απεράθου της ΝΑΞΟΥ

Τάσος Μ. Ζευγώλης [1]

«Γλεντάτε να  γλεντίζωμε,
μα μόν’ αυτό κερδίζομε…»

«Εις τα δημοτικά τραγούδια της Νήσου μετά κόπου διεκρίναμεν όσα άδονται κατά τας ημέρας των Απόκρεω κατά τους χορούς και τας διασκεδάσεις[2] και εκ τούτων πάλιν μετά κόπου διεκρίναμεν όσα ηδύναντο να δημοσιευθώσι διότι πολλά εξ αυτών είναι επί τοσούτον άσεμνα, ώστε να μην επιτρέπεται η δημοσίευσις αυτών, επιτρεπομένων να άδονται μόνον υπό την πνιγηράν ατμόσφαιραν αγρίας κρασοκατανύξεως.

Ιδιαιτέρως κατά τας εορτάς των Απόκρεω εν Απειράνθω ζωντανόν παράδειγμα της γεννήσεως, ανατροφής και εξαιρετι­κής λατρείας εν τη Νήσω του θεού της ευθυμίας και του γέλωτος ο Απειράνθιος, με την ασπίδα του μετημφιεσμένου, επικρίνει και σατυρίζει τους πάντας και τα πάντα, αποκαλύπτων τα τρωτά εκά­στου – των πολιτικών ιδίως – με στίχους και ευφυολογήματα σατυρικού περιεχομένου υπό τον άπλετον γέλωτα του πλήθους. Συνέχεια

Μια ανάρτηση με αιτία κι ένα σημείωμα με αφορμή

Αφορμή γι’ αυτό το σημείωμα απετέλεσε η δημοσιοποίηση στη στήλη “ΑΠΟΨΗ” του περιοδικού “ΧΟΡΕΥΩ” τ. 3ο,  θέσεων  της Δρ. κ. Ελευθερίας Γκαρτζονίκα με τίτλο του κειμένου: «Προσωπική έκφραση και ομαδικότητα στον ελληνικό παραδοσιακό χορό”.

Πρακτικά όμως πως μπορεί να γίνει όταν, όπως τονίζεται στο παραπάνω άρθρο, ο “δάσκαλος -α” είναι ένας – μια, μεγαλωμένος μάλιστα σε αστικό κέντρο, διαχειρίζεται το κινησιολογικό μέρος αντιγράφοντας από το διαδίκτυο και περιπλανώμενος θεματολογικά σ’ όλες τις πολιτισμικές περιοχές, τις οποίες χρειάζεσαι τουλάχιστον 50 ζωές για να τις επισκεφτείς σαν τουρίστας κι όχι σαν ερευνητής!!! Επί πλέον δε, όταν βιοπορίζεσαι από τον Σύλλογο που “εσύ” ίδρυσες και διοικείς (“καλλιτεχνικά” και οικονομικά)!!! Πόσους χορευτές, από πόσες περιοχές, πόσων ηλικιών, ποιων τραγουδιών συγκεκριμένων χορευτικών μοτίβων και ποιων περιστάσεων χορευτικές πράξεις μπορεί ένας διαχειριστής να μιμηθεί και να αφομοιώσει, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα (δείγμα) για τους μαθητευόμενους; Ποιόν αυτοσχεδιασμό στο Τσάμικο του Καλαβρυτινού θα διαχειριστείς; Αυτού που χορεύει στο φευγιό του ως κληρωτός ή αυτού που ο ίδιος επινοεί και δημιουργεί όταν μετά από χρόνια σέρνει τον χορό στο γάμο της κόρης του; Συνέχεια

Ευάγγελος Παπανούτσος: O δάσκαλος συνθλίβει το χρόνο μέσα του και παραμένει παιδί

“Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 27 Ιουλίου 1900 (παλαιό ημερολόγιο). Οι γονείς του ήταν οι Παναγιώτης Παπανούτσος και Ζηνοβία Κωστάλα…”.
Το Βιογραφικό του: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

Ο αείμνηστος Δάσκαλος  Ευάγγελος  Παπανούτσος  είχε δώσει στο βιβλίο του “Δρόμοι ζωής“ την ουσία του δασκάλου…

“…Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους. Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φορούμε. Δεν εισχωρούν παράμεσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: Πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα να για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας…”.

Δάσκαλος για τον Παπανούτσο είναι: “…αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί  και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός. Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι  αυτό που του ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις ,στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδάζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…”. Συνέχεια

“Μοναχογιός ο Κωνσταντής” (Πανεπιστήμιο ή ΑΕΙ;)

Τρεις μήνες χρειάστηκαν για το 288ο (?)(Μάιος 2020) πολυνομοσχέδιο για την καθ’ ημάς εγκύκλια παιδεία κι
-ο Κωνσταντής αντρειώθηκε κι έγινε παλικάρι.
-Στη Χώρα ήταν ξακουστός της μάνας του καμάρι!!
-Και η τεχνολογική πρόοδος;
– Μα είναι αναγκαία. Αλίμονο κι αν δεν γίνει εργαλείο ΜΑΣ!!
-Όχι όμως να γίνουμε ΕΜΕΙΣ “ένστολο” εργαλείο της!!

Μοναχογιός ο Κωνσταντής!!
Τραγούδι, δείγμα ενός “εκ-παιδευτικού συστήματος” (?) άλλων αξιών. Μελαγχολείς κοιτάζοντας τον προσωπικό σου καθρέφτη, τον επιφορτισμένο από την κατασκευή του, τη φύση του με το καθήκον της απεικόνισης της αλήθειας.
Τραγούδι εποχών, κατά τις οποίες, η παιδεία (με πενιχρά μέσα εκπαίδευσης και ελάχιστης εξειδικευμένης γνώσης και επιπροσθέτως πολύ ακριβή) ήτανε στο στόμα του καθημερινού Έλληνα, ενώ σήμερα είναι το ζητούμενο, μιας και η σύσταση του μείγματος είναι ετεροβαρής. Παιδεία και Εκπαίδευση !!!
Ερωτήματα:
-Μήπως η γνώση δεν μεταδίδεται ως πληροφορία αλλά ως σχέση;
-Η γνώση μήπως δεν είναι εφόδιο, δεν είναι χρηστικό είδος, όπως δυστυχώς έγινε σήμερα;
-Μήπως δεν παρέχεται ως σπουδή στα Πανεπιστήμια, αλλά σαν φοίτηση σε Α.Ε.Ι.;
-Μήπως έπαψε να είναι χαρά, αλλά φορτίο για να μεταφερθεί στο μέλλον προς εκφόρτωση κι επομένως ως μέσο επιβίωσης κι όχι μιας ευτυχισμένης ζωής;
-Μήπως σύγχρονοι μεταφορείς τέτοιων φορτίων είναι τα φροντιστήρια όλων των βαθμίδων, ακόμα και της Πανεπιστημιακής; (sic)

Κάποτε, τα Πανεπιστήμια ήταν Πανεπιστήμια κι όχι Ανώτατα ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ Ιδρύματα (ή Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης), οι νέες δε και οι νέοι Σπούδαζαν δεν Φοιτούσαν.
Και με τα χρόνια κάναμε και τούτο: Δηλ. ΕΦΕΕ κλήθηκε η φοιτητιώσα νεολαία των Πανεπιστημίων και ΕΣΕΕ η σπουδάζουσα των ΤΕΙ, που κι αυτά σήμερα έγιναν Πανεπιστήμια (sic) με εκπαιδευτικό προσωπικό, 407/80 τους λένε, χωρίς Διδακτορικό ή Μεταπτυχιακό ή με Μεταπτυχιακό σε άσχετο με την ανάθεση γνωστικό αντικείμενο, όπως προβλέπουν οι νόμοι!!! Συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Βεβαίως!! Συνέχεια

Τα «Καγκέλια» στα κάγκελα

Βουβή ανάρτηση!!!
«……… και θαυμαστά τα έργα σου»!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ΚΡΗΤΗ” – “ΠΟΝΤΟΣ” – «ΚΥΚΛΑΔΕΣ» περι-(παρα)-στασιακή σύμπραξη.

Αυτή η ταυτόχρονη ή χρονικά εναλλασσόμενη χορευτική δράση δυο ετερόκλητων πολιτισμικά χορευτικών ομάδων, κινητικά, ρυθμικά, μουσικά, ενδυματολογικά, γλωσσικά, ιστορικά, τι θέλει άραγε να μας πει;
Αυτή η πολιτισμική πολυμορφία, αυτοί οι πολιτισμικοί μικρόκοσμοι ακόμα και στις τοπικές γλωσσικές εκδοχές της, αυτό (!!) είναι το μεγαλείο του Ελληνικού πολιτισμού, αυτός είναι ο ΠΛΟΥΤΟΣ μας !!

Δεν περιμένω σχόλια του τύπου “η ενότητα”, “το ομότεχνον”, ”η ιστορική συνάντηση”, “παράσταση που έχει ελληνισμό”, “σκοπός η αγάπη”, “πολιτισμική σύμπραξη”, «η μουσική είναι μια» και άλλα τέτοια. Κάτι λάθος έχουν καταλάβει κάποιοι περί των αναφορών επιστημόνων συνεργατικών γνωστικών αντικειμένων μερί Μεσογειακής πολιτισμικής “διατροφής”!!

Το μεγαλείο του λαϊκού μας πολιτισμού είναι οι μικρόκοσμοί του, που ο ένας δίπλα στον άλλον, σε τομή όμως κι όχι σε ταύτιση, δημιούργησαν αυτόν τον πλούτο που λέγεται Ελληνικός Οικουμενικός Πολιτισμός!!

 

-Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτούμε, μήπως πρέπει να το ξαναδούμε;

– Μήπως όταν φτάνουμε σε “καλλιτεχνικά” αδιέξοδα, βάζουμε μπρος την διαχείριση φιλολογικών τίτλων που τους χρησιμοποιούμε για μεγεθυντικούς φακούς, ενώ τελικά αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια;

– Μήπως  από την άλλη αφαιρούμε και σκελετοποιούμε το δημιούργημα του λαϊκού μας πολιτισμού κι εμείς νομίζουμε ότι δημιουργούμε; Ενώ ουσιαστικά αποσπούμε τα σωθικά του μουσικού και χορευτικού βίου δυο κοινοτήτων με την παράλληλη χρονικά και σκηνικά παρουσία και μάλιστα χρησιμοποιώντας ονομασίες πολιτισμικών περιοχών από την μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη;

Στρίβοντας από το φανάρι της Πάρου για τη Νάξο αχνοφαίνεται το νησί.
Το λιμάνι της ελάχιστα και οι άνθρωποί της καθόλου!!!
Σκεφτείτε τι συμβαίνει όταν πετάμε από πάνω με ελικόπτερο!!!!

 

 

Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: