• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 30 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Ιανουαρίου 2020
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

 

Η “τοπική τηλεόραση” της Ελληνικής περιφέρειας κοπιάρει και εκ-παιδεύει !!!

Μάνος Χατζηδάκις: «πιστεύω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας»!!!


Κώστας Χατζής: “Εγώ δεν είμαι τραγουδιστής, αλλά τραγουδοποιός και με την γαϊδουροφωνάρα μου δεν κάνω τίποτα’ άλλο από το να υπηρετώ τον λόγο, τον στίχο”!!!

Οι αιτίες για να προβληματιστεί κανείς, αλλά και τελικά να απαξιώσει μουσικές τηλεοπτικές εμφανίσεις και προβολής δήθεν παραδοσιακής μουσικής με τον πλασματικό τίτλο “νησιώτικα”, που εφηύραν εδώ και πολλά χρόνια οι εμπορικές δισκογραφικές εταιρείες, είναι πάρα πολλές.

Αφορμή όμως γι’ αυτή την ανάρτηση αποτελούν εκπομπές που έχουν παραχθεί με τη συμμετοχή χορευτικών ομάδων από εθνικοτοπικούς Συλλόγους και ντόπιους οργανοπαίχτες κυρίως μικρής και νεαρής ηλικίας με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Τα 13άχρονα και 14χρονα μέλη Πολιτιστικών μάλιστα Συλλόγων τι τάχα να εισπράττουν  από αυτή τους τη συμμετοχή στην τηλεοπτική εκπομπή;

Αύριο, το γνωρίζω κι εγώ ως εκπαιδευτικός, ότι στο σχολείο τους μέσα από διάφορα και διαφορετικά μαθήματα θα εισπράξουν εντελώς διαφορετικές αξίες για τη ζωή από γλωσσικά και άλλων ειδικοτήτων μαθήματα. Μια ζωή που με τους στίχους που ακολουθούν θα τους γίνει κόλαση!!! Σύγχυση λοιπόν!!! Και η οικογένεια τι ακούει, με τι τραγούδια χορεύει;  Είναι βασικό το ερώτημα και η απάντηση είναι: “Αμ!! Τι άλλο από ΄΄νησιώτικα΄΄”;

Η καλή και ευγενική πρόθεση της διοίκησης ενός εθνικοτοπικού Συλλόγου να προβάλει το έργο του μέσα από τα Μ.Μ.Ε. (τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαδίκτυο), πολλές φορές είναι και γίνεται παγίδα, ιδιαίτερα για τα νεαρά του μέλη, τα οποία έρχονται αντιμέτωπα με τις οποιεσδήποτε διαθέσεις ημών των μεγαλυτέρων. Και επειδή ανήκω σε μια γενιά που βάλλεται απ’ όλους για το κακό που έχει βρει τον τόπο μας, νιώθω την ευθύνη να παρέμβω στα τεκταινόμενα με τούτο το πενιχρό μέσο των αναρτήσεών μου στο blog που διατηρώ, όχι από την θέση μόνο του εκπαιδευτικού, αλλά από τη θέση του γονιού!!!

Να σημειώσω εδώ ότι, ο τρόπος παρουσίασης ενός πολιτισμικού πλούτου, όπως παρουσιάζεται σ’ αυτές τις εκπομπές (με εξαιρέσεις), το είδος των συνθέσεων των τραγουδιών, οι στίχοι και η χορευτική πράξη, (ο αντίλογος το ονομάζει εξέλιξη), θα πρέπει να τονιστεί ότι ο όρος “εξέλιξη” δεν σημαίνει απαραίτητα και σταδιακή βελτίωση, δηλ. κατάσταση με θετικό πρόσημο. Κυρίως σημαίνει και συμβαίνει “μετάλλαξη”, αλλαγή κατάστασης, πορείας.

Πολλές φορές, εξ αιτίας της εμμονής των οργανοπαιχτών στα Non Stop συρτολαϊκά και της άγνοιας, της απάθειας ή του ωχαδερφισμού των συνοδών, αλλά και των ανεξερεύνητων προθέσεων της παραγωγής πολλοί από τους τοπικούς χορούς εξοβελίζονται.

Παρακάτω παρατίθενται λίγοι από τους στίχους που εκστομίζονται δίκην τραγουδιού σ’ αυτές τις εκπομπές και τους χορεύουν τα παιδιά μας, τα σχολιόπαιδά μας και βέβαια μέσω του διαδικτύου προβάλλονται σ’ όλον τον κόσμο ως η παρακαταθήκη του μουσικού και χορευτικού πολιτισμού μας (sic – tragic) !!!

Και είμαι παντρεμένος
κι ας δηλώνω παντρεμένος
δεν με νοιάζει η ευτυχία
αν μοιράζεται στα τρία
δεν με νοιάζει σ’ αγαπάω
και δεν είναι αμαρτία.

Εγώ παράνομο δεσμό
δεν ήθελα να κάνω
μα τώρα που σε γνώρισα
τον εαυτό μου χάνω
εγώ την αμαρτία μου
δημόσια τη λέω
να σ’ αγαπώ παράνομα
είναι πολύ ωραίο.

Τι τους έκανα εγώ
και με κάνουν και πονώ
πίστεψέ με μάτια μου
σε παρακαλώ!!!

Θα πονάω μέσα στη ζωή μου
όταν σ’ αντικρίζω
μήνυμα καρδιάς σου στέλνω
μα απάντηση δεν παίρνω
αν σε χάσω θα μου λείψεις
και τα βράδια θά ‘χω τύψεις.

Γράμμα εγώ κλειστό διαβάζω
κι ό,τι στοίχημα εγώ σου βάζω
η καρδιά σου δεν μ’ αλλάζει
και ο κόσμος το φωνάζει.

Αφού με διώχνεις τι μ’ αγκαλιάζεις
ίδιο με κύμα θάλασσας μοιάζεις
τη μια σ’ αρέσω και μ’ ανεβάζεις
και κάθε τόσο φύγε φωνάζεις.

Βότσαλα στην παραλία
ρίχνω και παραμιλάω
γιατί είσαι μακριά μου
αφού ξέρεις σ’ αγαπάω!!!

Μου λες τα μαθηματικά
πως δεν καταλαβαίνεις
μα και τ’ αρχαία ελληνικά
πως δεν καταλαβαίνεις.

Ιδιαίτερα σου κάνω
χάνω το μυαλό μου χάνω.

Από παιδιά αγαπιόμαστε
και ήταν τ’ όνειρό μας
μια μέρα θα σμίξουμε
να ζήσουμε τα δυό μας.

Είπα να σε ξεχάσω όμως θυμήθηκα
ότι στην αγκαλιά σου ξαναγεννήθηκα.

Είπα να σε ξεχάσω ν’ αλλάξω τα παλιά
μα είδα τη μορφή σου να με κυβερνά!!!

Έρωτα από μια νεκρή
ψυχή να μη ζητήσεις
κι ας τηνε μόνη να θρηνεί
καμένες αναμνήσεις.

Την αμαρτία μου θα πω
μια παντρεμένη αγαπώ.

……………………………………………………………………………………

Υ.Γ.: Όσο πιο ψηλά πετάει και στριφογυρίζει ο τηλεοπτικός δορυφόρος τόσο πιο κοντός φαίνεται κι ο Ζας της Νάξου, αλλά και κατ’ αναλογία το μπόι των ανθρώπων που διαχειρίζονται τα του λαϊκού πολιτισμού του νησιού και γενικότερα της χώρας μας!!!

 

Οι Εθνικοτοπικοί και Σύλλογοι των χωριών μας «καλλιεργούν»;

Οι Εθνικοτοπικοί Σύλλογοι που “καλλιεργούν” μεταξύ άλλων και την χορευτική πράξη των χορευτικών δρωμένων των χωριών τους, αλλά και πολλοί Σύλλογοι στα ίδια τα χωριά, εκτίθενται στο διαδίκτυο παρουσιάζοντας ομάδες μικρών παιδιών που χορεύουν σε διάφορες εορταστικές περιστάσεις.
Δεν αναφέρομαι βέβαια στο γεγονός, ότι σε πλείστες περιπτώσεις τα παιδάκια μόλις έμαθαν να περπατάνε και να ξεχωρίζουν το δεξί από το αριστερό πόδι τους!!!
Αν μη τι άλλο όμως, τα τραγούδια του τόπου τους είχαν και λόγο (στίχο) που τουλάχιστον δεν προκαλούσε την οικογενειακή και κοινωνική τάξη.
Παρατηρούμε λοιπόν (π.χ. με την ευκαιρία της κοπής της Πρωτοχρονιάτικης πίτας), σε ανηρτημένα με καμάρι βίντεο, εκτός όλων των άλλων, (ήτοι φορεσιές τσιτάκια, ασκεπείς κεφαλές, χορευτική ασυνταξία και ετεροπροσδιοριζόμενη ή ακατάλυπτη δήθεν τοπική χορευτική φόρμα) να κάνουν φασαρία, κάποιο βιολί και κάτι άλλα ….., αλλά το σημαντικότερο ένας στίχος που προκαλεί !!!
Τα  ίδια παιδιά την επόμενη μέρα των εορταστικών διακοπών θα επανέλθουν στις σχολικές αίθουσες, όπου θα τους μεταδοθούν από τους δασκάλους τους όσα “αγαθά” προβλέπει το αναλυτικό πρόγραμμα μαθημάτων που σκοπό έχουν να παραδώσουν στην κοινωνία εγκεφαλικά και ψυχικά θετικούς πολίτες.
Αν κάποιοι παράγοντες των Συλλογικών αυτών φορέων πιστεύουν πως αυτά που ακούνε τα μικρά παιδιά για να χορέψουν έχουν σχέση με όσα η οικογένεια παιδεύει τα τέκνα της ή το σχολείο εκπαιδεύει, τότε κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά σαν κοινωνία!!!!
Μήπως κάποιοι γονείς που εμπιστεύονται άκριτα τα παιδιά τους σε ανθρώπους με τέτοια δραστηριότητα πρέπει να ανακουκουριαστούν και να ξαναδούν κάπως αλλιώς τα πράγματα;
Στίχος που συνέλεξα από πρόσφατη εορταστική εκδήλωση, με τον οποίο χορεύουν μικρά παιδιά:
Ένα βιολί και κάτι άλλα….. κι ο τραγουδιστής:

Σε κάθε ηλιοβασίλεμα πονώ κι αναστενάζω
και να γυρίσεις σπίτι μας καρδιά μου σου φωνάζω.

Έρχεσαι και φεύγεις μες το βράδυ
και μου φεύγει τ’ άρωμά σου
νομίζω πως ακούω στο σκοτάδι
σιγανά τα βήματά σου.

Δεν έφταιξα δεν έφταιξες, πως γίναν όλα Θεέ μου
πως θα μου λείπεις δυνατά δεν πίστευα ποτέ μου.

Εκείνο το έρμο το καράβι που δεν έρχεται για να πάρει την «αγάπη», αλλά για να την φέρει, πότε έχει δρομολόγιο;;

 

Μάνος Χατζιδάκις, «Για την Παράδοση»

Απόσπασμα:
«…Το γραφικό υπήρξεν απαραίτητο. Με μόνη διαφορά, πως δεν επρόφθασε να γίνει ουσία και να ξεπεραστεί μέσ’ από διεργασίες πνευματικές. Άρχισε ο τουρισμός, η καλοπέραση και το εμπόριο. Υποχρεωθήκαμε να φορέσουμε τις εθνικές στολές και να χορέψουμε τον Καλαματιανό για Γάλλους, Άγγλους και Γερμανούς. Να φωτογραφηθούμε με σπασμένες κολώνες και να μιλήσουμε αρχαία σε αγγλική μετάφραση. Έτσι σήμερα ζούμε την τόσο συγκεχυμένη σχέση μας με την παράδοση. Όλα τα θεωρούμε απαραίτητα, για να μπορέσουμε στο μέλλον να συμπληρώσουμε πιστοποιητικά καταγωγής. Κι ακούγεται παντού το κάπως φαρισαϊκό μας αίτημα. Η Ταυτότητα. Να μην χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Αλλά κανείς δεν επιχειρεί να διευκρινίσει ποια στοιχεία ακριβώς συνθέτουν την ταυτότητά μας, για να φροντίσουμε να τα μαζέψουμε και να την προφυλάξουμε επιμελώς μέσα σε πλαστική ή δερμάτινη θήκη. Και τέλος, μας είναι πράγματι απαραίτητη, με τα στοιχεία του παρελθόντος; Αρχίζω επίσης ν’ αμφιβάλλω.
 Κείνο που νιώθω σίγουρα μέσα μου είναι μια φυσική απέχθεια σ’ ό,τι χρειάζεται παράσταση, σε ό,τι γραφικό. Δεν με ενδιαφέρουν οι συνήθειες του πατέρα μου και των λοιπών συγγενών, παρά μόνο στο ποσοστό που συντηρούνται μέσα μου και μ’ εξυπηρετούν στο σήμερα. Κι αν αυτό που περιέχω είναι μια ένδειξη ελληνικής παράδοσης, τότε καλώς να υπάρξει. Γιατί δεν μ’ αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική.

…………………………………………….

Με δυο λόγια το θέμα μας είναι: Υπάρχει στον καιρό μας μια υπερβολική και αυθαίρετη χρήση της έννοιας παράδοση. Δημιουργούμε παραστάσεις και αποτυπώνουμε τις έγχρωμες φωτογραφίες στη μνήμη των προγόνων μας. Μπερδεύουμε τους Ήρωες και το περιεχόμενό τους και τους κάνουμε να ζουν δισδιάστατα όπως στον Καραγκιόζη ο Μέγας Αλέξανδρος με τον Βεζύρη. Και οι δυο μεγαλόπρεποι και συμπαθείς. Μας εκστασιάζει ο τσάμικος μέσα σε ντισκοτέκ. Είμαστε σε θέση λοιπόν να βρούμε την αληθινή ροή μας μες στους καιρούς που έρχονται, για να δεχθούμε κάποτε μια οδυνηρή πραγματικότητα σαν την μόνη αλήθεια; Ποια είναι τα ηθικά στοιχεία μέσα απ’ την παράδοση για να τα συλλέξουμε και πως θα επιτευχθεί η απόρριψη του γραφικού;»

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:

 

ΝΑΞΟΣ (ΨΗΦΙΑΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020) με ανέκδοτο ηχητικό υλικό

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020
Πατήστε εδώ για να ανοίξετε ή να κατεβάσετε το αρχείο:



ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2020 (ΝΑΞΟΣ – ΚΙΝΙΔΑΡΟΣ) – ΜΕ ΕΠΙΛΟΓΗ


(δώστε λίγο χρόνο για να ανοίξουν ή να κατέβουν (κατόπιν δικής σας επιλογής) τα 80Μb του αρχείου)

Σημ.: Ο Browser «Firefox» ανοίγει και αποθηκεύει
O Browser «Chrome» μόνο αποθηκεύει

……………………………………………………
Δεν υφίσταται θέμα Ιών !!

 

 

 

 

Δημοτικά Τραγούδια: το υψηλό τους πνεύμα, το ανοιχτό τους φρόνημα ….

Αναδημοσίευση

Παντελής Μπουκάλας:
«Όσο διαβάζω τα δημοτικά τραγούδια τόσο περισσότερο υποκλίνομαι στο υψηλό τους πνεύμα, στο ανοιχτό τους φρόνημα»

 

Με το βραβείο Δοκιμίου – Κριτικής τιμήθηκε ο Παντελής Μπουκάλας για το έργο του ‘Οταν το ρήμα γίνεται όνομα. Η “Aγαπώ” και το σφρίγος της ποιητικής γλώσσας των δημοτικών στα Κρατικά Βραβεία για τη λογοτεχνική παραγωγή του 2017», έτσι ξεκινά το δελτίο τύπου που μοιράστηκε στις αρχές της χρονιάς αλλά η συγκεκριμένη βράβευση δεν ήταν η αφορμή της συνάντησής μας. Όχι ότι είναι κάτι ασήμαντο το βραβείο  αλλά γιατί η συνέντευξη έγινε πιο πριν, τα Χριστούγεννα του 2017, τότε δηλαδή που εκδόθηκε και ο δεύτερος τόμος για τον πόθο και τον φόνο στη δημοτική ποίηση. Πάντα από τις εκδόσεις Άγρα. Αν και ο συγγραφέας αρθρογραφεί καθημερινά επί παντός επιστητού από το 1987 μέχρι σήμερα η συζήτηση μας ήταν γύρω από το δημοτικό τραγούδι. Όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, εκεί μέσα θα βρούμε όλα αυτά που μας απασχολούν και σήμερα, από την αγάπη μέχρι την πολιτική και τον πολιτισμό μας.

Συνέντευξη στον Σταύρο Διοσκουρίδη

Θα μπορούσαμε να δώσουμε έναν ορισμό στο δημοτικό τραγούδι;
Ποιητικό δημιούργημα, ανώνυμο, χωρίς ιδιοκτήτες που δημιουργείται και διακινείται από τον δήμο, από την κοινότητα. Το τραγούδι θα το γράψει ένας σε μια στιγμή ενθουσιασμού, πολεμικού γεγονότος, μεγάλης πίκρας, χαράς. Πάνω εκεί θα φτιάξει ένα αφηγηματικό τραγούδι που θα περάσει αυτόματα από την έγκριση του δήμου, της παρέας, η οποία παρέα έχει μάλιστα και το δικαίωμα στη διόρθωση. Μετά τη διόρθωση αρχίζει η κυκλοφορία του τραγουδιού από χωριό σε χωριό. Όλα αυτά σε μια εποχή που είναι εντονότατος ο αγροτικός πολιτισμός και ο προφορικός πολιτισμός.

Αυτή η εποχή, του αγροτικού πολιτισμού πότε σταματάει; Μπορούμε να πούμε ότι στη δεκαετία του ’50 μπαίνει ένα στοπ; 
Μπορούμε να το πούμε αλλά η δημιουργία του δημοτικού τραγουδιού έχει πεθάνει πολύ νωρίτερα με τα γραμμόφωνα οπότε κάποιος μπορεί να αποδώσει πια ιδιοκτησία σ’ ένα τραγούδι. Επίσης, μετά δεν υπάρχει και διόρθωση, δηλαδή το ρεμπέτικο θα το πεις όπως το έχεις ακούσει, διότι είναι το οριστικό αυτό που παίζει πάνω στο μηχάνημα ενώ αυτό που θα σου έρθει από το διπλανό χωριό, μπορείς να το προσαρμόσεις αν ο δικός σου ήρωας λέγεται αλλιώς, αν το δικό σου βουνό λέγεται αλλιώς, αν το δικό σου ποτάμι λέγεται αλλιώς. Αυτή είναι μια παράδοση της προφορικής ποίησης, να έχεις το δικαίωμα της αλλαγής και της προσαρμογής που έρχεται κατευθείαν από τα ομηρικά και τα προ-ομηρικά Έπη. Για παράδειγμα οι Αθηναίοι, επί Πεισίστρατου, ανέβασαν τον αριθμό των καραβιών που συμμετείχαν στην τρωική εκστρατεία. Συνέχεια

ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ

Πατήστε στο Logo: «SCRIBD»
ή
https://sites.google.com/site/naxossectioncidunesco/tmema-naxou-cid-unesco/keimena-gia-te-laieke-paradose-tes-naxou

Όταν στη Νάξο έβλεπαν το ίδιο όνειρο (Charles Stewart)



Πηγή: Προδημοσίευση στην εφημ «ΤΑ ΝΕΑ» του Δημήτρη Δουλγερίδη (14.9.2019)

 

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: