• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 13 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Σεπτεμβρίου 2016
    Δ T Τ T Π S S
    « Jul    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Διαχείριση

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ταυτότητα

Ο «Παραδοσιακός» χορός δεν είναι τέχνη για το κοινό, αλλά ζωή για τις κοινότητες.

Ο Αξώτικος χορός “Βλάχα” και οι αλλαγές στο Φιλώτι

Μ. Ι. Ψαρράς (“ο Γυμνασστής”), (Φιλωτίτης): «Η χαμένη στα χρόνια μου εκκλησιαστική παράδοση του Φιλοτίου», Ναξιακόν Μέλλον 410/18 φιλολογική έκδοση (1982) 3, στ. 4η:

42Αναφέρεται στο πιάσιμο των χεριών στο χορό της Βλάχας και γράφει τα εξής:
“Προ 150 χρόνια (δηλ. το 1830) η Βλάχα (Αξιώτικος χορός) χορευότανε με μαντήλι και οι νέοι έκαναν μια τρομερή αλλαγή, το καταργήσανε. Μια μέρα σ’ ένα χορό, όταν μερικοί νέοι δεν είχανε μαντήλι να δώσουν να πιαστούν οι κοπελιές, για να μην τους προσβάλλουν, δεν βγάλανε και οι υπόλοιποι νέοι κι έτσι πιαστήκανε από τα δάχτυλα. Από τότε επεκράτησε η αλλαγή στο χορό, στο πείσμα των ηλικιωμένων που βγάλανε ρίμες πομπεύοντας την Βλάχα σαν χορό ανήθικο”.
«Τη Βλάχα την καντήντησες νάναι για κοπελάκια
που να σου πέψει ο Θεός ψείρες με τα πινάκια».
«Μη ντο περιφανεύεσαι πως σ’ αγαπούσα τάχα
απλώς τραγούδια σού ‘λεγα μέσ’ του Σκληβά τη βλάχα».
«Πιαστείτε να πιαστούμενε Βλάχα με το μαντήλι
Να πούμενε πεισματικά κι ύστερις πάλι φίλοι».

……………………………………………………………………………………………………………

Μ. Ι. Ψαρράς,  «Μια επαναστατική αλλαγή στο χορό της Βλάχας από δω κι εκατόν είκοσι χρόνια στο Φιλώτι», περιοδικό Ζας 2, (1993-94) 23-24.

Για την κωμόπολη του Φιλωτιού και τη Βλάχα αντλούμε αρκετές πληροφορίες από τον Μ. Ι. Ψαρρά και μάλιστα από ένα απ’ τα πολλά άρθρα που έγραψε για τους παλιές αποκριές. Ας παρακολουθήσουμε την κατάθεσή του για το χορό της Βλάχας, η οποία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ότι αφορά τη σχέση του χορού με το τραγούδι, τα μουσικά όργανα και τις αλλαγές που συνέβησαν σ’ αυτήν:

«Η Βλάχα ήταν και είναι ο πιο αγα­πητός, αποκριάτικος καθαρά, χο­ρός στη Νάξο. Ήταν το περισσότερο ανόργανος – χορευότανε δηλαδή δί­χως όργανα – με το τραγούδι, κι όταν χο­ρευότανε με τα όργανα ήτανε γρηγορότε­ρος με πηδηχτό τσάκισμα, που τον ελέγανε «ντουμπανιστό», αλλά δεν κρατούσε πολύ, γιατί οι χορευτές κι οι θεατές επροτιμούσαν την τραγουδιστή βλάχα.
Χορεύοντας βλάχα επιανόντανε με το μαντήλι κι εσχημάτιζαν κουλούρες η μια γύ­ρω από την άλλη με σκοπό την επίδειξη δε­ξιοτεχνίας στο τραγούδι και το σκοπό του· τις χορευτικές ικανότητες τις κρατούσε με αποκλειστικότητα να τις επιδείξει ο Μπάλλος. Με το χορό της βλάχας, διατηρήθηκε η πληθώρα του 15/σύλλαβου τραγουδιού με το κοτσάκι στη μέση – πού ‘ταν άσχετο του τραγουδιού – όλοι οι παλιοί σκοποί με ελά­χιστες παραλλαγές, τα πολύμορφα απο­κριάτικα και οι ρίμες, τα τραγούδια του Ακρι­τικού Κύκλου που μέχρι τα παιδικά μου χρό­νια τα χόρευαν και τα τραγουδούσαν στο Φιλώτι και διατηρηθήκανε απ’ αυτό.
Με τη βλάχα χορευότανε τα διάφορα αποκριάτικα τραγούδια: Πεισματικά, Ερωτι­κά, τα Κουριέζικα (τα γεμάτα υπερβολές σα­τιρικά τραγούδια), τα Ακριτικά, οι Ρίμες πα­λιές και νέες, τα λεγόμενα Παρατράγουδα (για τους στρατιώτες, τους ξενιτεμένους και τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου). Ποτέ από αποκριάτικη διασκέδαση δεν απολείπανε τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου κι όσο μάλιστα προχωρούσε η Αποκριά προς το τέ­λος, τόσο κι αυτά επολύνανε.
«Δώστε του χορού να πάει – μαύρη γης θα μας εφάει.
Ο Κάτω Κόσμος δε φελά γιατί δε ξημερώ­νει
για δε ν’ ανθίζουν τα κλαδιά και δε λαλεί τ’ αηδόνι.
Τούτη γης που τη μπατούμε – ούλοι μέσα θε να μπούμε».
………. Με τη βλάχα δίχως όργανα, όπου υπήρχε διάθεση στηνότανε κι ο χορός και διάθεση κι απλοχεριές τις αποκριές τα χρό­νια εκείνα υπήρχαν πολλές, με τα χοιρνά που σφαζότανε στο κάθε σπίτι και τ’ άφθονα κρασά πού ‘χανε στα κελάρια τους μέσα. Στα δώματα επάνω στηνότανε οι χοροί της μέρας, αλλά μόλις εβράδιαζε είτε έβρεχε, ξέρανε τη βορτοκάμαρη της γειτονιάς πού ‘χε σειρά για να φιλοξενήσει το χορό της, που τό ‘κανε με μεγάλη χαρά.
Στα χρόνια μου δυο αλλαγές συνάντη­σα να ‘γιναν στη βλάχα: α) Στα κατώχωρα τη νοματίζανε Ντίρλα. β) Στ’ Απεράθου από το 1915-20 άρχισε να παραλείπεται ο 15/σύλλαβος στίχος που τροφοδοτούσε τη βλάχα κι απόμεινε το κοτσάκι σαν το κύριο τρα­γούδι – από πηδηχτό τσάκισμα του χο­ρού – έτσι άλλαξε εντελώς κι ο χορός στ’ Απεράθου κι έγινε ένα γρήγορο στριφογυ­ριστό τσάκισμα, άλλαξε δε το χορό μέχρι του σημείου που αν τύχαινε ξενοχωριανός εκεί να μη μπορεί πια να χορέψει, ενώ θα χόρευε στη Χώρα και σ’ όλα τ’ αλλά χωριά του νησιού.
Στο Φιλώτι γύρω στα 1880 έγινε μια επαναστατική  – ας πούμε – αλλαγή στο χορό που και στ’ άλλα χωριά επεκράτησε. Η βλάχα χορευότανε όπως ο συτρός με το μα­ντήλι – όπως χορεύεται ακόμη σήμερα στη Δωδεκάνησο – που μας το λέει κι ένα πα­λιό τραγούδι που περισώθηκε:
«Ελάτε να χορέψωμε βλάχα με το μαντήλι
να πού­με τα πεισματικά κι ύστερα πάλι φίλοι».

Να τι άκουσα παιδί από γέρους Φιλωτίτες σχετικά, που νέοι λάβανε μέρος στην ανταρσία αυτή: «Μια Κυριακή τσ’ Αποκριάς στου Σκληβά το δώμα εκεί που όμορφα και καλά εβά(λ)αν αμπρουστά το χορό, αρχίνεψε το παίξιμο η τζαμπούνα και το ντουμπάκι, μα η βλάχα δε νήλεε να ξεκινήσει· ένας κοπελιάρης ήχασεν απού τη μέση ντου το μαντήλι του χορού κι εψαχνούντανε ία να το ‘βρει, αλλά στο τέλος για να μη νέχει το χορό να περιμένει, επιάστηκεν όπως – όπως από τ’ ακροδάχτυλα με τις πλαϊνές του· συγγένισσές του ήτανε κι είπε πως δεν θα τον παραξηγούσανε. Οι νέοι πού ‘τανε στο χορό πιασμένοι, άμα είδανε το σοβαρό πα­ράπτωμα που γίνηκε, (γ)ια να μη ντο ναφήσουμε να φάει μοναχός του ούλη τη μπόρα του κουτσομπολιού, άφηνεν ένας – ένας το μαντήλι του χορού κι επιανότανε με τ’ ακροδάχτυλα». Το τι έγινε μέσα στο χωριό για το πράμα αυτό δεν περιγράφεται!. Ήτανε σα να ‘γινε η πιο μεγάλη ατιμία από τη νεολαία κι άρχισε πόλεμος. Η νεολαία πικαρισμένη (άντρες και γυναίκες) δεν υποχωρούσαν και στους χορούς τους δεν ξαναπιάσανε μαντήλι στη βλάχα κι άπου τα ακροδάχτυλα, πιάστηκαν από τα καλαμόχερα, ανέβηκαν στους αγκώνες, στα μπρά­τσα γιο να σταματήσουν το πιάσιμο στους ώμους απάνω, που το βρήκανε πολύ αναπαυτικό πιάσιμο.
Η θειά μου η Κουρούπαινα που η μάνα της ήτα­νε σε κείνο το χορό και τ’ άκουσεν από την ίδια, μ’ εβεβαίωσενε για όλα αυτά και μού ‘πε και τα πιο κάτω τραγούδια που θυμότανε, από τα πολλά που λεηθήκανε από τη μια μεριά κι άπου την άλλη.
«Η Βλάχα είναι Λεμονιά πρασινοφορεμένη,
μα βγάλασί τζη αβανιά πως είναι γκαστρωμένη.
– Τση Βλάχας κι αν της είπανε πως είναι γκαστρωμένη
θα τη χορεύγ’ όλο χαρά σα μπούμου μαθημένη!
Κατεβάσετε τα χέρια – άπου τσ’ ώμοι, βρε κοτο μαντή­λι πάλι πιάστε – τα παλιά για να κρατάτε». …..».

Καθηγητής και άλλα τέτοια βαρύγδουπα….

Το να σε αποκαλούν οι άλλοι “δάσκαλο” και να μην είσαι διορισμένος ως Πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος, μπορεί να σημαίνει χίλια-δυό άλλα πράγματα, που να ορίζουν τα παράσημα για τον βίο σου, τον επιστημονικό, τον επαγγελματικό και τον κοινωνικό !!

Το να εμφανίζεις όμως στο προφίλ σου στα κοινωνικά δίκτυα ότι σπούδασες στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής και να δηλώνεις ως επάγγελμα: “ΜΟΥΣΙΚΟΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ: ΓΚΑΪΝΤΑ, ΤΣΑΜΠΟΥΝΑ, ΖΟΥΡΝΑ, ΚΑΒΑΛΙ, ΦΛΟΓΕΡΑ, ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ, ΚΙΘΑΡΑ” (copy-paste), ξεπερνάει την άγνοια λόγω πτυχίου (πιστεύω) και αγγίζει τα όρια της ξεδιαντροπιάς!!!!!!!
Τι σημαίνει αγαπητέ “ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Ε.Π.Χ.” και μάλιστα “και ΟΡΓΑΝΩΝ”;;;;
Με βάση ποιό πτυχίο και πού είσαι διορισμένος και καθηγείσαι;; Καθηγείσαι ποίων;;;
Με πτυχίο του Νομικού Τμήματος δεν είσαι καν Δικηγόρος. Ή δεν το γνωρίζεις;
Με πτυχίο Πανεπιστημιακού Τμήματος διορίζεσαι με ΑΣΕΠ (σε ΓΕΛ και ΤΕΛ) και ΤΕΙ (σε ΤΕΛ) και προσφωνείσαι ως “Καθηγητής” ή ως αυτοαπασχολούμενος ιδιοτεύων.
Το ίδιο ισχύει και με τους τιτλοφορούντες ως “Λαογράφοι”. Δεν σου απονέμεται πτυχίο Λαογραφίας. Λαογράφος (με πτυχίο Φιλοσοφικής) γίνεσαι όταν το ερευνητικό σου πεδίο βλέπει προς αυτόν τον ορίζοντα!!!!!

ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ  Κ Α Θ Η Γ Η Τ Η !!!   Κ Α Ν Ε Ν Α !!!!! και μάλιστα οργάνων!!!!!

Έτσι πληροφορείτε τον κοσμάκη για να πλασάρετε την τέχνη σας (;;;) με τίτλους ανύπαρκτους;;;;;;;
Με όποιους τίτλους και αν εφεύρετε, με όποιους πανάξιους, καταξιωμένους στην χορεύουσα κοινωνία λαϊκούς πρακτικούς οργανοπαίχτες και αν φωτογραφηθείτε και αναρτήσετε στα κοινωνικά δίκτυα απλά μπορείτενα διεκπεραιώσετε μια χορευτική φολκλορική εκδήλωση. Πρέπει αντίθετα να γεράσετε στη “καθηγητική έδρα” που επικαλείστε για να τηντονμας χορέψετε. Τούτο, ειλικρινά είναι το πιο δύσκολο πράγμα για σας!!!!!!!!! Οπότε αφήστε τους βαρύγδουπους τίτλους και στρωθείτε στη δουλειά……..
…………………………………………………..
Το σημείωμά μου αυτό δεν αναφέρεται ούτε στον επώνυμο πρακτικό ή και παράλληλα σπουδαγμένο λαϊκό οργανοπαίχτη ούτε στον λαϊκό χορευτή!!!! Τούτο το τονίζω, διότι στην Ελλάδα και στον δημόσιο διάλογο δεν μας απασχολεί το ίδιο το θέμα, το ίδιο το πρόβλημα, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζουμε το θέμα!!!
………………………………………………………………
Υ.Γ.

Αυτές τις “ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ” Ε.Π.Χ. θα τις συμπεριλάβουν τάχα στο άρθρο 16 του προς αναθεώρηση Συντάγματος;
Το ρωτώ, γιατί μέχρι τώρα μας ήτανε γνωστές η περίφημη και αρχαιότατη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ και η νεότερη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ !!!

Λίγη αυτοσυγκράτηση συνέλληνες!!!!!
…………………………………………..
«Ελευθερία είναι να μπορείς να πεις στους ανθρώπους (με ευγενικό τρόπο) και αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν«.

 

 

Ομολογία του “ξέφραγου αμπελιού”

1Το 1986, εδώ και 30 χρόνια πριν, Πανεπιστημιακοί και Συλλογικοί φορείς, αλλά και η Πολιτεία αναγκάστηκαν να προβούν σε ενέργειες, για να γνωματεύσουν – επισημάνουν προβλήματα και να αποφασίσουν συστάσεις Επιτροπών με σκοπό την ανάρρωση της κατάστασης στην 3η ύπαρξη εκφάνσεων του λαϊκού μας πολιτισμού.

Γίνεται αντιληπτή η επικράτηση του “ξέφραγου αμπελιού“ με κύρια ευθύνη των Πανεπιστημιακών Τμημάτων, συνάμα βέβαια και της στρεβλής αντίληψης προσώπων και συλλογικών φορέων περί δια-φύλαξης, διά-σωσης, δια-τήρησης, διά-δοσης, δια-χείρισης κ.λπ. του λαϊκού μας πολιτισμού!!!!!

Τριάντα (30) χρόνια πριν, ώριμες (σωστές ή λάθος) αποφάσεις για θέματα που απασχολούσαν τον “κόσμο χορού” ….
Σήμερα τι;;;
“Όλα καλά κι όλα ωραία”!!!!!
………………………………………………..
Συνέχεια ανάγνωσης

«…ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της…»!!!!!

.................Ο Ελληνικός Παραδοσιακός χορός δεν είναι ένα ασαφές, αόριστο, χαώδες θέμα. Είναι ένα φαινόμενο ανθρωπολογικό, κοινωνικό, ιστορικό, ανθρωποποιητικό. Υποκείμενο τον ελληνικού χορού είναι ο άνθρωπος ως άτομο, ως ον λογικό, ιστορικό, κοινωνικό, ομιλητικό, ως πρόσωπο.

 


Με βάση αυτή την παραδοχή, που αποτελεί και την δική μας οπτική, την δική μας προσέγγιση του Ελληνικού Χορού, παρακολουθείστε τα παρακάτω!!!

Άλλοι ψάχνουν να βρουν το κρυμμένο πλούτο των διανθρώπινων σχέσεων και να αναδείξουν τη μορφωτική δύναμη και την παιδαγωγική αξία του χορού με το βλέμμα στο μέλλον και στον ορίζοντα μιας καλύτερης κοινωνίας κι άλλοι διατυπώνουν στο επιμύθιο άρθρου τους την φράση: «Χορέψτε λοιπόν, γιατί εκτός από το σώμα σας το έχει ανάγκη και το «εγώ» σας…»

Μεταξύ δε άλλων (που μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο, που υπήρξε η αφορμή για τούτη την ανάρτηση) διατυπώνονται και τούτα:

… “Γιατί πρώτον και κυριότερο ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της. «value for money» που λέν’ και στο χωριό μου!
Είναι ένα είδος άσκησης που συνδυάζει τόσο την εκγύμναση του σώματος όσο και του νου, δηλαδή και γυμναστική και ψυχαγωγία.
Είναι μια δραστηριότητα που έχει αποτελέσματα στην κοινωνική ζωή του καθενός. Τι θέλω να πω, ότι αυτά που θα μάθεις σε μια αίθουσα διδασκαλίας μπορείς να τα εφαρμόσεις άμεσα από μια γιορτή σε κάποιο σπίτι, σε ένα μαγαζί με μουσική μέχρι και στο πανηγύρι του χωριού.
Αποτελεί μια σχετικά «εύκολη» δραστηριότητα με άμεσα αποτελέσματα. Μπορείς δηλαδή να έχει πολύ άμεσα αποτελέσματα και να νιώσεις το αίσθημα της ικανοποίησης”…..

Ολόκληρο το δημοσίευμα: Πηγή

Ένας φίλος που το διάβασε συμπλήρωσε:
…«σε επόμενο άρθρο μπορεί να γράψει για τη διαφορά των διατάσεων που απαιτούνται πριν το χορό μεταξύ του πρωτοχορευτή και των υπολοίπων. Και η μελέτη θα μπορούσε να διευρυνθεί αναζητώντας τις διαφορετικές διατάσεις που απαιτούνται κατά γεωγραφική περιοχή. Μην μιλήσω για την αποθεραπεία… ολόκληρο επιστημονικό πεδίο ανεξερεύνητο»…

Ένας άλλος μου έγραψε:
«Πω πω…κρίμα…πάντως…
…Εγώ ……. μετά από τόσα χρόνια και ίσως κάποια στιγμή να ξεγελάστηκα κι εγώ, νομίζοντας πως θέλω να ικανοποιήσω το εγώ μου, συμπεραίνω σήμερα ότι τελικά είμαι ερωτευμένος με την απλότητα που διασκέδαζαν οι παππούδες μας και βέβαια ερωτεύτηκα αυτούς τους ανθρώπους που χωρίς να με ξέρουν, μου επέτρεψαν κάποια στιγμή να αισθανθώ «δικός τους» και είμαι χαρούμενος γιατί έχω στην καρδιά μου τέτοιες στιγμές, που με κάνουν να πω «ναι ρε γαμώτο ήμουν κι εγώ εκεί … Αν τελικά ήμουν ένας ενήλικας σαν αυτούς που περιγράφει ο συγγραφέας ο λόγος που θα επέλεγα να κάνω αυτό το χόμπι θα ήταν αυτός και μόνο αυτός!!!! (Ρωτάω τα παιδιά στο μάθημα να μου πουν τι είναι για αυτά ο παραδοσιακός χορός με μια λέξη ξέρετε τι μου απάντησαν (χωριό, παππούς, ψυχή, έκφραση, φιλία, λαβή, ξέσπασμα, γυναίκα… και πολλά άλλα). «Εγώ» δεν μου είπε κανένα!!!»

Κάποιοι άλλοι:
«Πέφτω από τα σύννεφα… Το εγώ;;;;;; Αν είναι δυνατόν…»

«Τί να σου κάνουν μόνο τα πτυχία και οι πολλές γνώσεις όταν δεν υπάρχει συναίσθημα;; αν δεν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κάθε τόπο και τους ανθρώπους του;; έτσι τα αντιμετωπίζεις όλα ..στείρα!! όλα για την αυτοπροβολή γίνονται τελικά και για το κέρδος! ΝΙΣΑΦΙ !!»
…………………………………………
σχετικό με τον παραδοσιακό χορό, την εκγύμναση κ.ά. σχετικά είναι και το αναρτημένο άρθρο:
εδώ: Παρουσίαση1

“Ασάφειες” εθνικής, αλλά και τοπικής εμβέλειας

Με πίστη σ’ αυτή την υπόσχεση ζωής, εδώ και 40 χρόνια, δημοσιοποιώ και τούτες τις σκέψεις (θέσεις) μου!!

·         «….. να φροντίσω με τις δυνάμεις μου, ώστε η ερχόμενη γενιά να βρει έναν κόσμο, στον οποίο αξίζει να ζει και στον οποίο τα κληρονομημένα βάρη και δυσκολίες δεν καταπνίγουν τις ιδέες και τις δυνατότητές της,
·         να παρεμβαίνω με δημόσιο λόγο στα δρώμενα των κοινοτήτων, που τ’ αποτελέσματα των δράσεών τους επηρεάζουν το μέλλον των νέων,
·         να αιτιολογώ δημόσια τις πεποιθήσεις μου και τις πράξεις μου, να εκτίθεμαι στην κριτική – ιδιαίτερα εκείνων που υφίστανται τις συνέπειες των πράξεών μου και των ειδικών, να εξετάζω ευσυνείδητα τις αποφάσεις μου».

Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι η υπόσχεση (όρκος??) που έπρεπε να δίνει ο εκπαιδευτικός πριν αρχίσει με λόγο και πράξη να καθηγείται των νέων!!!
………………………………………………………………………………………………………

 ΔΙΟΝΥΣΟΣ

“Νάξος η πολυκόρφαρη” ήτανε ο τίτλος μιας εκδήλωσης που είχα εισηγηθεί πριν 2-3 χρόνια (μέσω Ο.ΝΑ.Σ.) στον ΝΟΠΑΑΠΑΑΑ (ο compact Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων) και είχε απορριφθεί ως αδιάφορη. Πολλά είχαν ακουστεί τότε ως άλλοι λόγοι απόρριψης, αλλά ας είναι…

Κάπου κάπου, οι διοργανωτές εκδηλώσεων στο νησί, εμφανίζουν μια ζηλευτή προσήλωση στην λογική της πολυμορφίας του Πανναξιακού λαϊκού  πολιτισμού («Νάξος η πολυκόρφαρη»), όπως φανερώνει και η λογική της σύνθεσης των εκδηλώσεων χάριν της Αποκριάς, όπως καταδεικνύεται και στο πρόγραμμα που αναρτήθηκε από το ιντερνετικό site:Culture.gr, αλλά και στο διαφημιστικό σποτάκι, όπου η ενδοχώρα με τα λαϊκά της δρώμενα καταλαμβάνει διαφημιστικό χρόνο 12’’ στο σύνολο του ενός λεπτού!!!! (βλέπε εδώ)

ελculture.gr (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ)

Αφήνουμε πίσω τα Διονυσιακά πάθη και μπαίνουμε σε άλλη περίοδο χρόνου και καταστάσεων. Οι μέρες συννεφιασμένες με την κίτρινη σκόνη να σκεπάζει τον ουρανό και να κρύβει τον μακρινό ορίζοντα.

Ενώ οδηγούμε τ’ αυτοκίνητό μας, ας ρίχνουμε που και που και μια ματιά στους τρεις καθρέφτες του, στους οποίους βλέπουμε τι αφήνουμε πίσω (συνήθως αυτοί οι καθρέφτες είναι κυρτοί), αλλά και μπροστά μας από το άνοιγμα του παρμπρίζ!!!
Μπορούμε λοιπόν να δούμε, να εντοπίσουμε ότι υπάρχουν “ασάφειες” εθνικής εμβέλειας (!!!!), αλλά και ασάφειες τοπικής εμβέλειας, που όμως αναδεικνυόμενες από το διαδίκτυο και μάλιστα ως κυρίαρχες ή “ξαναγράφουν” την τοπική ιστορία ή απλά ανατρέπουν όλους τους κώδικες ενδοσυνεννόησης των τοπικών κοινωνιών στα ίδια τα μέλη τους, αλλά και στους ανά την Ελλάδα τηλεθεατές και σοσιαλμιντιαζόμενους!!!

Ποιος δεν αναγνωρίζει τις ευεργετικές δράσεις τοπικών επιχειρηματικών φορέων ιδιωτικών ή συνεταιριστικών; Συνέχεια ανάγνωσης

ΜΝΗΜΗ ΚΙΝΙΔΑΡΙΩΤΙΣΣΑΣ –ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΥΜΠΑΚΑΡΗ—(16.2.2016)

Αθηνά (για την συνέντευξη)Η Αθηνά Τουμπακάρη γεννήθηκε το 1929.
Το 1960 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στο Γαλάτσι όπου διέμενε μέχρι και σήμερα. Είναι κόρη του φημισμένου Κινιδαριώτη λαουθιέρη Γιώργη Γεροντάκη (Κονομογιώργη).
Η Αθηνά Τουμπακάρη, σαν κόρη λαουθιέρη, αλλά κυρίως λόγω χαρακτήρος και κοινωνικής μόρφωσης, αποτελεί μια αληθινά ζωντανή πηγή πληροφοριών, που είχα την τύχη να αντλήσω απ’ αυτή αρκετό από το υλικό που συγκέντρωσα.
Το παρακάτω, δικό της, κείμενο παρατίθεται πρωτίστως ως συμβολή στην αλήθεια, αλλά και ως Τιμή σ΄ ένα πρόσωπο που έχει κάνει τρόπο ζωής το λαϊκό πολιτισμό του χωριού της.

Απόσπασμα κειμένου της:
«Τις λίγες μου γνώσεις, κάνω και γω γραμμές, να πω κάτι για τον δικό μου τόπο. Για την ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Νάξο, και κυρίως για το μικρό το όμορφο χωριό μου τον Κινίδαρο.
Πολλές παραδόσεις, θρύλοι και ιστορίες που γαλούχησαν γενιές και γενιές ακόμη και την δική μου, σβήνουν και χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Λίγα πράγματα πια δεν ζουν μόνο μες στο μυαλό εμάς των μεγαλυτέρων και άντεξαν και ζουν και συνεχίζονται. Ένα απ’ αυτά είναι και η Μουσική μας παράδοση. Σ’ αυτή ακριβώς τη μουσική παράδοση του τόπου μου θ’ αναφερθώ.
Ιδιαίτερα οι Ναξιώτες σ’ όσες αντίξοες συνθήκες και αν βρεθούν, τραγουδώντας και χορεύοντας τις αντιμετωπίζουν. Κατ’ εξοχήν όμως τούτο το μικρό, τούτο το ξεχασμένο απ’ τους εκάστοτε τρανούς, χωριό, ο Κινίδαρος είχε δικό του, κατάδικό του, ύφος και παράδοση στη μουσική και στο χορό. Αλήθεια δε η μεγαλύτερη του «παραγωγή», από παλιά ως τα σήμερα, είναι ο χορός, το τραγούδι και η μουσική.
Όμως ποιος είναι ο Κινίδαρος;
Ευρίσκεται 15 μόλις χιλιόμετρα Β.Α. της Χώρας. Ξαπλωμένος ανέμελα στα ριζά μιας λοφογραμμής, λούζεται από το πρωί ως το βράδυ, χειμώνα – καλοκαίρι στο φως του ήλιου. Τον επισκέπτη που θ’ ανεβεί στον Κινίδαρο μέσω Μελάνων, θα υποδεχθεί ο φύλακας και προστάτης του χωριού Άγιος Γεώργιος, ενοριακός του ναός. Αντίκρυ στο χωριό, ο μικρός Ζας «Ζευς» (ο μεγαλύτερος είναι του Φιλωτιού), υψώνει υπερήφανα το 750 μ. ανάστημα του, αγναντεύοντας από τις τρεις κορυφές του αν όχι όλη τη Νάξο, τουλάχιστο την πεδινή. Στους πρόποδες του βουνού εδώ και 80 χρόνια περίπου βρί-σκεται κτισμένο το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Βιγλάτορας, άγρυπνος φρουρός και προστάτης των ναυτικών μας αγναντεύει το πέλαγος.
Αυτό λοιπόν το χωριό των 300 μονίμων κατοίκων όσο μικρό και αν φαίνεται είναι και προ παντός ήταν πηγή χα¬ράς. Δικαίως ξένοι περαστικοί, γοητευμένοι από τον εύθυμο τρόπο ζωής των κατοίκων του τον ονόμασαν «Απίκραντο». Κι αυτό όχι γιατί εκεί βασιλεύει διαρκώς η ευτυχία. Αλλά μια ρίμα, ένα τραγούδι ή ένα μοιρολόι, είναι αρκετά να σκορπίσουν γρήγορα της πίκρας τα νέφη.
Όλοι οι Νάξιοι είναι ποιητές, ποιητάρηδες, τραγουδιστές και χορευτές. Μα δεν είναι υπερβολή ούτε καύχηση αν πούμε πως απ’ δω, απ’ τον Κινίδαρο ξεκίνησαν πολλοί, απ’ τα γύρω χωριά και κυρίως τα ορεινά, και έμαθαν Τσαμπούνα, Λαούτο, Βιολί, Κλαρίνο και Τουμπάκι.
Τώρα που λείψαμε, που ξενιτευτήκαμε κι απλώσαμε τα κλαδιά μας, στις διάφορες ξενιτιές και λέμε «τα κλαδιά μας», γιατί οι ρίζες μας βρίσκονται πολύ βαθιά, αμετακίνη-τα θαμμένες, σε τούτο τον τόπο. Τώρα καταλάβαμε πως ο Κινίδαρος…
Είχε βιολιά που στέναζαν
λαούτα που βογκούσαν
και είχεν και τραγουδιστές
που τα πουλιά σιωπούσαν.
Ο Κινιδαριώτης ποιητάρης, τραγουδιστής, χορευτής και δεξιοτέχνης μουσικός, πρέπει να αναζητηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Πολύ πριν το 1900″…..

Γαλάτσι Απρίλης 1991

………………………………………
Ολόκληρο το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “ΝΑΞΙΑΚΑ” 29, (1991)6 και αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Στ. Σπηλιάκου, Παιχνίδια και Παιχνιδιατόροι του χορού στη Νάξο, Α. Αναγνώστου, Αθήνα 2003, σ. 210-218
…………………………….
(Σταύρος Χ. Σπηλιάκος, από τη μακρινή Ελβετία)

Γλέντι Στον Κινίδαρο της Νάξου (Αη Γιωργιού 2014) ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ

Αρέσει σε %d bloggers: