• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 28 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Απρίλιος 2019
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Διαχείριση

  • Advertisements

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

 

Advertisements

Ποτέ σαν άλλοτε!

Κώστα Γεωργουσόπουλου
(Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ – taNea 16/2/2019)

Η μαθητεία υπό την επιρροή σημαντικών δασκάλων (από τον Γεώργιο Μέγα ως τον Αναστάσιο Ορλάνδο) ως ειδοποιός διαφορά με το σημερινό επίπεδο εκπαίδευσης.

Πριν από δύο χρόνια, φίλος και παλαιός συνάδελφος φιλόλογος που εργαζόταν στα ερευνητικά κέντρα της Ακαδημίας Αθηνών μού ταχυδρόμησε φωτοτυπημένα τρία χειρόγραφά μου του 1956, όταν ήμουν στο πρώτο έτος της Φιλοσοφικής Σχολής. Ήταν τρία παραμύθια από τρεις γριούλες (μια από την Αταλάντη, μια από τα Τρίκαλα και μια από την Καλαμπάκα) που αφηγούνταν κι εγώ κατέγραφα (πού τότε μαγνητόφωνο). Ήταν υποχρεωτική εργασία που μας έδινε το δικαίωμα να πάρουμε υπογραφή από τον μεγάλο Έλληνα λαογράφο Γεώργιο Μέγα ώστε να προσέλθουμε στις τμηματικές εξετάσεις της Λαογραφίας. Δεν αρκούσε τότε η προφορική εξαντλητική εξέταση στη διδαχθείσα ύλη που περιεχόταν στο βιβλίο του καθηγητή. Σπεύδω εδώ να πω ότι το βιβλίο ήταν πολυγραφημένες σημειώσεις σημαντικών συναδέλφων φοιτητών που είχαν την άδεια να στενογραφούν τα μαθήματα, να τα καθαρογράφουν, να τα θέτουν υπόψη του καθηγητή και κατόπιν εγκρίνονταν, τυπώνονταν στον πολύγραφο, δένονταν πρόχειρα σε σώμα και πωλούνταν στους φοιτητές — και ήταν για άπορους, έξοχους συναδέλφους φοιτητές ένας καλός πόρος ζωής, σε εποχή που πληρώναμε δίδακτρα στο Πανεπιστήμιο και αγοράζαμε τα βιβλία.

Η υποχρέωση που είχαμε ως προαπαιτούμενο, να καταθέτουμε στο μάθημα της Λαογραφίας τρεις αυθεντικές διηγήσεις παραμυθιών, εκτός από την ίδια την έξοχη εμπειρία της επαφής με τους γνήσιους παράγοντες της παράδοσης, ήταν και το γεγονός πως διασώζοντας την προφορική παράδοση του λαϊκού αφηγηματικού λόγου ερχόμαστε να συνεχίσουμε μια ερευνητική διαδικασία που είχε εγκαινιάσει ο πατέρας της Λαογραφίας (και νονός του όρου Λαογραφία) στην Ελλάδα Νικόλαος Πολίτης, δάσκαλος του Γεώργιου Μέγα. Αυτή η σκυταλοδρομία εμένα τουλάχιστον με συγκίνησε από την πρώτη στιγμή, πρώτα γιατί ένιωθα να συμμετέχω σε αυτή την επιστημονική σκυταλοδρομία, αλλά κυρίως διότι ήρθα σε επαφή με την προφορική πολυφωνία των ελληνικών διαλέκτων, την πλούσια εκφραστική, φωνητική και εννοιολογική ιστορία της νέας ελληνικής λαλιάς.

Οι τρεις γιαγιάδες που μου αφηγήθηκαν τα παραμύθια τους ήταν η μία Ρουμελιώτισσα, η δεύτερη Θεσσαλή και η τρίτη Σαρακατσάνισσα. Τότε ήταν που αισθάνθηκα το πολιτιστικό έγκλημα που έγινε στα μέσα του ι8ου αιώνα και μετά την Επανάσταση, δυστυχώς με τη συνδρομή του κύρους του Κοραή, να «διορθωθεί» η γλώσσα μας, να απαλειφθούν τα ιδιωματικά στοιχεία των ντοπιολαλιών, να εισαχθούν νεκρές λέξεις από την αρχαιότητα και να δημιουργηθεί πρώτα ως γραπτή και επίσημη γλώσσα το φτιαχτό ιδίωμα και να υποχρεωθεί ένας ολόκληρος λαός να ντρέπεται για τη γλώσσα που θήλασε μαζί με το γάλα της μάνας του και να μιλάει και κυρίως να γράφει ξένη γλώσσα. Το τραγικό βέβαια ήταν ο γλωσσικός διχασμός, αφού στο σχολείο, στον δήμο, στις δημόσιες υπηρεσίες, στην Αστυνομία, στο δικαστήριο έγραφε ή απευθυνόταν στην «ξένη» γλώσσα, και στο σπίτι, στο γλέντι, στα παιχνίδια, στο ερωτικό κρεβάτι μιλούσε τη γλώσσα της γιαγιάς του και της μάνας του, του αργαλειού, του θέρου, του λιοτριβιού, της σποράς, του αρμέγματος και του νανουρίσματος, του μοιρολογιού, του ταχταρίσματος και του παροιμιακού λόγου. Σήμερα που ο επιστημονικός διεθνισμός έφτασε συχνά να υπονομεύσει όχι μόνο την επιστήμη της Λαογραφίας ως αυτόνομου επιστημονικού πεδίου έρευνας και αναζήτησης αυτογνωσίας, αλλά και την ίδια την έννοια της πατρίδας και της συνείδησης της εθνότητας και της ιθαγένειας, κάποιοι διαστρεβλωτές της γλώσσας προσπαθούν να διαστείλουν την εθνότητα από την ιθαγένεια, μπερδεύοντας την τελευταία με την πολιτογράφηση. Ιθαγενής είναι λέξη σύνθετη από το αρχαϊκό επίθετο ιθύς – εία – ύ και το γένος, όπου ιθύς, ο ευθύς, άρα ιθαγένεια σημαίνει η συνεχής αδιάκοπη, ευθείας γραμμής εξέλιξη ενός γένους. Άσε που οι σπουδαρχίδαι ντρέπονται πλέον να αναφερθούν και στο γένος, λες και η λέξη και το περιεχόμενο της έχουν ψώρα! Έτσι οι ερίφηδες κοσμοπολίτες κατάργησαν τη Λαογραφία και την «αναβάθμισαν» ως «Κοινωνική Ανθρωπολογία»! Ο Νικόλαος Πολίτης και ο Γεώργιος Μέγας και ο έξοχος Στίλπων Κυριακίδης όριζαν ως Λαογραφία τη μελέτη του παρόντος ζώντος λαού. Άρα η Λαογραφία δεν ασχολείται με το παρελθόν, αλλά είναι μελέτη των ιδεών, των ηθικών προταγμάτων, των γλωσσικών μορφών, των ηθών, των βουλήσεων, των προκαταλήψεων, ακόμη και των ψευδαισθήσεων ενός λαού που δρα τώρα, πολιτεύεται, εργάζεται, μισεί, ερωτεύεται, αμύνεται και αναπτύσσεται αντιμετωπίζοντας ιδέες, συνήθειες, μεθόδους, εργαλεία, αξίες, μορφές της περιρρέουσας πολιτισμικής συγκυρίας. Όταν η τραγική συγκυρία της ιστορικής μας μοίρας μάς υποχρέωσε να δεχτούμε βασιλική δυναστεία μετά τη δολοφονία του δικού μας Καποδίστρια και μας στάλθηκε πακέτο ένας ανώριμος ανήλικος ηγεμόνας με τρεις κηδεμόνες ώσπου να ενηλικιωθεί, ο ένας απ’ αυτούς που τυπικά ασκούσε καθήκοντα υπουργού Δικαιοσύνης ήταν στη χώρα του μεγάλος νομικός, ο Μάουρερ. Κι ενώ οι άλλοι δύο και οι έλληνες αιώνιοι «πρόθυμοι» εκδυτίκιζαν το κράτος, ο πονηρός και μανιακός επιστήμονας Μάουρερ συγκέντρωνε υλικό, θεσμούς, συνήθειες, προφορικό εθιμικό δίκαιο στις επαρχίες, στα βουνά και στους κάμπους, στα λιμάνια και στα λιακωτά της Ελλάδας και έφυγε από τη χώρα μ΄ ένα ογκώδες σύγγραμμα, «Το εθιμικό δίκαιο των Ελλήνων». Μ’ αυτό ζήσαμε και επιβιώσαμε τετρακόσια χρόνια, μ΄ αυτό συνυπήρξαμε με τον γείτονα, μ’ αυτό μοιράσαμε το νερό, το βοσκοτόπι, το καρβέλι στις εποχές τις δύσκολες. Κι όμως αυτή τη δοκιμασμένη σχέση την απεμπολήσαμε για να μαϊμουδίσουμε ξένα ήθη, ξένους θεσμούς, ξένες συνήθειες. Ευτυχώς τουλάχιστον στα πρώτα εκατό χρόνια κυριάρχησε το αφομοιωτικό μας δαιμόνιο και φέραμε πολλά πράγματα στο μπόι μας, στα χούγια μας, στα ντέρτια μας, στα νιτερέσα μας, στην μπέσα (χρησιμοποιώ συνειδητά ξένες ελληνοποιημένες λέξεις). Έτσι, σαν τον Μπαρμπαγιώργη που στον γάμο του Καραγκιόζη φόρεσε βελάδα πάνω από τη φουστανέλα και μίλησε μια γλώσσα «κομμένη στα δύο», φορέσαμε τον μανδύα πάνω από την κάπα και αλλοτριώσαμε το κοινοτικό μας δίκαιο που μοίραζε, όπως οι μανάδες μας, κατά την ανάγκη και όχι, όπως η Ευρώπη, κατά την προσφορά και το αξίωμα.

Η μελέτη στα φοιτητικά μας χρόνια (χρόνια δίσεκτα) της ελληνικής Λαογραφίας ήρθε να προστεθεί και στα σπουδαία μαθήματα των άλλων ανθρωπιστικών επιστημών που υπάκουαν στην ίδια παιδαγωγική αρετή, της γνώσης του παρόντος ζώντος λαού. Γιατί εκεί στόχευε η γνώση της αρχαιολογίας, όταν τη διακονούσαν δύο ιδιοφυείς δάσκαλοι, ανασκαφείς και θεωρητικοί συνάμα, ο Μαρινάτος και ο Καρούζος. Αφήνω που η γενιά μας ευτύχησε να μαθητεύσει στον μεγάλο φιλόλογο Σταματάκο που μας προίκισε με δύο λεξικά, της Αρχαίας και της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, στον γλωσσολόγο Κουρμούλη που μας εφοδίασε με το μοναδικό στην Ελλάδα Αντίστροφο Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας, στον μεγάλο ιστορικό του Βυζαντίου Διονύσιο Ζακυθηνό, στον αξεπέραστο φιλόσοφο Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλο που μας εξόπλισε με Πλάτωνα και Γκαίτε (μεταφραστής του «Φαίδωνα» και του «Φάουστ»). Και πάνω απ’ όλους, στον Γεώργιο Ζώρα που με δεκάδες εργασίες μάς έμαθε τον ακριτικό δημοτικό και λόγιο κύκλο, το κρητικό θέατρο, αλλά κυρίως στον λογοτέχνη, ποιητή και επαναστάτη Ανδρέα Κάλβο.

Κορυφή ωστόσο αυτής της πολύτιμης δασκαλικής πυραμίδας υπήρξε για τη γενιά μας ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ο αρχαιολόγος, ο αναστηλωτής, ο αισθητικός και συνάμα άτεγκτος Δάσκαλος. Αυτό το επιστημονικό τέρας που έγινε ακαδημαϊκός στα τριάντα του μαζί με τον Παλαμά, όταν ιδρύθηκε η Ακαδημία, που έγραφε σε έξι γλώσσες άρθρα στο αρχαιολογικό περιοδικό το οποίο ίδρυσε και συνέτασσε μόνος του (!), που αναστήλωσε το Σούνιο και συνάμα τον Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Ο καθηγητής Ζακυθηνός κάποτε στο σεμινάριο του με καμάρι μάς είπε ότι σε παγκόσμιο βυζαντινολογικό συνέδριο και ενώ προήδρευε ο μέγας ιστορικός Οστρογκόρσκι έφτασε στην αίθουσα καθυστερημένος ο Ορλάνδος. Τότε ο Οστρογκόρσκι σηκώθηκε και δήλωσε πως με παρόντα τον Ορλάνδο δεν νοείται να προεδρεύει άλλος πλην του έλληνα σοφού.

Ακόμη και στους διαδρόμους της σχολής τότε στη Σόλωνος, όταν περνούσαν ο Ορλάνδος, ο Μαρινάτος, ο Θεοδωρακόπουλος, ο Μέγας, όλοι πετούσαμε τα τσιγάρα στην ειδική άμμο και με σεβασμό χαμηλώναμε τη φωνή. Μου είναι αδιανόητο να φανταστώ τον Μέγα, τον Σταματάκο, τον Ζακυθηνό, τον Ζώρα να διέρχονται σήμερα από τους διαδρόμους ανάμεσα σε βαποράκια ναρκωτικών, μικροπωλητές, πωλητές κομματικών εντύπων και καρφιτσωμένων αγγελιών αρσενικών και θηλυκών πορνών και ενοικιαστηρίων.

Μελισμένος λόγος (Κώστας Γεωργουσόπουλος)

Κώστας Γεωργουσόπουλος

11 Ιανουαρίου 2019, in.gr

Στην ευρωπαϊκή μουσική ιστορία υπάρχουν αξιόλογα και συχνά αριστουργηματικά έργα μελοποιημένης ποίησης. Ο Σούμπερτ π.χ. έχει μελοποιήσει και Γκαίτε και Σίλλερ. Όμως στην ευρωπαϊκή πνευματική αγορά αυτά τα έργα που κατατάσσονται στα «κλασικά» είναι για λίγους ακροατές και συναυλιακούς χώρους. Ο μέγας δικός μας τραγικός ποιητής Γεώργιος Βιζυηνός μάς άφησε ένα έξοχο έργο με τον τίτλο «Ανά τον Ελικώνα» (στις αθάνατες εκδόσεις «Ελευθερουδάκη», 1931) όπου μετέφρασε μεγάλα ευρωπαϊκά χορικά ποιήματα που έχουν μελοποιηθεί από κλασικούς συνθέτες. Κυρίως η φόρμα ήταν μπαλάντα, μεταφράστηκε ελληνικά από τον Βιζυηνό «Βάλλισμα». Ισως δεν γνώριζε πως η ελληνική λέξη για την μπαλάντα, δηλαδή το αφηγηματικό λυρικό ποίημα, είναι ο όρος παραλογή (παρακαταλογή): από το «Τραγούδι του γιοφυριού της Άρτας» έως την «Μπαλάντα της βάρκας του Μπαρμπανδρέα» του Βάρναλη.

Ο Σολωμός χάρηκε τα πρώτα του ελληνικά ποιήματα («Το όνειρο», την «Αγνώριστη», τη «Φαρμακωμένη») ως τραγούδια στα καντούνια της Ζάκυνθος.

Εξάλλου ως τραγούδια θεωρούσαν οι ποιητές τα λυρικά τους ποιήματα. «Τα τραγούδια της πατρίδας μου» πρωτοδημοσιεύει ο Παλαμάς. Ωδές έγραψε ο Κάλβος.

Η στρεβλή εκπαίδευσή μας ενώ είχε στη διάθεσή της εξαίσιες συλλογές (ήδη από το 1815) με ελληνικά δημοτικά τραγούδια, αποσκοράκισε το μέλος, το άσμα και κράτησε το ποίημα χωρίς τον ήχο του. Μάλιστα υπέστην δασκάλους αλλά και συναδέλφους στα σχολεία που έφτυναν ακούγοντας «κλαρίνα και σαντούρια»! Συνέχεια

Τραγουδάω, άρα υπάρχω (Κώστας Γεωργουσόπουλος)

Τραγουδάω, άρα υπάρχω | tanea.gr

Το λαϊκό τραγούδι ως στοιχείο ταυτότητας στη μεταπολεμική Ελλάδα και η σημερινή αμηχανία σε δημιουργούς και ερμηνευτές

Γεωργουσόπουλος Κώστας

8 Δεκεμβρίου 2018

Όταν οι λαοί της Ευρώπης που για χρόνια υπάκουαν στις «ιερές» εντολές του Βατικανού και κάτω από τις σημαίες του Πάπα κινούσαν για να ελευθερώσουν τα Ιεροσόλυμα, αλλά, αν τους βόλευε, στον δρόμο τους μπουκάρανε και στην Κωνσταντινούπολη και δεν έφευγαν αν δεν περνούσε αιώνας, όταν λοιπόν κάποια στιγμή του χρόνου αντιλήφθηκαν πως μιλούσαν άλλες γλώσσες, χόρευαν άλλους χορούς, τραγουδούσαν νανουρίζοντας, γιορτάζοντας ή μοιρολογώντας άλλους σκοπούς, ρυθμούς και σύμβολα, όταν συνειδητοποίησαν πως είχαν άλλες γιορτές, άλλες παροιμίες, άλλα αστεία και άλλα «νούμερα», προχώρησαν σταδιακά αλλά σταθερά στη δημιουργία εθνικών κρατών. Αυτό δεν έγινε χωρίς τη συμβολή, την ίδια εποχή, της Αναγέννησης των γραμμάτων και τεχνών αλλά και της πολιτικής φιλοσοφίας. Έτσι, επιστρέφοντας στα μεγάλα κείμενα και στον Ηρόδοτο, θεμελίωσαν τις νέες πολιτικές οντότητες περίπου πάνω στον ορισμό του μεγάλου πρώτου ιστορικού για την εθνότητα. Αυτός ο ορισμός καθορίζει το έθνος ως μία ομάδα ανθρώπων που έχουν ως γνωρίσματα της ιδιαιτερότητάς τους το όμαιμον, το ομόθρησκον, το ομόγλωσσον, το ομότροπον και την κοινή ιστορική παράδοση.

Από αυτά τα ηροδότεια γνωρίσματα στα νεότερα ευρωπαϊκά έτη, και μάλιστα μετά την ανάμειξη πολλών φυλετικών τύπων και μετά τα θρησκευτικά χριστιανικά δόγματα, επικράτησαν τα γλωσσικά και τα ομότροπα (κοινά ήθη και έθιμα) και ιστορικά δεδομένα ως κριτήρια ιδιαίτερης εθνοτικής ταυτότητας. Είναι τότε που οι λαοί ανακάλυψαν τους ιδιαίτερους μύθους, τα παραμύθια, τα τραγούδια και τη μουσική τους παρακαταθήκη, τους χορούς και τις λαϊκές τους παραδόσεις, ήθη, έθιμα, γιορτές. Τότε πήρε υπόσταση ξανά η κοιμισμένη έννοια πατρίδα, όχι βέβαια ως ιδεολόγημα αλλά ως κυριολεκτική αναφορά στο πεδίο αναφοράς. Έχω κι άλλοτε αναφερθεί πως η λέξη πατρίδα (που την έχουν δανειστεί σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες) είναι στην ομηρική γλώσσα επίθετο κατά παράλειψη του ουσιαστικού Γαία – Πατρίς Γαία, η γη του πατέρα. Εκεί όπου γεννήθηκε, μόχθησε, έκανε οικογένεια, πέθανε ο πατέρας. Όταν οι Τούρκοι σκλάβωναν ελληνική γη και έδιωχναν από τον τόπο τους τούς Έλληνες, οι φυγάδες έπαιρναν μαζί τους τα οστά των προγόνων τους, την ουσία της πατρίδας, όλα τα άλλα ρομαντικά και ιδεολογικά τέρατα που πληρώσαμε ακριβά διαστρέβλωσαν τη ρεαλιστική σήμανση της πατρίδας. Συνέχεια

Αυθεντικός και αυθεντικότητα στον ΝεοΕλληνικό Χορό

Αυθεντικός και αυθεντικότητα είναι έννοιες μη συμβατές με την ουσία του ερευνώμενου και επομένως του καταγραφικού του αποτελέσματος, εφόσον ο συντελεστής ΧΡΟΝΟΣ είναι και ο καταλύτης συντελεστήςαναφορά στα παραδιδόμενα (Μ. Μερακλής).

“Αυθεντικό Τσάμικο από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας”, ακούγεται ο εκφωνητής εντεταλμένος για τις ανακοινώσεις. Κι αναρωτιέσαι… Το τραγούδι ή ο χορός του πρωτοχορευτή είναι αυθεντικός; Ας μείνουμε σ’ αυτό που θα δούμε κι όχι σ’ αυτό που θ’ ακούσουμε. Δηλ. σε τι αναφέρεται η αυθεντικότητα ενός πρωτοχορευτή μιας χορευτικής ομάδας που παίρνει μέρος σ’ αυτή την χορευτική δράση; Στην μια και μοναδική εκδοχή; Στην κατοχή της αλήθειας της χορευτικής πράξης που αναπαριστά; Στην κατοχή της αλήθειας του υπεύθυνου του φορέα διαχειριστή;
Πρακτικά δηλ. πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε με την αυθεντικότητα, όταν ο “δάσκαλος -α” του πρωτοχορευτή είναι ένας – μια, μεγαλωμένος -μένη μάλιστα σε αστικό κέντρο και διαχειρίζεται το κινησιολογικό μέρος αντιγράφοντάς το από το διαδίκτυο, λόγω δε ηλικίας δεν δύναται να έχει την κατά τόπους, έστω μια φορά, πραγματική εικόνα; Πρόσθετα δε θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι, η λογική ενός χορευτικού φορέα για να είναι ανταγωνιστικός στην «άγρια αγορά» λέει πως, ο διαχειριστής πρέπει να περιπλανηθεί θεματολογικά σ’ όλες τις πολιτισμικές περιοχές, τις οποίες βέβαια χρειάζεται τουλάχιστον 50 ζωές για να τις επισκεφτεί απλά και μόνο σαν τουρίστας, ούτε καν σαν περιηγητής κι όχι ουσιαστικά ως ερευνητής!!! Επί πλέον δε, όταν βιοπορίζεται από τον ίδιο φορέα, τον οποίο “ο ίδιος” ίδρυσε και διοικεί (“καλλιτεχνικά” και οικονομικά)!!! Συνέχεια

«Έφυγε» ο Ομ. Καθηγητής Γιώργος Δημ. Φαράντος

Έφυγε έτσι άδικα και μάλιστα σε τροχαίο.
ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΦΑΡΑΝΤΟΣ !!! Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Επί 20 χρόνια Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Würzburg, στην έδρα του Friedrich Schelling στη Γερμανία.
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ μας !!!! “Ο Επιβλέπων καθηγητής” μας. Ο πνευματικός μας πατέρας που του οφείλουμε το ευ ζειν, που τύχη αγαθή τον συναντήσαμε και εμπλακήκαμε στον ακαδημαϊκό συστηματικό ερευνητικό αγώνα. Έναν αγώνα με αίμα, με απώλειες σε ζωές, έναν αγώνα που μας έδωσε την δυνατότητα, τώρα στην στροφή της ζωής μας, να κάνουμε απολογισμό κι αυτός να μπορεί να μετρηθεί με ανθρώπινα μέτρα. Μέτρα βαθειά δημοκρατικά, επιστημονικά ακαδημαϊκά, αλληλεγγύης, μέτρα με υποκείμενο τον άνθρωπο. Ίδιο υποκείμενο με αυτό του γνωστικού αντικειμένου που καταπιαστήκαμε να ανακαλύψουμε και να υπηρετήσουμε.
Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ, που μαζί του γνωρίσαμε νέους ορίζοντες στην έρευνα και την μελέτη του γνωστικού μας αντικειμένου και όχι μόνο, ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ που εισήγαγε τον επιστημονικό όρο “ΧΟΡΟΛΟΓΙΑ του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΟΡΟΥ”, που τόσο πολεμήθηκε από την Ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά τελικά υιοθετήθηκε ως ο πλέον δόκιμος, έστω και ως προς το πρώτο μέρος!!!
Αυτός ο ευφυής, ο γελαστός, ο απλός άνθρωπος, που πάντα είχε έναν καλό και υποστηρικτικό λόγο να πει για όλους, ο Πρόεδρος του Τμήματός μας, ο θεμελιωτής της Βιοηθικής στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ο Έλληνας, ο Πατριώτης, ο καταδικασθείς ερήμην δις εις θάνατον αγωνιστής της αντίστασης εναντίον της Χούντας, ως αυτοεξόριστος στην Γερμανία, ο Μοναδικός Έλληνας Φιλόσοφος που του αφαιρέθηκε η Ελληνική Ιθαγένεια την ίδια επάρατη περίοδο, ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ μας, που μας έμαθε πως να διαβάζουμε πίσω από τα γράμματα, ΕΦΥΓΕ από κοντά μας, αλλά θα είναι δίπλα μας για να κρατάει πάντα ανοιχτούς τους ορίζοντές μας!!!! 😦

https://xoroballomata.wordpress.com/2009/04/07/%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%87%ce%bf%cf%81%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%83/

https://www.politeianet.gr/sygrafeas/farantos-georgios-47212

https://www.amazon.co.uk/eisagogi-olympiaki-pa…/…/9602087064

«Χορός για τον Απόλλωνα»

Δεσποτικό, το αντίπαλον δέος της Δήλου

Ο χρόνος πάγωσε τη στιγμή που γιόρταζαν η μία πίσω από την άλλη παραδομένες σε έναν τελετουργικό χορό. Οι αιώνες πέρασαν.

της Μαίρης Αδαμοπούλου (εφημ «ΤΑ ΝΕΑ» – Πολιτισμός – Αρχαιολογία 19 Αυγ. 2018)

Ο χρόνος πάγωσε τη στιγμή που γιόρταζαν η μία πίσω από την άλλη παραδομένες σε έναν τελετουργικό χορό. Οι αιώνες πέρασαν. Το χώμα τις σκέπασε. Ο θεός προς τιμήν του οποίου είχαν στήσει χορό δεν λατρευόταν πια και το νησί στο οποίο υπηρετούσαν την τέχνη της Τερψιχόρης είχε καταλήξει ακατοίκητο, θύμα πειρατικών επιθέσεων.

Χορός για τον Απόλλωνα

Είναι μόλις ένας μήνας που οι ανάγλυφες εκείνες χορεύτριες πάνω σε ένα θραύσμα πήλινου αγγείου του 7ου αι. π.Χ. είδαν ξανά το φως του Αιγαίου, όταν η αρχαιολογική σκαπάνη τις εντόπισε στη θέση Μάντρα, στο νησάκι Δεσποτικό – την αρχαία Πρεπέσινθο – μερικές μόνο απλωτές μακριά από τη δημοφιλή σήμερα Αντίπαρο.
«Κρύβονταν» μέσα σε ένα από τα πολλά βοηθητικά κτίρια του Ιερού του Απόλλωνα, του δεύτερου σημαντικότερου τεμένους του θεού του φωτός στο Αιγαίο, μετά τη Δήλο. Και ίσως συμμετείχαν σε έναν από τους πιο παλιούς και χθόνιους χορούς, τον γέρανο.

Ο μύθος θέλει τον χορό αυτόν να εφευρέθηκε από τον Θησέα, ο οποίος επιστρέφοντας από την Κρήτη και τη νίκη του εναντίον του Μινώταυρου σταμάτησε στη Δήλο και μαζί με τους νέους και τις παρθένες που τον συνόδευαν, έστησε γύρω από τον βωμό έναν μιμητικό χορό-αναπαράσταση της εξόδου από τον λαβύρινθο.

«Δεν αποκλείεται οι μορφές που έχουν αποτυπωθεί στο συγκεκριμένο θραύσμα από έναν πίθο, ένα μεγάλο αποθηκευτικό αγγείο δηλαδή, να μιμούνταν τα βήματα και τις κινήσεις του γέρανου είτε κάποιου άλλου κύκλιου χορού, οι οποίοι συμπεριλαμβάνονταν στις γιορτές που τελούνταν επί τη ευκαιρία των γενεθλίων του θεού» εξηγεί στο «Βήμα» ο εδώ και 21 χρόνια υπεύθυνος της ανασκαφής, αρχαιολόγος της Εφορείας Κυκλάδων, Γιάννος Κουράγιος, για ένα από τα πολλά και ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα ευρήματα που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της εφετινής έρευνας. Συνέχεια

Η Κινητικότητα του χορευτικού δημοτικού τραγουδιού (Νάξος)


Το πλήρες κείμενο στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

»ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ του ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ» (ΝΑΞΟΣ)

Αρέσει σε %d bloggers: