• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 21 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Διαχείριση

“Μέρα πού ‘ναι”!!

Οι ΓΕΝΙΚΕΥΣΕΙΣ ως κοινωνική συμπεριφορά χαρακτηρίζουν λόγο αμετροεπή και ανήθικο και διαμορφώνουν πολιτικά, εγωπαθή ιδεολογικά μορφώματα. Ο παραμορφωτικός καθρέφτης του W.C. μας δείχνει πάντα “καλούς και όμορφους, ενώ για όλα φταίνε οι άλλοι”!!!!!! Σ’ αυτές τις συμπεριφορές (μέρα πού ‘ναι), σε όσους διαχειριστές δεν θυμούνται και κυρίως στους ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ!!!
…………………………………………..
%ce%b5%ce%b1%cf%84-%ce%b5%cf%83%ce%b1Σκηνή 83η:
Τέλειωσε ο αγώνας μπάσκετ “εργατών – φοιτητών” που τράβηξε Ολλανδικό κανάλι για να πάει τα ωραία της διαβίωσης των κρατουμένων στην Ευρώπη. Μετά το γήπεδο (συνοδεία αόρκιστων νεοσυλλέκτων με όπλο και σφαίρα στη θαλάμη!!!) ακολούθησε η περιβόητη συνέντευξη στο ΚΨΜ του ΚΕΒΟΠ με τον ακατανόμαστο “δημοσιογράφο”, ενώ επιστρέφοντας στον θάλαμο έλειπαν…… κανα δυό…. Μετά από λίγες μέρες άρχισε η “αποφυλάκιση”(;), άγνωστο όμως για που!!! Το βραδινό προσωπικό τραγούδι στην αποθήκη – θάλαμο ήτανε φάρμακο στις καρδιές. Ήτανε σαν το φανάρι σε υπόγειο απέναντι σε ποντίκια. Ελπίδα μήπως και κατέβει ο Ντάβος από το 3ο Σώμα Στρατού και δώσει λύση (sic).
Σκηνή 84η:
Η “αποφυλάκιση” συνεχίστηκε. Πήραν δυο από τους τρεις κοντινούς και συμφοιτητές. Ελπίδα για λευτεριά. Μήνυμα από τους δικούς (μπιλιέτο στο σλιπάκι), ότι ο Θοδωρής είναι λεύτερος. Φωνές και κλάματα!!
Σκηνή 87η:
Αλλά….. Νύχτα, θεοσκότεινα καβάλα σ’ ένα στρατιωτικό φορτηγάκι 3/4. Στον απέναντι πάγκο του φορτηγού μια κοπελίτσα καταματωμένη από τη μέση και κάτω. Τα αίματά της κύλαγαν μέσα στην καρότσα. Που να την κοιτάξεις….. Δυο ΕΣΑτζήδες, ένας από δω κι ένας από κει κρατώντας αυτόματα στα χέρια, ούρλιαζαν βλαστημώντας και περιπαίζοντας το αιμόφυρτο κορίτσι. Ήτανε δεν ήτανε 16-17 χρονών!!!! Παράπλευρες απώλειες μάλλον. Τα δυο ανθρωποειδή, που υπηρετούσαν την πατρίδα, συνέχιζαν να ουρλιάζουν, στρεφόμενοι μια στο κορίτσι και μια από δω. “ Ρε προδότη, ρε αριστερό κάθαρμα, εσύ την μάτωσες; Έτσι θα κάνεις και την αδερφή μου, τομάρι; Θα σε γαμήσω, θα σε λιώσω”!!! Να και μια με το αυτόματο στο σαγόνι.
Σκηνή 88η:
Αντί για απελευθέρωση, Ιωαννίδης στα πράγματα!!!! (Έγινε γνωστό πολύ αργότερα το νέο). Άφιξη στο ΕΑΤ ΕΣΑ. Στον 1ο όροφο, κάτω από αψίδα με κλοπμς που ανεβοκατέβαιναν από τους ΕΣΑτζήδες, αντιμέτωπος με μια τρελή, παράλογη κατάσταση. Το ανακριτικό με τα περιβόητα καθάρματα αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού. Φοιτητάκος, τώρα σου λέει, σε μισή ωρίτσα απειλών και ξύλου κατεβαίνεις στον αύλιο χώρο πάλι με δόξα και τιμή κάτω από την κινούμενη αψίδα των κλοπμς, τα γιούχα και τα βρισίδια!!!
Σκηνή 89η:
Θάλαμος όσο ένα σιδεροκρέβατο και δίπλα ντουζ με νεράκι (χμμμμ!!) μετά από μια βδομάδα “στεγνού καθαρίσματος”!!!!! Ωχ!!! Δεν βλέπω να την κάνουμε από εδώ μέσα!! Να και η Τζένη, να και η Αιμιλία!!! Απάνου του. Κουράγιο!!!!
Σκηνή 93η:
Κλείσιμο σε μια αποθηκούλα στο κέντρο του προαυλίου. Ανάγκη για κατούρημα. Αν ζητούσες να πας στην τουαλέτα, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας για να σ’ ακούσουν,, στο πήγαινε και στο έλα θα είχε βρισίδι και αναβοκατέβασμα στον σβέρκο των κλομπς!!!!! (Το πιο σκληρό ήτανε το πλατανόξυλο που ανεβοκατέβαινε στο σβέρκο και “νύχτωνες” για πολλές ώρες)… Αααααα, δεν συμφέρει!!! Μια σακούλα μπακάλικου και μια πετσέτα (που να θυμάσαι πως την κατείχες) σ’ έβγαζαν ασπροπρόσωπο. Σιγά – σιγά, λίγο – λίγο, βασανιστικά και τόσο ώστε να μην στάξει η σακούλα. !!!!!

Σκηνή 206η:

 

http://www.flynews.gr/%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1%ce%b9/

Advertisements

… «Αυτός είναι άρχοντας»…

%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%82_%cf%84%cf%83%ce%ac%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%82Του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1899-1987)

…“Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνειας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά”…

Πηγή: http://antikleidi.com/2014/11/23/arxontia/

Ο Αξώτικος χορός “Βλάχα” και οι αλλαγές στο Φιλώτι

Μ. Ι. Ψαρράς (“ο Γυμνασστής”), (Φιλωτίτης): «Η χαμένη στα χρόνια μου εκκλησιαστική παράδοση του Φιλοτίου», Ναξιακόν Μέλλον 410/18 φιλολογική έκδοση (1982) 3, στ. 4η:

42Αναφέρεται στο πιάσιμο των χεριών στο χορό της Βλάχας και γράφει τα εξής:
“Προ 150 χρόνια (δηλ. το 1830) η Βλάχα (Αξιώτικος χορός) χορευότανε με μαντήλι και οι νέοι έκαναν μια τρομερή αλλαγή, το καταργήσανε. Μια μέρα σ’ ένα χορό, όταν μερικοί νέοι δεν είχανε μαντήλι να δώσουν να πιαστούν οι κοπελιές, για να μην τους προσβάλλουν, δεν βγάλανε και οι υπόλοιποι νέοι κι έτσι πιαστήκανε από τα δάχτυλα. Από τότε επεκράτησε η αλλαγή στο χορό, στο πείσμα των ηλικιωμένων που βγάλανε ρίμες πομπεύοντας την Βλάχα σαν χορό ανήθικο”.
«Τη Βλάχα την καντήντησες νάναι για κοπελάκια
που να σου πέψει ο Θεός ψείρες με τα πινάκια».
«Μη ντο περιφανεύεσαι πως σ’ αγαπούσα τάχα
απλώς τραγούδια σού ‘λεγα μέσ’ του Σκληβά τη βλάχα».
«Πιαστείτε να πιαστούμενε Βλάχα με το μαντήλι
Να πούμενε πεισματικά κι ύστερις πάλι φίλοι».

……………………………………………………………………………………………………………

Μ. Ι. Ψαρράς,  «Μια επαναστατική αλλαγή στο χορό της Βλάχας από δω κι εκατόν είκοσι χρόνια στο Φιλώτι», περιοδικό Ζας 2, (1993-94) 23-24.

Για την κωμόπολη του Φιλωτιού και τη Βλάχα αντλούμε αρκετές πληροφορίες από τον Μ. Ι. Ψαρρά και μάλιστα από ένα απ’ τα πολλά άρθρα που έγραψε για τους παλιές αποκριές. Ας παρακολουθήσουμε την κατάθεσή του για το χορό της Βλάχας, η οποία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ότι αφορά τη σχέση του χορού με το τραγούδι, τα μουσικά όργανα και τις αλλαγές που συνέβησαν σ’ αυτήν:

«Η Βλάχα ήταν και είναι ο πιο αγα­πητός, αποκριάτικος καθαρά, χο­ρός στη Νάξο. Ήταν το περισσότερο ανόργανος – χορευότανε δηλαδή δί­χως όργανα – με το τραγούδι, κι όταν χο­ρευότανε με τα όργανα ήτανε γρηγορότε­ρος με πηδηχτό τσάκισμα, που τον ελέγανε «ντουμπανιστό», αλλά δεν κρατούσε πολύ, γιατί οι χορευτές κι οι θεατές επροτιμούσαν την τραγουδιστή βλάχα.
Χορεύοντας βλάχα επιανόντανε με το μαντήλι κι εσχημάτιζαν κουλούρες η μια γύ­ρω από την άλλη με σκοπό την επίδειξη δε­ξιοτεχνίας στο τραγούδι και το σκοπό του· τις χορευτικές ικανότητες τις κρατούσε με αποκλειστικότητα να τις επιδείξει ο Μπάλλος. Με το χορό της βλάχας, διατηρήθηκε η πληθώρα του 15/σύλλαβου τραγουδιού με το κοτσάκι στη μέση – πού ‘ταν άσχετο του τραγουδιού – όλοι οι παλιοί σκοποί με ελά­χιστες παραλλαγές, τα πολύμορφα απο­κριάτικα και οι ρίμες, τα τραγούδια του Ακρι­τικού Κύκλου που μέχρι τα παιδικά μου χρό­νια τα χόρευαν και τα τραγουδούσαν στο Φιλώτι και διατηρηθήκανε απ’ αυτό.
Με τη βλάχα χορευότανε τα διάφορα αποκριάτικα τραγούδια: Πεισματικά, Ερωτι­κά, τα Κουριέζικα (τα γεμάτα υπερβολές σα­τιρικά τραγούδια), τα Ακριτικά, οι Ρίμες πα­λιές και νέες, τα λεγόμενα Παρατράγουδα (για τους στρατιώτες, τους ξενιτεμένους και τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου). Ποτέ από αποκριάτικη διασκέδαση δεν απολείπανε τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου κι όσο μάλιστα προχωρούσε η Αποκριά προς το τέ­λος, τόσο κι αυτά επολύνανε.
«Δώστε του χορού να πάει – μαύρη γης θα μας εφάει.
Ο Κάτω Κόσμος δε φελά γιατί δε ξημερώ­νει
για δε ν’ ανθίζουν τα κλαδιά και δε λαλεί τ’ αηδόνι.
Τούτη γης που τη μπατούμε – ούλοι μέσα θε να μπούμε».
………. Με τη βλάχα δίχως όργανα, όπου υπήρχε διάθεση στηνότανε κι ο χορός και διάθεση κι απλοχεριές τις αποκριές τα χρό­νια εκείνα υπήρχαν πολλές, με τα χοιρνά που σφαζότανε στο κάθε σπίτι και τ’ άφθονα κρασά πού ‘χανε στα κελάρια τους μέσα. Στα δώματα επάνω στηνότανε οι χοροί της μέρας, αλλά μόλις εβράδιαζε είτε έβρεχε, ξέρανε τη βορτοκάμαρη της γειτονιάς πού ‘χε σειρά για να φιλοξενήσει το χορό της, που τό ‘κανε με μεγάλη χαρά.
Στα χρόνια μου δυο αλλαγές συνάντη­σα να ‘γιναν στη βλάχα: α) Στα κατώχωρα τη νοματίζανε Ντίρλα. β) Στ’ Απεράθου από το 1915-20 άρχισε να παραλείπεται ο 15/σύλλαβος στίχος που τροφοδοτούσε τη βλάχα κι απόμεινε το κοτσάκι σαν το κύριο τρα­γούδι – από πηδηχτό τσάκισμα του χο­ρού – έτσι άλλαξε εντελώς κι ο χορός στ’ Απεράθου κι έγινε ένα γρήγορο στριφογυ­ριστό τσάκισμα, άλλαξε δε το χορό μέχρι του σημείου που αν τύχαινε ξενοχωριανός εκεί να μη μπορεί πια να χορέψει, ενώ θα χόρευε στη Χώρα και σ’ όλα τ’ αλλά χωριά του νησιού.
Στο Φιλώτι γύρω στα 1880 έγινε μια επαναστατική  – ας πούμε – αλλαγή στο χορό που και στ’ άλλα χωριά επεκράτησε. Η βλάχα χορευότανε όπως ο συτρός με το μα­ντήλι – όπως χορεύεται ακόμη σήμερα στη Δωδεκάνησο – που μας το λέει κι ένα πα­λιό τραγούδι που περισώθηκε:
«Ελάτε να χορέψωμε βλάχα με το μαντήλι
να πού­με τα πεισματικά κι ύστερα πάλι φίλοι».

Να τι άκουσα παιδί από γέρους Φιλωτίτες σχετικά, που νέοι λάβανε μέρος στην ανταρσία αυτή: «Μια Κυριακή τσ’ Αποκριάς στου Σκληβά το δώμα εκεί που όμορφα και καλά εβά(λ)αν αμπρουστά το χορό, αρχίνεψε το παίξιμο η τζαμπούνα και το ντουμπάκι, μα η βλάχα δε νήλεε να ξεκινήσει· ένας κοπελιάρης ήχασεν απού τη μέση ντου το μαντήλι του χορού κι εψαχνούντανε ία να το ‘βρει, αλλά στο τέλος για να μη νέχει το χορό να περιμένει, επιάστηκεν όπως – όπως από τ’ ακροδάχτυλα με τις πλαϊνές του· συγγένισσές του ήτανε κι είπε πως δεν θα τον παραξηγούσανε. Οι νέοι πού ‘τανε στο χορό πιασμένοι, άμα είδανε το σοβαρό πα­ράπτωμα που γίνηκε, (γ)ια να μη ντο ναφήσουμε να φάει μοναχός του ούλη τη μπόρα του κουτσομπολιού, άφηνεν ένας – ένας το μαντήλι του χορού κι επιανότανε με τ’ ακροδάχτυλα». Το τι έγινε μέσα στο χωριό για το πράμα αυτό δεν περιγράφεται!. Ήτανε σα να ‘γινε η πιο μεγάλη ατιμία από τη νεολαία κι άρχισε πόλεμος. Η νεολαία πικαρισμένη (άντρες και γυναίκες) δεν υποχωρούσαν και στους χορούς τους δεν ξαναπιάσανε μαντήλι στη βλάχα κι άπου τα ακροδάχτυλα, πιάστηκαν από τα καλαμόχερα, ανέβηκαν στους αγκώνες, στα μπρά­τσα γιο να σταματήσουν το πιάσιμο στους ώμους απάνω, που το βρήκανε πολύ αναπαυτικό πιάσιμο.
Η θειά μου η Κουρούπαινα που η μάνα της ήτα­νε σε κείνο το χορό και τ’ άκουσεν από την ίδια, μ’ εβεβαίωσενε για όλα αυτά και μού ‘πε και τα πιο κάτω τραγούδια που θυμότανε, από τα πολλά που λεηθήκανε από τη μια μεριά κι άπου την άλλη.
«Η Βλάχα είναι Λεμονιά πρασινοφορεμένη,
μα βγάλασί τζη αβανιά πως είναι γκαστρωμένη.
– Τση Βλάχας κι αν της είπανε πως είναι γκαστρωμένη
θα τη χορεύγ’ όλο χαρά σα μπούμου μαθημένη!
Κατεβάσετε τα χέρια – άπου τσ’ ώμοι, βρε κοτο μαντή­λι πάλι πιάστε – τα παλιά για να κρατάτε». …..».

Προς Ανάρρωση [4]: «Σκοπός του Γάμου»: χορευτικός σκοπός;

Αρκετά χρόνια τώρα ο “Σκοπός της νύφης” («Σκοπός του Γάμου»), από δρομικός σκοπός και μόνο (την ημέρα του γάμου) έχει γίνει χορευτικός και μάλιστα σαν πρώτος σκοπός του γλεντιού του γάμου.
Κι όμως ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΤΕΙ!!!

Μάλιστα όταν ένας βιολάτορας δεν έπαιζε καλά για να ικανοποιήσει τη χορευτική διάθεση του “πελάτη του”, οι άλλοι “συνάδελφοί” έλεγαν γι’ αυτόν, πως: “αυτός παίζει τον σκοπό του γάμου”.
Αυτό που ακούμε λοιπόν στο βίντεο αυτό είναι μια νέα αυθαίρετη κατάσταση με γύρισμα σε μπάλλο μακριά από κάθε παραδομένο κοινοτικό κανόνα.

Αυτά που αναφέρονται εδώ είναι γνωστά στους παλιούς λαϊκούς οργανοπαίχτες της Νάξου. Αυτή η νέα κατάσταση έχει γίνει πλέον “παράδοση” για τους νεότερους (χορευτές κι οργανοπαίχτες), οι οποίοι όμως αγνοούν αυτό που παραδόθηκε και μάλιστα δεν “σηκώνουν και κουβέντα”.
Επίσης, αυτός ο άκριτος νεωτερισμός των Ναξίων οργανοπαιχτών έχει επιδράσει και στα ανά την Ελλάδα αντίγραφα που αφορούν παραστάσεις χορευτικών ομάδων, οι οποίες χορεύουν τον Σκοπό του Γάμου (Νύφης) ούτε καν ως Συρτό αλλά Μπάλλο!!!!!



Στη συνέχεια (στο επόμενο βίντεο) ο Σκοπός του Γάμου εμφανίζεται ως Μπάλλος και μάλιστα της Κύθνου. Η εκτέλεση όμως που ακούγεται  είναι από δίσκο LP της Δ. Στράτου Νο 4 και έχουν παίξει Αξώτες οργανοπαίχτες κ.ά. [ο Κινιδαριώτης Γιώργος Κονιτόπουλος (Θεός) βιολί και ο Απεραθίτης Π. Μάρκου τραγούδι] και επομένως Αξώτικη απόδοση κι όχι Κυθνιά :

Από το 3′ 01» και μετά!!!!!!!

Σχόλιο της Μαρίας Ξεφτέρη:
“Και να προσθέσω σε αυτές τις καίριες και επίκαιρες παρατηρήσεις του κ. Σπηλιάκου ότι κάτι ανάλογο δε παρατηρούμε και με την «πατινάδα», που ως σκοπός αρχικά του τραπεζιού, ως σκοπός δρομικός, έχει μεταλλαχθεί σε εναρκτήριο χορό στα γλέντια, στα πανηγύρια κ.λπ.; Αναρωτιέμαι, πώς συντελέστηκε αυτή η αλλαγή στους κανόνες; Σαφώς και ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του γλεντιού, πότε όμως οι χορευτές απώλεσαν τη συνείδηση της λειτουργίας αυτού του σκοπού…;”

Καθηγητής και άλλα τέτοια βαρύγδουπα….

Το να σε αποκαλούν οι άλλοι “δάσκαλο” και να μην είσαι διορισμένος ως Πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος, μπορεί να σημαίνει χίλια-δυό άλλα πράγματα, που να ορίζουν τα παράσημα για τον βίο σου, τον επιστημονικό, τον επαγγελματικό και τον κοινωνικό !!

Το να εμφανίζεις όμως στο προφίλ σου στα κοινωνικά δίκτυα ότι σπούδασες στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής και να δηλώνεις ως επάγγελμα: “ΜΟΥΣΙΚΟΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ: ΓΚΑΪΝΤΑ, ΤΣΑΜΠΟΥΝΑ, ΖΟΥΡΝΑ, ΚΑΒΑΛΙ, ΦΛΟΓΕΡΑ, ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ, ΚΙΘΑΡΑ” (ο τίτλος είναι copy-paste), ξεπερνάει την άγνοια λόγω πτυχίου (πιστεύω) και αγγίζει τα όρια της ξεδιαντροπιάς!!!!!!!
Τι σημαίνει αγαπητέ “ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Ε.Π.Χ.” και μάλιστα “και ΟΡΓΑΝΩΝ”;;;;
Με βάση ποιο πτυχίο και που είσαι διορισμένος και καθηγείσαι;; Καθηγείσαι ποίων;;;
Με πτυχίο του Νομικού Τμήματος δεν είσαι καν Δικηγόρος. Ή δεν το γνωρίζεις;
Με πτυχίο Πανεπιστημιακού Τμήματος διορίζεσαι με ΑΣΕΠ (σε ΓΕΛ και ΤΕΛ) και ΤΕΙ (σε ΤΕΛ) και προσφωνείσαι ως “Καθηγητής” ή ως αυτοαπασχολούμενος ιδιοτεύων.
Το ίδιο ισχύει και με τους τιτλοφορούντες ως “Λαογράφοι”. Δεν σου απονέμεται πτυχίο Λαογραφίας. Λαογράφος (με πτυχίο Φιλοσοφικής) γίνεσαι όταν το ερευνητικό σου πεδίο βλέπει προς αυτόν τον ορίζοντα!!!!!

ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ  Κ Α Θ Η Γ Η Τ Η !!!   Κ Α Ν Ε Ν Α !!!!! και μάλιστα οργάνων!!!!!

Έτσι πληροφορείτε τον κοσμάκη για να πλασάρετε την τέχνη σας (;;;) με τίτλους ανύπαρκτους;;;;;;;
Με όποιους τίτλους και αν εφεύρετε, με όποιους πανάξιους, καταξιωμένους στην χορεύουσα κοινωνία λαϊκούς πρακτικούς οργανοπαίχτες και πανάξιους τραγουδιστές και αν φωτογραφηθείτε και αναρτήσετε στα κοινωνικά δίκτυα απλά μπορείτε να διεκπεραιώσετε μια χορευτική φολκλορική εκδήλωση. Πρέπει αντίθετα να γεράσετε στη “καθηγητική έδρα” («πατάρι») που επικαλείστε για να τηντονμας χορέψετε και μάλιστα με παραγγελίες κι όχι με προαποφασισμένο ρεπερτόριο τραγουδιών. Πρέπει να κάνετε «ανατομία» στο μουσικό και ποιητικό κείμενο, αλλά και στην κοινότητα που συγχορεύει!!! Τούτο, ειλικρινά είναι το πιο δύσκολο πράγμα για σας!!!!!!!!! Οπότε αφήστε τους βαρύγδουπους τίτλους και στρωθείτε στη δουλειά……..
Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι (μουσικοί και τραγουδιστές) που μπορούν να σας μάθουν, τουλάχιστον, το ήθος της μουσικής και του τραγουδιού μας!!!
Για τον χορό; Σε κάποια άλλη ευκαιρία!!!
…………………………………………………..
Το σημείωμά μου αυτό δεν αναφέρεται ούτε στον επώνυμο πρακτικό ή και παράλληλα σπουδαγμένο λαϊκό οργανοπαίχτη ούτε στον λαϊκό χορευτή!!!! Τούτο το τονίζω, διότι στην Ελλάδα και στον δημόσιο διάλογο δεν μας απασχολεί το ίδιο το θέμα, το ίδιο το πρόβλημα, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζουμε το θέμα!!!
………………………………………………………………
Υ.Γ.

Αυτές τις “ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ” Ε.Π.Χ. θα τις συμπεριλάβουν τάχα στο άρθρο 16 του προς αναθεώρηση Συντάγματος;
Το ρωτώ, γιατί μέχρι τώρα μας ήτανε γνωστές η περίφημη και αρχαιότατη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ και η νεότερη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ !!!

Λίγη αυτοσυγκράτηση συνέλληνες!!!!!
…………………………………………..
«Ελευθερία είναι να μπορείς να πεις στους ανθρώπους (με ευγενικό τρόπο) και αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν«.

Ομολογία του “ξέφραγου αμπελιού”

1Το 1986, εδώ και 30 χρόνια πριν, Πανεπιστημιακοί και Συλλογικοί φορείς, αλλά και η Πολιτεία αναγκάστηκαν να προβούν σε ενέργειες, για να γνωματεύσουν – επισημάνουν προβλήματα και να αποφασίσουν συστάσεις Επιτροπών με σκοπό την ανάρρωση της κατάστασης στην 3η ύπαρξη εκφάνσεων του λαϊκού μας πολιτισμού.

Γίνεται αντιληπτή η επικράτηση του “ξέφραγου αμπελιού“ με κύρια ευθύνη των Πανεπιστημιακών Τμημάτων, συνάμα βέβαια και της στρεβλής αντίληψης προσώπων και συλλογικών φορέων περί δια-φύλαξης, διά-σωσης, δια-τήρησης, διά-δοσης, δια-χείρισης κ.λπ. του λαϊκού μας πολιτισμού!!!!!

Τριάντα (30) χρόνια πριν, ώριμες (σωστές ή λάθος) αποφάσεις για θέματα που απασχολούσαν τον “κόσμο χορού” ….
Σήμερα τι;;;
“Όλα καλά κι όλα ωραία”!!!!!
………………………………………………..
Συνέχεια

«…ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της…»!!!!!

.................Ο Ελληνικός Παραδοσιακός χορός δεν είναι ένα ασαφές, αόριστο, χαώδες θέμα. Είναι ένα φαινόμενο ανθρωπολογικό, κοινωνικό, ιστορικό, ανθρωποποιητικό. Υποκείμενο τον ελληνικού χορού είναι ο άνθρωπος ως άτομο, ως ον λογικό, ιστορικό, κοινωνικό, ομιλητικό, ως πρόσωπο.

 


Με βάση αυτή την παραδοχή, που αποτελεί και την δική μας οπτική, την δική μας προσέγγιση του Ελληνικού Χορού, παρακολουθείστε τα παρακάτω!!!

Άλλοι ψάχνουν να βρουν το κρυμμένο πλούτο των διανθρώπινων σχέσεων και να αναδείξουν τη μορφωτική δύναμη και την παιδαγωγική αξία του χορού με το βλέμμα στο μέλλον και στον ορίζοντα μιας καλύτερης κοινωνίας κι άλλοι διατυπώνουν στο επιμύθιο άρθρου τους την φράση: «Χορέψτε λοιπόν, γιατί εκτός από το σώμα σας το έχει ανάγκη και το «εγώ» σας…»

Μεταξύ δε άλλων (που μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο, που υπήρξε η αφορμή για τούτη την ανάρτηση) διατυπώνονται και τούτα:

… “Γιατί πρώτον και κυριότερο ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της. «value for money» που λέν’ και στο χωριό μου!
Είναι ένα είδος άσκησης που συνδυάζει τόσο την εκγύμναση του σώματος όσο και του νου, δηλαδή και γυμναστική και ψυχαγωγία.
Είναι μια δραστηριότητα που έχει αποτελέσματα στην κοινωνική ζωή του καθενός. Τι θέλω να πω, ότι αυτά που θα μάθεις σε μια αίθουσα διδασκαλίας μπορείς να τα εφαρμόσεις άμεσα από μια γιορτή σε κάποιο σπίτι, σε ένα μαγαζί με μουσική μέχρι και στο πανηγύρι του χωριού.
Αποτελεί μια σχετικά «εύκολη» δραστηριότητα με άμεσα αποτελέσματα. Μπορείς δηλαδή να έχει πολύ άμεσα αποτελέσματα και να νιώσεις το αίσθημα της ικανοποίησης”…..

Ολόκληρο το δημοσίευμα: Πηγή

Ένας φίλος που το διάβασε συμπλήρωσε:
…«σε επόμενο άρθρο μπορεί να γράψει για τη διαφορά των διατάσεων που απαιτούνται πριν το χορό μεταξύ του πρωτοχορευτή και των υπολοίπων. Και η μελέτη θα μπορούσε να διευρυνθεί αναζητώντας τις διαφορετικές διατάσεις που απαιτούνται κατά γεωγραφική περιοχή. Μην μιλήσω για την αποθεραπεία… ολόκληρο επιστημονικό πεδίο ανεξερεύνητο»…

Ένας άλλος μου έγραψε:
«Πω πω…κρίμα…πάντως…
…Εγώ ……. μετά από τόσα χρόνια και ίσως κάποια στιγμή να ξεγελάστηκα κι εγώ, νομίζοντας πως θέλω να ικανοποιήσω το εγώ μου, συμπεραίνω σήμερα ότι τελικά είμαι ερωτευμένος με την απλότητα που διασκέδαζαν οι παππούδες μας και βέβαια ερωτεύτηκα αυτούς τους ανθρώπους που χωρίς να με ξέρουν, μου επέτρεψαν κάποια στιγμή να αισθανθώ «δικός τους» και είμαι χαρούμενος γιατί έχω στην καρδιά μου τέτοιες στιγμές, που με κάνουν να πω «ναι ρε γαμώτο ήμουν κι εγώ εκεί … Αν τελικά ήμουν ένας ενήλικας σαν αυτούς που περιγράφει ο συγγραφέας ο λόγος που θα επέλεγα να κάνω αυτό το χόμπι θα ήταν αυτός και μόνο αυτός!!!! (Ρωτάω τα παιδιά στο μάθημα να μου πουν τι είναι για αυτά ο παραδοσιακός χορός με μια λέξη ξέρετε τι μου απάντησαν (χωριό, παππούς, ψυχή, έκφραση, φιλία, λαβή, ξέσπασμα, γυναίκα… και πολλά άλλα). «Εγώ» δεν μου είπε κανένα!!!»

Κάποιοι άλλοι:
«Πέφτω από τα σύννεφα… Το εγώ;;;;;; Αν είναι δυνατόν…»

«Τί να σου κάνουν μόνο τα πτυχία και οι πολλές γνώσεις όταν δεν υπάρχει συναίσθημα;; αν δεν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κάθε τόπο και τους ανθρώπους του;; έτσι τα αντιμετωπίζεις όλα ..στείρα!! όλα για την αυτοπροβολή γίνονται τελικά και για το κέρδος! ΝΙΣΑΦΙ !!»
…………………………………………
σχετικό με τον παραδοσιακό χορό, την εκγύμναση κ.ά. σχετικά είναι και το αναρτημένο άρθρο:
εδώ: Παρουσίαση1

Αρέσει σε %d bloggers: