• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 17 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Μαρτίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Διαχείριση

Καθηγητής και άλλα τέτοια βαρύγδουπα….

Το να σε αποκαλούν οι άλλοι “δάσκαλο” και να μην είσαι διορισμένος ως Πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος, μπορεί να σημαίνει χίλια-δυό άλλα πράγματα, που να ορίζουν τα παράσημα για τον βίο σου, τον επιστημονικό, τον επαγγελματικό και τον κοινωνικό !!

Το να εμφανίζεις όμως στο προφίλ σου στα κοινωνικά δίκτυα ότι σπούδασες στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής και να δηλώνεις ως επάγγελμα: “ΜΟΥΣΙΚΟΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ: ΓΚΑΪΝΤΑ, ΤΣΑΜΠΟΥΝΑ, ΖΟΥΡΝΑ, ΚΑΒΑΛΙ, ΦΛΟΓΕΡΑ, ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ, ΚΙΘΑΡΑ” (copy-paste), ξεπερνάει την άγνοια λόγω πτυχίου (πιστεύω) και αγγίζει τα όρια της ξεδιαντροπιάς!!!!!!!
Τι σημαίνει αγαπητέ “ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Ε.Π.Χ.” και μάλιστα “και ΟΡΓΑΝΩΝ”;;;;
Με βάση ποιό πτυχίο και πού είσαι διορισμένος και καθηγείσαι;; Καθηγείσαι ποίων;;;
Με πτυχίο του Νομικού Τμήματος δεν είσαι καν Δικηγόρος. Ή δεν το γνωρίζεις;
Με πτυχίο Πανεπιστημιακού Τμήματος διορίζεσαι με ΑΣΕΠ (σε ΓΕΛ και ΤΕΛ) και ΤΕΙ (σε ΤΕΛ) και προσφωνείσαι ως “Καθηγητής” ή ως αυτοαπασχολούμενος ιδιοτεύων.
Το ίδιο ισχύει και με τους τιτλοφορούντες ως “Λαογράφοι”. Δεν σου απονέμεται πτυχίο Λαογραφίας. Λαογράφος (με πτυχίο Φιλοσοφικής) γίνεσαι όταν το ερευνητικό σου πεδίο βλέπει προς αυτόν τον ορίζοντα!!!!!

ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ  Κ Α Θ Η Γ Η Τ Η !!!   Κ Α Ν Ε Ν Α !!!!! και μάλιστα οργάνων!!!!!

Έτσι πληροφορείτε τον κοσμάκη για να πλασάρετε την τέχνη σας (;;;) με τίτλους ανύπαρκτους;;;;;;;
Με όποιους τίτλους και αν εφεύρετε, με όποιους πανάξιους, καταξιωμένους στην χορεύουσα κοινωνία λαϊκούς πρακτικούς οργανοπαίχτες και αν φωτογραφηθείτε και αναρτήσετε στα κοινωνικά δίκτυα απλά μπορείτενα διεκπεραιώσετε μια χορευτική φολκλορική εκδήλωση. Πρέπει αντίθετα να γεράσετε στη “καθηγητική έδρα” που επικαλείστε για να τηντονμας χορέψετε. Τούτο, ειλικρινά είναι το πιο δύσκολο πράγμα για σας!!!!!!!!! Οπότε αφήστε τους βαρύγδουπους τίτλους και στρωθείτε στη δουλειά……..
…………………………………………………..
Το σημείωμά μου αυτό δεν αναφέρεται ούτε στον επώνυμο πρακτικό ή και παράλληλα σπουδαγμένο λαϊκό οργανοπαίχτη ούτε στον λαϊκό χορευτή!!!! Τούτο το τονίζω, διότι στην Ελλάδα και στον δημόσιο διάλογο δεν μας απασχολεί το ίδιο το θέμα, το ίδιο το πρόβλημα, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζουμε το θέμα!!!
………………………………………………………………
Υ.Γ.

Αυτές τις “ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ” Ε.Π.Χ. θα τις συμπεριλάβουν τάχα στο άρθρο 16 του προς αναθεώρηση Συντάγματος;
Το ρωτώ, γιατί μέχρι τώρα μας ήτανε γνωστές η περίφημη και αρχαιότατη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ και η νεότερη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ !!!

Λίγη αυτοσυγκράτηση συνέλληνες!!!!!
…………………………………………..
«Ελευθερία είναι να μπορείς να πεις στους ανθρώπους (με ευγενικό τρόπο) και αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν«.

 

 

Ομολογία του “ξέφραγου αμπελιού”

1Το 1986, εδώ και 30 χρόνια πριν, Πανεπιστημιακοί και Συλλογικοί φορείς, αλλά και η Πολιτεία αναγκάστηκαν να προβούν σε ενέργειες, για να γνωματεύσουν – επισημάνουν προβλήματα και να αποφασίσουν συστάσεις Επιτροπών με σκοπό την ανάρρωση της κατάστασης στην 3η ύπαρξη εκφάνσεων του λαϊκού μας πολιτισμού.

Γίνεται αντιληπτή η επικράτηση του “ξέφραγου αμπελιού“ με κύρια ευθύνη των Πανεπιστημιακών Τμημάτων, συνάμα βέβαια και της στρεβλής αντίληψης προσώπων και συλλογικών φορέων περί δια-φύλαξης, διά-σωσης, δια-τήρησης, διά-δοσης, δια-χείρισης κ.λπ. του λαϊκού μας πολιτισμού!!!!!

Τριάντα (30) χρόνια πριν, ώριμες (σωστές ή λάθος) αποφάσεις για θέματα που απασχολούσαν τον “κόσμο χορού” ….
Σήμερα τι;;;
“Όλα καλά κι όλα ωραία”!!!!!
………………………………………………..
Συνέχεια

«…ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της…»!!!!!

.................Ο Ελληνικός Παραδοσιακός χορός δεν είναι ένα ασαφές, αόριστο, χαώδες θέμα. Είναι ένα φαινόμενο ανθρωπολογικό, κοινωνικό, ιστορικό, ανθρωποποιητικό. Υποκείμενο τον ελληνικού χορού είναι ο άνθρωπος ως άτομο, ως ον λογικό, ιστορικό, κοινωνικό, ομιλητικό, ως πρόσωπο.

 


Με βάση αυτή την παραδοχή, που αποτελεί και την δική μας οπτική, την δική μας προσέγγιση του Ελληνικού Χορού, παρακολουθείστε τα παρακάτω!!!

Άλλοι ψάχνουν να βρουν το κρυμμένο πλούτο των διανθρώπινων σχέσεων και να αναδείξουν τη μορφωτική δύναμη και την παιδαγωγική αξία του χορού με το βλέμμα στο μέλλον και στον ορίζοντα μιας καλύτερης κοινωνίας κι άλλοι διατυπώνουν στο επιμύθιο άρθρου τους την φράση: «Χορέψτε λοιπόν, γιατί εκτός από το σώμα σας το έχει ανάγκη και το «εγώ» σας…»

Μεταξύ δε άλλων (που μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο, που υπήρξε η αφορμή για τούτη την ανάρτηση) διατυπώνονται και τούτα:

… “Γιατί πρώτον και κυριότερο ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της. «value for money» που λέν’ και στο χωριό μου!
Είναι ένα είδος άσκησης που συνδυάζει τόσο την εκγύμναση του σώματος όσο και του νου, δηλαδή και γυμναστική και ψυχαγωγία.
Είναι μια δραστηριότητα που έχει αποτελέσματα στην κοινωνική ζωή του καθενός. Τι θέλω να πω, ότι αυτά που θα μάθεις σε μια αίθουσα διδασκαλίας μπορείς να τα εφαρμόσεις άμεσα από μια γιορτή σε κάποιο σπίτι, σε ένα μαγαζί με μουσική μέχρι και στο πανηγύρι του χωριού.
Αποτελεί μια σχετικά «εύκολη» δραστηριότητα με άμεσα αποτελέσματα. Μπορείς δηλαδή να έχει πολύ άμεσα αποτελέσματα και να νιώσεις το αίσθημα της ικανοποίησης”…..

Ολόκληρο το δημοσίευμα: Πηγή

Ένας φίλος που το διάβασε συμπλήρωσε:
…«σε επόμενο άρθρο μπορεί να γράψει για τη διαφορά των διατάσεων που απαιτούνται πριν το χορό μεταξύ του πρωτοχορευτή και των υπολοίπων. Και η μελέτη θα μπορούσε να διευρυνθεί αναζητώντας τις διαφορετικές διατάσεις που απαιτούνται κατά γεωγραφική περιοχή. Μην μιλήσω για την αποθεραπεία… ολόκληρο επιστημονικό πεδίο ανεξερεύνητο»…

Ένας άλλος μου έγραψε:
«Πω πω…κρίμα…πάντως…
…Εγώ ……. μετά από τόσα χρόνια και ίσως κάποια στιγμή να ξεγελάστηκα κι εγώ, νομίζοντας πως θέλω να ικανοποιήσω το εγώ μου, συμπεραίνω σήμερα ότι τελικά είμαι ερωτευμένος με την απλότητα που διασκέδαζαν οι παππούδες μας και βέβαια ερωτεύτηκα αυτούς τους ανθρώπους που χωρίς να με ξέρουν, μου επέτρεψαν κάποια στιγμή να αισθανθώ «δικός τους» και είμαι χαρούμενος γιατί έχω στην καρδιά μου τέτοιες στιγμές, που με κάνουν να πω «ναι ρε γαμώτο ήμουν κι εγώ εκεί … Αν τελικά ήμουν ένας ενήλικας σαν αυτούς που περιγράφει ο συγγραφέας ο λόγος που θα επέλεγα να κάνω αυτό το χόμπι θα ήταν αυτός και μόνο αυτός!!!! (Ρωτάω τα παιδιά στο μάθημα να μου πουν τι είναι για αυτά ο παραδοσιακός χορός με μια λέξη ξέρετε τι μου απάντησαν (χωριό, παππούς, ψυχή, έκφραση, φιλία, λαβή, ξέσπασμα, γυναίκα… και πολλά άλλα). «Εγώ» δεν μου είπε κανένα!!!»

Κάποιοι άλλοι:
«Πέφτω από τα σύννεφα… Το εγώ;;;;;; Αν είναι δυνατόν…»

«Τί να σου κάνουν μόνο τα πτυχία και οι πολλές γνώσεις όταν δεν υπάρχει συναίσθημα;; αν δεν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κάθε τόπο και τους ανθρώπους του;; έτσι τα αντιμετωπίζεις όλα ..στείρα!! όλα για την αυτοπροβολή γίνονται τελικά και για το κέρδος! ΝΙΣΑΦΙ !!»
…………………………………………
σχετικό με τον παραδοσιακό χορό, την εκγύμναση κ.ά. σχετικά είναι και το αναρτημένο άρθρο:
εδώ: Παρουσίαση1

“Ασάφειες” εθνικής, αλλά και τοπικής εμβέλειας

Με πίστη σ’ αυτή την υπόσχεση ζωής, εδώ και 40 χρόνια, δημοσιοποιώ και τούτες τις σκέψεις (θέσεις) μου!!

·         «….. να φροντίσω με τις δυνάμεις μου, ώστε η ερχόμενη γενιά να βρει έναν κόσμο, στον οποίο αξίζει να ζει και στον οποίο τα κληρονομημένα βάρη και δυσκολίες δεν καταπνίγουν τις ιδέες και τις δυνατότητές της,
·         να παρεμβαίνω με δημόσιο λόγο στα δρώμενα των κοινοτήτων, που τ’ αποτελέσματα των δράσεών τους επηρεάζουν το μέλλον των νέων,
·         να αιτιολογώ δημόσια τις πεποιθήσεις μου και τις πράξεις μου, να εκτίθεμαι στην κριτική – ιδιαίτερα εκείνων που υφίστανται τις συνέπειες των πράξεών μου και των ειδικών, να εξετάζω ευσυνείδητα τις αποφάσεις μου».

Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι η υπόσχεση (όρκος??) που έπρεπε να δίνει ο εκπαιδευτικός πριν αρχίσει με λόγο και πράξη να καθηγείται των νέων!!!
………………………………………………………………………………………………………

 ΔΙΟΝΥΣΟΣ

“Νάξος η πολυκόρφαρη” ήτανε ο τίτλος μιας εκδήλωσης που είχα εισηγηθεί πριν 2-3 χρόνια (μέσω Ο.ΝΑ.Σ.) στον ΝΟΠΑΑΠΑΑΑ (ο compact Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων) και είχε απορριφθεί ως αδιάφορη. Πολλά είχαν ακουστεί τότε ως άλλοι λόγοι απόρριψης, αλλά ας είναι…

Κάπου κάπου, οι διοργανωτές εκδηλώσεων στο νησί, εμφανίζουν μια ζηλευτή προσήλωση στην λογική της πολυμορφίας του Πανναξιακού λαϊκού  πολιτισμού («Νάξος η πολυκόρφαρη»), όπως φανερώνει και η λογική της σύνθεσης των εκδηλώσεων χάριν της Αποκριάς, όπως καταδεικνύεται και στο πρόγραμμα που αναρτήθηκε από το ιντερνετικό site:Culture.gr, αλλά και στο διαφημιστικό σποτάκι, όπου η ενδοχώρα με τα λαϊκά της δρώμενα καταλαμβάνει διαφημιστικό χρόνο 12’’ στο σύνολο του ενός λεπτού!!!! (βλέπε εδώ)

ελculture.gr (ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ)

Αφήνουμε πίσω τα Διονυσιακά πάθη και μπαίνουμε σε άλλη περίοδο χρόνου και καταστάσεων. Οι μέρες συννεφιασμένες με την κίτρινη σκόνη να σκεπάζει τον ουρανό και να κρύβει τον μακρινό ορίζοντα.

Ενώ οδηγούμε τ’ αυτοκίνητό μας, ας ρίχνουμε που και που και μια ματιά στους τρεις καθρέφτες του, στους οποίους βλέπουμε τι αφήνουμε πίσω (συνήθως αυτοί οι καθρέφτες είναι κυρτοί), αλλά και μπροστά μας από το άνοιγμα του παρμπρίζ!!!
Μπορούμε λοιπόν να δούμε, να εντοπίσουμε ότι υπάρχουν “ασάφειες” εθνικής εμβέλειας (!!!!), αλλά και ασάφειες τοπικής εμβέλειας, που όμως αναδεικνυόμενες από το διαδίκτυο και μάλιστα ως κυρίαρχες ή “ξαναγράφουν” την τοπική ιστορία ή απλά ανατρέπουν όλους τους κώδικες ενδοσυνεννόησης των τοπικών κοινωνιών στα ίδια τα μέλη τους, αλλά και στους ανά την Ελλάδα τηλεθεατές και σοσιαλμιντιαζόμενους!!!

Ποιος δεν αναγνωρίζει τις ευεργετικές δράσεις τοπικών επιχειρηματικών φορέων ιδιωτικών ή συνεταιριστικών; Συνέχεια

ΜΝΗΜΗ ΚΙΝΙΔΑΡΙΩΤΙΣΣΑΣ –ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΥΜΠΑΚΑΡΗ—(16.2.2016)

Αθηνά (για την συνέντευξη)Η Αθηνά Τουμπακάρη γεννήθηκε το 1929.
Το 1960 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στο Γαλάτσι όπου διέμενε μέχρι και σήμερα. Είναι κόρη του φημισμένου Κινιδαριώτη λαουθιέρη Γιώργη Γεροντάκη (Κονομογιώργη).
Η Αθηνά Τουμπακάρη, σαν κόρη λαουθιέρη, αλλά κυρίως λόγω χαρακτήρος και κοινωνικής μόρφωσης, αποτελεί μια αληθινά ζωντανή πηγή πληροφοριών, που είχα την τύχη να αντλήσω απ’ αυτή αρκετό από το υλικό που συγκέντρωσα.
Το παρακάτω, δικό της, κείμενο παρατίθεται πρωτίστως ως συμβολή στην αλήθεια, αλλά και ως Τιμή σ΄ ένα πρόσωπο που έχει κάνει τρόπο ζωής το λαϊκό πολιτισμό του χωριού της.

Απόσπασμα κειμένου της:
«Τις λίγες μου γνώσεις, κάνω και γω γραμμές, να πω κάτι για τον δικό μου τόπο. Για την ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Νάξο, και κυρίως για το μικρό το όμορφο χωριό μου τον Κινίδαρο.
Πολλές παραδόσεις, θρύλοι και ιστορίες που γαλούχησαν γενιές και γενιές ακόμη και την δική μου, σβήνουν και χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Λίγα πράγματα πια δεν ζουν μόνο μες στο μυαλό εμάς των μεγαλυτέρων και άντεξαν και ζουν και συνεχίζονται. Ένα απ’ αυτά είναι και η Μουσική μας παράδοση. Σ’ αυτή ακριβώς τη μουσική παράδοση του τόπου μου θ’ αναφερθώ.
Ιδιαίτερα οι Ναξιώτες σ’ όσες αντίξοες συνθήκες και αν βρεθούν, τραγουδώντας και χορεύοντας τις αντιμετωπίζουν. Κατ’ εξοχήν όμως τούτο το μικρό, τούτο το ξεχασμένο απ’ τους εκάστοτε τρανούς, χωριό, ο Κινίδαρος είχε δικό του, κατάδικό του, ύφος και παράδοση στη μουσική και στο χορό. Αλήθεια δε η μεγαλύτερη του «παραγωγή», από παλιά ως τα σήμερα, είναι ο χορός, το τραγούδι και η μουσική.
Όμως ποιος είναι ο Κινίδαρος;
Ευρίσκεται 15 μόλις χιλιόμετρα Β.Α. της Χώρας. Ξαπλωμένος ανέμελα στα ριζά μιας λοφογραμμής, λούζεται από το πρωί ως το βράδυ, χειμώνα – καλοκαίρι στο φως του ήλιου. Τον επισκέπτη που θ’ ανεβεί στον Κινίδαρο μέσω Μελάνων, θα υποδεχθεί ο φύλακας και προστάτης του χωριού Άγιος Γεώργιος, ενοριακός του ναός. Αντίκρυ στο χωριό, ο μικρός Ζας «Ζευς» (ο μεγαλύτερος είναι του Φιλωτιού), υψώνει υπερήφανα το 750 μ. ανάστημα του, αγναντεύοντας από τις τρεις κορυφές του αν όχι όλη τη Νάξο, τουλάχιστο την πεδινή. Στους πρόποδες του βουνού εδώ και 80 χρόνια περίπου βρί-σκεται κτισμένο το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Βιγλάτορας, άγρυπνος φρουρός και προστάτης των ναυτικών μας αγναντεύει το πέλαγος.
Αυτό λοιπόν το χωριό των 300 μονίμων κατοίκων όσο μικρό και αν φαίνεται είναι και προ παντός ήταν πηγή χα¬ράς. Δικαίως ξένοι περαστικοί, γοητευμένοι από τον εύθυμο τρόπο ζωής των κατοίκων του τον ονόμασαν «Απίκραντο». Κι αυτό όχι γιατί εκεί βασιλεύει διαρκώς η ευτυχία. Αλλά μια ρίμα, ένα τραγούδι ή ένα μοιρολόι, είναι αρκετά να σκορπίσουν γρήγορα της πίκρας τα νέφη.
Όλοι οι Νάξιοι είναι ποιητές, ποιητάρηδες, τραγουδιστές και χορευτές. Μα δεν είναι υπερβολή ούτε καύχηση αν πούμε πως απ’ δω, απ’ τον Κινίδαρο ξεκίνησαν πολλοί, απ’ τα γύρω χωριά και κυρίως τα ορεινά, και έμαθαν Τσαμπούνα, Λαούτο, Βιολί, Κλαρίνο και Τουμπάκι.
Τώρα που λείψαμε, που ξενιτευτήκαμε κι απλώσαμε τα κλαδιά μας, στις διάφορες ξενιτιές και λέμε «τα κλαδιά μας», γιατί οι ρίζες μας βρίσκονται πολύ βαθιά, αμετακίνη-τα θαμμένες, σε τούτο τον τόπο. Τώρα καταλάβαμε πως ο Κινίδαρος…
Είχε βιολιά που στέναζαν
λαούτα που βογκούσαν
και είχεν και τραγουδιστές
που τα πουλιά σιωπούσαν.
Ο Κινιδαριώτης ποιητάρης, τραγουδιστής, χορευτής και δεξιοτέχνης μουσικός, πρέπει να αναζητηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Πολύ πριν το 1900″…..

Γαλάτσι Απρίλης 1991

………………………………………
Ολόκληρο το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “ΝΑΞΙΑΚΑ” 29, (1991)6 και αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Στ. Σπηλιάκου, Παιχνίδια και Παιχνιδιατόροι του χορού στη Νάξο, Α. Αναγνώστου, Αθήνα 2003, σ. 210-218
…………………………….
(Σταύρος Χ. Σπηλιάκος, από τη μακρινή Ελβετία)

Γλέντι Στον Κινίδαρο της Νάξου (Αη Γιωργιού 2014) ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ

Μουσικές Πρακτικές στη Λέσβο

Αρέσει σε %d bloggers: