• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 20 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Μαΐου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Διαχείριση

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ σε Compact “σεμιναριακά μαθήματα”.

Οι χοροί και τα τραγούδια των ανθρώπων που δημιούργησαν τον δικό τους

μα και Αιγαιοπελαγίτικα συγγενικό, λαϊκό πολιτισμό.

Βλέπω προσκλήσεις από φορείς με βαρύγδουπους τίτλους και καλούν σε σεμινάρια όπου θα εισηγηθούν και χορούς π.χ. «ΚΥΚΛΑΔΩΝ» ή «ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ», ενώ σε ότι αφορά τις υπόλοιπες περιοχές εστιάζουν (και σωστά πράττουν) σε ιδιαίτερες περιοχές ευρύτερων πολιτισμικών περιοχών.

Μάλιστα!!!

Kyclades CompactΔηλαδή θέλουν να μας πουν πως, χορολογικά και μουσικολογικά, οι πολυνησίες, οι μικρόκοσμοι των Κυκλάδων ας πούμε, ή των Δωδεκανήσων, είναι συμπλέγματα νησιών που μπορούν να ειδωθούν από αέρος, οπότε: “… μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα και με μυρμήγκια οι ανθρώποι…”.

Δηλαδή το σκεπτικό τους είναι: “ας εξετάσουμε τι συμβαίνει με τις περιοχές που συνορεύουμε πολιτισμικά, αλλά ας ρίξουμε κι ένα τουριστικό προορισμό μέσα προς άγρα ΄΄πελατών΄΄ ”.

Και πάλι μάλιστα!!!

Αγαπητοί, ακόμα και τα τουριστικά περιοδικά της μακρινής Σουηδίας έχουν ειδικά αφιερώματα για κάθε νησί ξεχωριστά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων κ.λπ..

ΒΕΛΟΣ

Τα παλιότερα χρόνια [όταν ήμασταν εμείς φοιτητές και κάναμε το μάθημα των Ε.Π.Χ. με κλειδοκυμβαλίστρια (sic)] διαβάζαμε βιβλία (1-2 υπήρχαν) που συνοπτικά αναφέρονταν σε χορούς με επί μέρους τίτλους: “Χοροί της Πελοποννήσου (Καλαματιανός, Τσάμικος)  – του Αιγαίου  (Συρτός, Μπάλος)– της Κρήτης (Χανιώτικος, Πεντοζάλη)” κ.ά.

Οι «Πανκυκλαδικές» ή «Πανδωδεκανησιακές» σεμιναριακές συναντήσεις υπήρξαν πράγματι. Έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, σε χρόνους όμως, που η επιτόπια με συμμετοχική παρατήρηση συστηματική επιστημονική έρευνα ήταν ανύπαρκτη ή ήταν στα σπάργανα.

Σήμερα πλέον, δεκάδες νέοι άνθρωποι καταπιάστηκαν με ιδιαίτερες εστίες λαϊκού πολιτισμού και πρέπει να τους δώσουμε βήμα και χώρο. Το ποιός μελέτησε συστηματικά και μπορεί να βγει στο βήμα καθώς και τ’ αποτελέσματα της «δουλειάς» θα το δείξει σιγά – σιγά ο “αμερόληπτος” χρόνος!!!! Η συστηματική επιστημονική έρευνα βέβαια μικρών κατά τόπους κοινοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

Το 2017 πάλι τα ίδια;

“Σούστα Δωδεκανήσων”, “Μπάλλος Αιγαίου”, “Συρτός Κυκλάδων”;

Νισάφι  πια!!!!

Εκτός κι αν στα μάτια και κυρίως στη σκέψη μας φαίνονται όλα ίδια. Τότε ισχύει το:

“στο σκοτάδι, όλες οι αγελάδες φαίνονται μαύρες”.

Ο Χορευτικός πολιτισμός των Ναξίων (2010)

Η ανάρτηση της Απεραθίτισσας Γλωσσολόγου Μαρίας Ξεφτέρη στο blog της, που αναδημοσιεύεται κι εδώ, μου έδωσε την αφορμή να αναζητήσω δρόμους για την ανάπτυξη μιας συζήτησης με φορείς και πρόσωπα της Νάξου, που αφορά την σημερινή παρουσίαση (για όσους ασχολούνται μ’ αυτήν) του μουσικού και χορευτικού πλούτου του νησιού.

Μια μεγάλη συζήτηση, που ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ και εξ αυτού τα φαινόμενα που παρατηρούνται είναι εξόχως ανησυχητικά. Ανησυχητικά γιατί δεν αφορούν την εξέλιξη – αλλαγή που έλαβε και λαμβάνει χώρα ο χορός των κοινοτήτων ή ενός εξ ημών ξεχωριστά, αλλά την οργανωμένη διάδοση χορευτικών και μουσικών τοπικών τύπων μέσα από συναυλίες, εκδηλώσεις διάφορες ή «διδασκαλίες» στους εθνικοτοπικούς Συλλόγους των Ναξίων αφενός και μέσα από σεμινάρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό αφετέρου.

Εύχομαι να ξεκινήσει κάποτε αυτός ο διάλογος για να αναδειχθούν μέσα απ’ αυτόν προβλήματα και προβληματικές καταστάσεις (αν υπάρχουν), αλλά και να εκφραστούν θέσεις για τον αναπροσανατολισμό καταστατικών στόχων φορέων (αν αυτό αποδειχθεί ότι είναι αναγκαίο).

Η μουσική και χορευτική ζωή όλων αυτών που δημιούργησαν τούτο το κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού, σε τόπους και χρόνους σκληρούς, αποτελούν πνευματική προίκα των νεότερων Ναξιωτών και κανείς μας δεν έχει το δικαίωμα, μα κανείς μας, να αυτοσχεδιάζει σε μια εποχή που η ελληνική πολιτεία και κοινωνία έχουν χάσει τη βιωματική σχέση με τις λέξεις και τις καταστάσεις.

Πρέπει να διαλέξουμε τι θέλουμε: ΚΟΙΝΩΝΙΑ ή SOCIETY.

«Καλαμαθιανό: ‘ια τα μάθια μας μόνου»

Αναδημοσίευση

Η επαφή μου με τον παραδοσιακό χορό, και δη τ’ αξώτικα, μετρά πολλά χρόνια πίσω. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο εξοχικό του θείου μου του Γιάννη στη Λούτσα -ήμουν δεν ήμουν 4 χρόνων, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80- να χορεύω μαζί με τον ξάδελφό μου τον Γιάννη κάτι που θα προσιδίαζε σε μπάλλο. Οικεία και αγαπημένη μνήμη στο μυαλό: δύο μικρά κοπελάκια να χορεύουν σαν ζευγάρι, ενώ ακούγεται στο κασετόφωνο η Ειρήνη Κονιτοπούλου Λεγάκη· το κοριτσάκι να κουνά τον κορμό του, αριστερά-δεξιά, με τα χέρια στη μέση και το αγοράκι με τα χέρια σε έκταση, στο ύψος των ώμων του, να προσπαθεί να σταυρώσει τα πόδια του και να κάνει, ενίοτε, και κανένα τσαλίμι. Το είδε πριν που το έκανε ο θείος του και θέλει να το κάνει και αυτό… Συνέχεια

Λόγια της πλώρης…

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περ. «ΝΑΞΙΑΚΑ» της Ομοσπονδίας Ναξιακών Συλλόγων (Ο.ΝΑ.Σ.). (τ. 12, 2004)

 «Επειδή φοβούμαι ότι οποιοσδήποτε λόγος για την παρά­δοση δύσκολα μπορεί να μην ακουστεί σήμερα σαν ένα κή­ρυγμα επιστροφής δεν ξέρω σε ποιες ακριβώς “ρίζες”, θέλω να διευκρινίσω εξ αρχής τις δύο βασικές και αλληλένδετες προϋποθέσεις που στηρίζουν τη συλλογιστική μου … α) Με προβληματίζει η κρίση της παράδο­σης σήμερα μόνο επειδή (και στον βαθμό που) αποτελεί συγχρόνως και κρίση δημιουργίας (και πρώτα πρώτα της συλλογικής δημιουργίας των ανθρώπων),  β) το πιο καυτό πρόβλημα σήμερα, σε χώρες όπως η δική μας, δεν είναι τόσο η παράδοση που μας γίνεται βάρος και μας εμποδίζει να προχωρήσουμε, όσο η παράδοση που ξεριζώνεται, βίαια προκαλώντας κρίση δημιουργίας…». (Γιάννης Κιουρτσάκης, Το Πρόβλημα της Παράδοσης, ΣΤΙΓΜΗ, Αθήνα 1989, σ. 10).

Ταξιδιώτης κι εγώ για τη Νάξο.

Ένα πρωινό στο καράβι.

Σκοπός του ταξιδιού, δεκαήμερο σεμινάριο ελληνικών παραδοσιακών χορών και τραγουδιών, το οποίο απευθύνεται σε 30 Γερμανούς και Ελβετούς, οι οποίοι από προηγούμενες εμπειρίες τους γνωρίζουν να τραγουδούν στα ελληνικά και να χορεύουν χορούς από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Πού τα έμαθαν; Στην πατρίδα τους, σε σεμινάρια που οργανώνει το Κέντρο Ελληνικού Παραδοσιακού Χορού με έδρα το Αμβούργο. Το Κέντρο αυτό, το διευθύνει ο Ναουσαίος Δημήτρης Μπαρμπαρούσης. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: