• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 20 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Διαχείριση

Προς Ανάρρωση [4]: «Σκοπός του Γάμου»: χορευτικός σκοπός;

Αρκετά χρόνια τώρα ο “Σκοπός της νύφης” («Σκοπός του Γάμου»), από δρομικός σκοπός και μόνο (την ημέρα του γάμου) έχει γίνει χορευτικός και μάλιστα σαν πρώτος σκοπός του γλεντιού του γάμου.
Κι όμως ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΤΕΙ!!!

Μάλιστα όταν ένας βιολάτορας δεν έπαιζε καλά για να ικανοποιήσει τη χορευτική διάθεση του “πελάτη του”, οι άλλοι “συνάδελφοί” έλεγαν γι’ αυτόν, πως: “αυτός παίζει τον σκοπό του γάμου”.
Αυτό που ακούμε λοιπόν στο βίντεο αυτό είναι μια νέα αυθαίρετη κατάσταση με γύρισμα σε μπάλλο μακριά από κάθε παραδομένο κοινοτικό κανόνα.

Αυτά που αναφέρονται εδώ είναι γνωστά στους παλιούς λαϊκούς οργανοπαίχτες της Νάξου. Αυτή η νέα κατάσταση έχει γίνει πλέον “παράδοση” για τους νεότερους (χορευτές κι οργανοπαίχτες), οι οποίοι όμως αγνοούν αυτό που παραδόθηκε και μάλιστα δεν “σηκώνουν και κουβέντα”.
Επίσης, αυτός ο άκριτος νεωτερισμός των Ναξίων οργανοπαιχτών έχει επιδράσει και στα ανά την Ελλάδα αντίγραφα που αφορούν παραστάσεις χορευτικών ομάδων, οι οποίες χορεύουν τον Σκοπό του Γάμου (Νύφης) ούτε καν ως Συρτό αλλά Μπάλλο!!!!!



Ο Σκοπός του Γάμου ως Μπάλλος και μάλιστα της Κύθνου. Η εκτέλεση όμως που ακούγεται στο βίντεο είναι από δίσκο LP της Δ. Στράτου Νο 4 και έχουν παίξει Αξώτες οργανοπαίχτες κ.ά. [ο Κινιδαριώτης Γιώργος Κονιτόπουλος (Θεός) βιολί και ο Απεραθίτης Π. Μάρκου τραγούδι] και επομένως Αξώτικη απόδοση κι όχι Κυθνιά :

Από το 3′ 01» και μετά!!!!!!!

Σχόλιο της Μαρίας Ξεφτέρη:
“Και να προσθέσω σε αυτές τις καίριες και επίκαιρες παρατηρήσεις του κ. Σπηλιάκου ότι κάτι ανάλογο δε παρατηρούμε και με την «πατινάδα», που ως σκοπός αρχικά του τραπεζιού, ως σκοπός δρομικός, έχει μεταλλαχθεί σε εναρκτήριο χορό στα γλέντια, στα πανηγύρια κ.λπ.; Αναρωτιέμαι, πώς συντελέστηκε αυτή η αλλαγή στους κανόνες; Σαφώς και ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του γλεντιού, πότε όμως οι χορευτές απώλεσαν τη συνείδηση της λειτουργίας αυτού του σκοπού…;”

«…ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της…»!!!!!

.................Ο Ελληνικός Παραδοσιακός χορός δεν είναι ένα ασαφές, αόριστο, χαώδες θέμα. Είναι ένα φαινόμενο ανθρωπολογικό, κοινωνικό, ιστορικό, ανθρωποποιητικό. Υποκείμενο τον ελληνικού χορού είναι ο άνθρωπος ως άτομο, ως ον λογικό, ιστορικό, κοινωνικό, ομιλητικό, ως πρόσωπο.

 


Με βάση αυτή την παραδοχή, που αποτελεί και την δική μας οπτική, την δική μας προσέγγιση του Ελληνικού Χορού, παρακολουθείστε τα παρακάτω!!!

Άλλοι ψάχνουν να βρουν το κρυμμένο πλούτο των διανθρώπινων σχέσεων και να αναδείξουν τη μορφωτική δύναμη και την παιδαγωγική αξία του χορού με το βλέμμα στο μέλλον και στον ορίζοντα μιας καλύτερης κοινωνίας κι άλλοι διατυπώνουν στο επιμύθιο άρθρου τους την φράση: «Χορέψτε λοιπόν, γιατί εκτός από το σώμα σας το έχει ανάγκη και το «εγώ» σας…»

Μεταξύ δε άλλων (που μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο, που υπήρξε η αφορμή για τούτη την ανάρτηση) διατυπώνονται και τούτα:

… “Γιατί πρώτον και κυριότερο ο παραδοσιακός χορός είναι μια δραστηριότητα που αξίζει τα λεφτά της. «value for money» που λέν’ και στο χωριό μου!
Είναι ένα είδος άσκησης που συνδυάζει τόσο την εκγύμναση του σώματος όσο και του νου, δηλαδή και γυμναστική και ψυχαγωγία.
Είναι μια δραστηριότητα που έχει αποτελέσματα στην κοινωνική ζωή του καθενός. Τι θέλω να πω, ότι αυτά που θα μάθεις σε μια αίθουσα διδασκαλίας μπορείς να τα εφαρμόσεις άμεσα από μια γιορτή σε κάποιο σπίτι, σε ένα μαγαζί με μουσική μέχρι και στο πανηγύρι του χωριού.
Αποτελεί μια σχετικά «εύκολη» δραστηριότητα με άμεσα αποτελέσματα. Μπορείς δηλαδή να έχει πολύ άμεσα αποτελέσματα και να νιώσεις το αίσθημα της ικανοποίησης”…..

Ολόκληρο το δημοσίευμα: Πηγή

Ένας φίλος που το διάβασε συμπλήρωσε:
…«σε επόμενο άρθρο μπορεί να γράψει για τη διαφορά των διατάσεων που απαιτούνται πριν το χορό μεταξύ του πρωτοχορευτή και των υπολοίπων. Και η μελέτη θα μπορούσε να διευρυνθεί αναζητώντας τις διαφορετικές διατάσεις που απαιτούνται κατά γεωγραφική περιοχή. Μην μιλήσω για την αποθεραπεία… ολόκληρο επιστημονικό πεδίο ανεξερεύνητο»…

Ένας άλλος μου έγραψε:
«Πω πω…κρίμα…πάντως…
…Εγώ ……. μετά από τόσα χρόνια και ίσως κάποια στιγμή να ξεγελάστηκα κι εγώ, νομίζοντας πως θέλω να ικανοποιήσω το εγώ μου, συμπεραίνω σήμερα ότι τελικά είμαι ερωτευμένος με την απλότητα που διασκέδαζαν οι παππούδες μας και βέβαια ερωτεύτηκα αυτούς τους ανθρώπους που χωρίς να με ξέρουν, μου επέτρεψαν κάποια στιγμή να αισθανθώ «δικός τους» και είμαι χαρούμενος γιατί έχω στην καρδιά μου τέτοιες στιγμές, που με κάνουν να πω «ναι ρε γαμώτο ήμουν κι εγώ εκεί … Αν τελικά ήμουν ένας ενήλικας σαν αυτούς που περιγράφει ο συγγραφέας ο λόγος που θα επέλεγα να κάνω αυτό το χόμπι θα ήταν αυτός και μόνο αυτός!!!! (Ρωτάω τα παιδιά στο μάθημα να μου πουν τι είναι για αυτά ο παραδοσιακός χορός με μια λέξη ξέρετε τι μου απάντησαν (χωριό, παππούς, ψυχή, έκφραση, φιλία, λαβή, ξέσπασμα, γυναίκα… και πολλά άλλα). «Εγώ» δεν μου είπε κανένα!!!»

Κάποιοι άλλοι:
«Πέφτω από τα σύννεφα… Το εγώ;;;;;; Αν είναι δυνατόν…»

«Τί να σου κάνουν μόνο τα πτυχία και οι πολλές γνώσεις όταν δεν υπάρχει συναίσθημα;; αν δεν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κάθε τόπο και τους ανθρώπους του;; έτσι τα αντιμετωπίζεις όλα ..στείρα!! όλα για την αυτοπροβολή γίνονται τελικά και για το κέρδος! ΝΙΣΑΦΙ !!»
…………………………………………
σχετικό με τον παραδοσιακό χορό, την εκγύμναση κ.ά. σχετικά είναι και το αναρτημένο άρθρο:
εδώ: Παρουσίαση1

Προς Ανάρρωση [3]: “ΒΛΑΧΑ ΣΤ’ ΑΠΕΡΑΘΟΥ”_ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

1Το έτος 1980, ανακηρύχθηκε ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ από το Υπουργείο Παιδείας.
Όλοι μιλούσαμε τότε για “επιστροφή στις ρίζες”. Ουτοπικό, ανεδαφικό και ακατανόητο.
Γνωριμία με τις ρίζες μας; Μήπως ακούγεται και είναι καλύτερο;
Μια λογική που θα έπρεπε να διέπει τον καθημερινό μας βίο. Τουλάχιστον όσων ισχυρίζονταν και ισχυρίζονται πως η παράδοσή μας ….. (για τούτο ακούγονται και γράφονται μεγάλα λόγια).
Αναφερόμενοι σήμερα ιδιαίτερα στον Νεοελληνικό Χορό πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το σημαντικότερο καταγραφικό του μειονέκτημα. Δηλαδή “ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ” της τέλεσής του. Ετελέσθη, συνέβη, δεν επαναλαμβάνεται.

Αυτό που όλοι μας σήμερα χορεύουμε αφορά είτε την δεύτερη ύπαρξή του (από τους εσωτερικούς μετανάστες και τις οικογένειές τους) είτε τις οργανωμένες χορευτικές ομάδες κάτω από άλλους βεβαίως κανόνες.

Μήπως όμως πρέπει να ανατρέξουμε στις πηγές μας, στους ανθρώπους μας, στους κοινωνικούς, διαχειριστές του χορού και της μουσικής μας; Δηλ. στις ίδιες τις κοινότητες και να αφήσουμε τα “δήθεν” που είμαστε και τα “δήθεν” που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μέσα στο ημίφως που ζούμε και δρούμε;

Μήπως πρέπει να δεχθούμε επί τέλους την τεράστια ευθύνη που έχουμε ως διαχειριστές ενός πολιτισμού που ενίοτε το κάνουμε μπαλάκι των προσωπικών μας επιλογών (εμμονών); Μήπως ο νεοελληνικός “ξερολισμός” μας περισσεύει και προσθετικά τον αναπαράγουμε (από άγνοια, από φληναφηματική λογική, από ….) στο διαδίκτυο;
Μήπως ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε, ενίοτε χωρίς τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα να πάρουμε από το χέρι τα παιδιά μας και να τα οδηγήσουμε πού;

Γιατί άραγε στην ελληνική επαρχία την τοπική ιστορία την διδάσκει στο σχολειό ο εκπαιδευτικός;
Μήπως ο χορός και το τραγούδι δεν ανήκουν στην τοπική ιστορία;

Ας ακούσουμε κι ας δούμε τι συνέβαινε και τι τέλος (μας) συμβαίνει σήμερα και μάλιστα το προβάλουμε (sic) με “υπερηφάνεια”.

 

 

Στο τελευταίο μέρος του βίντεο που παρακολουθούμε (Χριστούγεννα 2014 στη Χώρα), η μουσική (εν απουσία του λόγου – στίχων) οργανώνεται τόσο αργά (για προσπαθήστε να σιγοτραγουδήστε) ώστε, η φυσική αλληλουχία των κινήσεων των σωμάτων που “χορεύουν” να καθίσταται προβληματική, σε σχέση με τη συχνότητα και για τους χορευτές και για τους θεατές. Δεν υφίσταται ο φυσικός συγχρονισμός και ταύτιση των μουσικών θέσεων και άρσεων με αυτές του χορού.
Τα μέρη του σκοπού (της μελωδίας) είναι ελλειμματικά με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώνονται οι χορευτικές φράσεις της Βλάχας στο στρωτό μέρος και στο πηδηχτό, που εναλλάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού και του χορού.
Η επικοινωνία (σύμπτωση – ταύτιση) των μουσικών με τους χορευτές (διαχρονική αξία που διέπει – διατρέχει τις σχέσεις τους) παρουσιάζεται ως ανύπαρκτη. Επί το μουσικότερον, “ο καθένας τον χαβά ντου”.

Κατά την άποψή μου, η εργασία των συντελεστών μιας χορευτικής πράξης που τελείται μάλιστα δημόσια και αναρτάται και στο διαδίκτυο, κυρίως δε των οργανοπαιχτών, καλό θα είναι να δοκιμάζεται σε στενότερο περιβάλλον και ναι μεν να επιδοκιμάζεται η προσπάθεια και μάλιστα παιδιών όπως είναι αυτά εδώ, αλλά παράλληλα να δίνουν διαρκείς “εξετάσεις” στο περιβάλλον τους πριν αποτολμήσουν να εκτεθούν δημοσίως.
Είναι πολύ δύσκολο ένας οργανοπαίχτης ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ ένα χορευτή. Η λαϊκή χορευτική μας μουσική δεν είναι μουσική δωματίου. Δεν απευθύνεται, εννοώ, σε καθήμενους, αλλά, επί πλέον, ΚΑΙ σε καθήμενους.

Ο σεβαστός για την δεξιοτεχνία του βιολάτορας Στάθης Κουκουλάρης, όταν ήτανε έφηβος κλήθηκε να παίξει σε κάποιο γάμο στα Λειβαδοχώρια της Νάξου, αντικαθιστώντας τον (γ)ερο Μωρό γιατί είχε άλλη “κλεισμένη” δουλειά. Κατεβαίνοντας στο χωριό, κάποιοι από τους συγγενείς, γνωστοί μανετζήδες ως Λειβαδίτες, τον έβαλαν σ’ ένα μαγαζί να τους παίξει για να δουν αν μπορούν να τους χορέψει. Έτσι πήρε το πρώτο εισιτήριο για να παίξει δημόσια και μάλιστα έξω από το χωριό του.

Ας επαναπροσδιορίσουμε τον σκοπό μας, τους στόχους μας, ας συστήσουμε και πάλι τις κοινότητές μας, ας συστηθούμε πάλι μεταξύ μας κι ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες των “μεγάλων εμφανίσεων” εκτός “συνόρων” και των τηλεοπτικών εκπομπών ανιστόρητων διαφημιζόμενων καταναλωτικών προϊόντων.
Αυτά που μας παραδόθηκαν τα διαπερνά “τριφασικό ρεύμα”.
Έχω την εντύπωση, ότι τούτο που ζούμε σήμερα έχει έλλειμμα των δυο από τις τρεις φάσεις!!!!
Τσιλικοντούνε τα φώτα στα χωριά μας!!!

Υ.Γ. για όσοι χάσουν την ψυχραιμία τους!!
Δημοσίευμα εφημερίδας: …. “Μάλιστα, ο Μανώλης Γλέζος επισημαίνει ότι είναι διατεθειμένος να μην σιωπά και να λέει όσα κρίνει ότι είναι σωστά γιατί ο ………… είναι φίλος του.

….Είναι σαν να τον βλέπω να έχει ένα λεκέ στο σακάκι του και εγώ να σιωπώ, είπε χαρακτηριστικά. Με μια προϋπόθεση: Όταν αντικρούουν τα επιχειρήματά του, να τα αντικρούουν με τεκμηριωμένα επιχειρήματα: Θέλω αντίκρουση με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, ανέφερε χαρακτηριστικά.”….

 

«Αξιακή» παρέμβαση (Νάξος)

Αυτό είναι το νέο διαφημιστικό spot της Νάξου (video)

Δημοσιεύθηκε : 06 Μάιος 2015 από το….

(πατήστε πάνω στην φωτό)naxostime

 

…………“Στην πραγματικότητα είναι η περιγραφή των αναμνήσεων ενός ανθρώπου που ήρθε για διακοπές στη Νάξο”, εξηγεί ο Γιάννης Παπαδάκος. «Τις αναπολεί και περιμένει εναγωνίως να ξαναέρθει. Η ιδέα γεννήθηκε από το γεγονός ότι αναζητούσαμε κάτι διασκεδαστικό και συντομότατο αλλά ταυτόχρονα ουσιαστικό και ενδεικτικό των εικόνων, των δραστηριοτήτων και συναισθημάτων που μπορεί κάποιος να νιώσει ο επισκέπτης στη Νάξο»……………………

Σωστά;
Βεβαίως!!!!!

Μετά από αυτή τη δράση για τη διαφήμιση της Νάξου, είπα κι εγώ να κάνω τη δική μου παρέμβαση στέλνοντας τούτο το mail με τον σεβασμό που προσήκει σ’ όλους τους ανθρώπους του νησιού!!!!
Ουτοπικό;
Ίσως!!!!

 

«Ένα μυστικό και μια γιορτή» στο Οίτυλο της Μάνης

Μια εργασία της Ρούλας Μπογέα – Σπηλιάκου που έγινε άρθρο στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» από την δημοσιογράφο Άννα Στεργίου.

1

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ στο εργαστήριο της Αθλητιατρικής και της βελτίωσης παραμέτρων της ψυχοσωματικής υγείας

Ο Ελληνικός Παραδοσιακός χορός δεν είναι ένα ασαφές, αόριστο, χαώδες θέμα. Είναι ένα φαινόμενο ανθρωπολογικό, κοινωνικό, ιστορικό, ανθρωποποιητικό. Υποκείμενο τον ελληνικού χορού είναι ο άνθρωπος ως άτομο, ως ον λογικό, ιστορικό, κοινωνικό, ομιλητικό, ως πρόσωπο. Με βάση αυτή την παραδοχή, που αποτελεί και την δική μας οπτική, την δική μας προσέγγιση του Ελληνικού Χορού, παρακολουθείστε την παρακάτω ανάρτηση.

15

Σωματομετρικές, εργομετρικές, βιολογικές (αθλητιατρικές) και ψυχοσωματικής υγείας δράσεις  και επιδράσεις του λεγόμενου Ελληνικού Παραδοσιακού Χορού.

Αφήστε την ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΑ και πιάστε τον ΜΑΛΕΒΙΖΙΩΤΗ και το ΚΟΤΣΑΡΙ για να δείτε την υγειά σας!!!!! Ένα λοιπόν ανθρωπολογικό και ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΤΙΚΟ  πολιτισμικό φαινόμενο αποτελεί εδώ εργαλείο βιολογικών μετρήσεων και εξ αυτού σύσταση προτάσεων και εξαγωγή αθλητιατρικών συμπερασμάτων από τους επιστήμονες για ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ και ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ του ανθρώπου (ηλικιωμένου στην πρότασή τους). Είναι μια οπτική που τα ανθρωπομετρικά εργαστήρια πανεπιστημιακών Τμημάτων, από την ίδρυσή τους, έβαλαν σαν στόχο να μελετήσουν. Συνέχεια

Ο βιασμός της παράδοσης συνεχίζεται…

Δεν ξέρω ποιά γράφει, αλλά διάβασα τί γράφει.
Μπορεί να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Αλλά διάβασέ το πρώτα!!!!

Αναδημοσίευση
Πηγή: http://www.neolaia.gr/2015/03/09/o-viasmos-tis-paradosis-synexizetai/

Δεν έχω παράπονο, ερεθίσματα για να γράφω τέτοια θέματα έχω συχνά. Ίσως γι’ αυτό αποφεύγω να βγαίνω σε παραδοσιακές εκδηλώσεις πολύ συχνά.

Την προηγούμενη Τετάρτη πήγαμε η παρέα να δούμε δύο πολύ γνωστούς χορευτές και έναν εξαιρετικά γνωστό μουσικό από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδος να προσπαθούν να ταιριάξουν δύο φαινομενικά αταίριαστα ακούσματα που όμως όταν συνδυάστηκαν ήταν πραγματικά εξαιρετικά. Έτσι θα έπρεπε να πάει όλη η παράσταση και όχι μόνο τα τελευταία 15 λεπτά.

Αυτό που ήταν έντονο, και από την επιλογή του χώρου αλλά και από την παρουσίαση είναι η…λύσσα να γίνει η παράδοση πιο προσιτή σε όλους. Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί σε πολλές από τις νέες παραστάσεις. Το πρόβλημα είναι όμως ότι η παράδοση που παρουσιάζουν ώστε να γίνει πιο προσιτή δεν είναι παράδοση.

Δεν είναι για δύο λόγους.

Αρχικά, πολλοί λένε ότι κάνουν λαογραφία και παράδοση και υπάρχει μεγάλη κουβέντα για το τι είναι το ένα και τι είναι το άλλο. Κάποιοι λένε ότι η παράδοση δεν είναι στάσιμη και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον της. Μπορεί και να ισχύει, αλλά το νέο «προϊόν» μετά από πόσο καιρό γίνεται παράδοση και μπορεί να καταγραφεί από την λαογραφία; Και επίσης, η λαογραφία έχει ως στόχο την καταγραφή των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων και την αναπαραγωγή τους έτσι όπως ακριβώς ήταν στην προσπάθεια διατήρησής τους. Άρα αν κάποιος αυτοσχεδιάζει (όπως λέει) πάνω στην παράδοση και κατά συνέπεια την αλλάζει, κάνει παράδοση ή κάνει κάτι άλλο; Γιατί αυτό που είδαμε εκείνο το βράδυ, δεν ήταν παράδοση. Σίγουρα, η τεχνική ήταν εξαιρετικά υψηλού επιπέδου και το ταλέντο των χορευτών δεν μπορούσε κάποιος να μην το δει, αλλά αυτό δεν τους κάνει αυτόματα παραδοσιακούς. Πώς κάνεις λοιπόν μια παράδοση προσιτή όταν στην ουσία δεν την παρουσιάζεις σωστά; Αν θες να δημιουργήσεις μια δική σου παράδοση είναι θεμιτό και όμορφο, αλλά δεν χρειάζεται να την ονομάσεις παράδοση και λαογραφία για να τραβήξεις κόσμο και να σχηματίσεις μια λάθος εικόνα. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: