• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 17 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Μαρτίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Διαχείριση

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ σε Compact “σεμιναριακά μαθήματα”.

Οι χοροί και τα τραγούδια των ανθρώπων που δημιούργησαν τον δικό τους

μα και Αιγαιοπελαγίτικα συγγενικό, λαϊκό πολιτισμό.

Βλέπω προσκλήσεις από φορείς με βαρύγδουπους τίτλους και καλούν σε σεμινάρια όπου θα εισηγηθούν και χορούς π.χ. «ΚΥΚΛΑΔΩΝ» ή «ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ», ενώ σε ότι αφορά τις υπόλοιπες περιοχές εστιάζουν (και σωστά πράττουν) σε ιδιαίτερες περιοχές ευρύτερων πολιτισμικών περιοχών.

Μάλιστα!!!

Kyclades CompactΔηλαδή θέλουν να μας πουν πως, χορολογικά και μουσικολογικά, οι πολυνησίες, οι μικρόκοσμοι των Κυκλάδων ας πούμε, ή των Δωδεκανήσων, είναι συμπλέγματα νησιών που μπορούν να ειδωθούν από αέρος, οπότε: “… μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα και με μυρμήγκια οι ανθρώποι…”.

Δηλαδή το σκεπτικό τους είναι: “ας εξετάσουμε τι συμβαίνει με τις περιοχές που συνορεύουμε πολιτισμικά, αλλά ας ρίξουμε κι ένα τουριστικό προορισμό μέσα προς άγρα ΄΄πελατών΄΄ ”.

Και πάλι μάλιστα!!!

Αγαπητοί, ακόμα και τα τουριστικά περιοδικά της μακρινής Σουηδίας έχουν ειδικά αφιερώματα για κάθε νησί ξεχωριστά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων κ.λπ..

ΒΕΛΟΣ

Τα παλιότερα χρόνια [όταν ήμασταν εμείς φοιτητές και κάναμε το μάθημα των Ε.Π.Χ. με κλειδοκυμβαλίστρια (sic)] διαβάζαμε βιβλία (1-2 υπήρχαν) που συνοπτικά αναφέρονταν σε χορούς με επί μέρους τίτλους: “Χοροί της Πελοποννήσου (Καλαματιανός, Τσάμικος)  – του Αιγαίου  (Συρτός, Μπάλος)– της Κρήτης (Χανιώτικος, Πεντοζάλη)” κ.ά.

Οι «Πανκυκλαδικές» ή «Πανδωδεκανησιακές» σεμιναριακές συναντήσεις υπήρξαν πράγματι. Έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, σε χρόνους όμως, που η επιτόπια συμβιωτική συστηματική επιστημονική έρευνα ήταν ανύπαρκτη ή ήταν στα σπάργανα.

Σήμερα πλέον, δεκάδες νέοι άνθρωποι καταπιάστηκαν με ιδιαίτερες εστίες λαϊκού πολιτισμού και πρέπει να τους δώσουμε βήμα και χώρο. Το ποιός μελέτησε συστηματικά και μπορεί να βγει στο βήμα καθώς και τ’ αποτελέσματα της «δουλειάς» θα το δείξει σιγά – σιγά ο “αμερόληπτος” χρόνος!!!! Η συστηματική επιστημονική έρευνα βέβαια μικρών κατά τόπους κοινοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

Το 2013 πάλι τα ίδια;

“Σούστα Δωδεκανήσων”, “Μπάλλος Αιγαίου”, “Συρτός Κυκλάδων”;

Νισάφι  πια!!!!

Εκτός κι αν στα μάτια και κυρίως στη σκέψη μας φαίνονται όλα ίδια. Τότε ισχύει το:

“στο σκοτάδι, όλες οι αγελάδες φαίνονται μαύρες”.

Προς Ανάρρωση [4]: «Σκοπός του Γάμου»: χορευτικός σκοπός;

Αρκετά χρόνια τώρα ο “Σκοπός της νύφης” («Σκοπός του Γάμου»), από δρομικός σκοπός και μόνο (την ημέρα του γάμου) έχει γίνει χορευτικός και μάλιστα σαν πρώτος σκοπός του γλεντιού του γάμου.
Κι όμως ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΤΕΙ!!!

Μάλιστα όταν ένας βιολάτορας δεν έπαιζε καλά για να ικανοποιήσει τη χορευτική διάθεση του “πελάτη του”, οι άλλοι “συνάδελφοί” έλεγαν γι’ αυτόν, πως: “αυτός παίζει τον σκοπό του γάμου”.
Αυτό που ακούμε λοιπόν στο βίντεο αυτό είναι μια νέα αυθαίρετη κατάσταση με γύρισμα σε μπάλλο μακριά από κάθε παραδομένο κοινοτικό κανόνα.

Αυτά που αναφέρονται εδώ είναι γνωστά στους παλιούς λαϊκούς οργανοπαίχτες της Νάξου. Αυτή η νέα κατάσταση έχει γίνει πλέον “παράδοση” για τους νεότερους (χορευτές κι οργανοπαίχτες), οι οποίοι όμως αγνοούν αυτό που παραδόθηκε και μάλιστα δεν “σηκώνουν και κουβέντα”.
Επίσης, αυτός ο άκριτος νεωτερισμός των Ναξίων οργανοπαιχτών έχει επιδράσει και στα ανά την Ελλάδα αντίγραφα που αφορούν παραστάσεις χορευτικών ομάδων, οι οποίες χορεύουν τον Σκοπό του Γάμου (Νύφης) ούτε καν ως Συρτό αλλά Μπάλλο!!!!!


Σχόλιο της Μαρίας Ξεφτέρη:
“Και να προσθέσω σε αυτές τις καίριες και επίκαιρες παρατηρήσεις του κ. Σπηλιάκου ότι κάτι ανάλογο δε παρατηρούμε και με την «πατινάδα», που ως σκοπός αρχικά του τραπεζιού, ως σκοπός δρομικός, έχει μεταλλαχθεί σε εναρκτήριο χορό στα γλέντια, στα πανηγύρια κ.λπ.; Αναρωτιέμαι, πώς συντελέστηκε αυτή η αλλαγή στους κανόνες; Σαφώς και ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του γλεντιού, πότε όμως οι χορευτές απώλεσαν τη συνείδηση της λειτουργίας αυτού του σκοπού…;”

ΜΝΗΜΗ ΚΙΝΙΔΑΡΙΩΤΙΣΣΑΣ –ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΥΜΠΑΚΑΡΗ—(16.2.2016)

Αθηνά (για την συνέντευξη)Η Αθηνά Τουμπακάρη γεννήθηκε το 1929.
Το 1960 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στο Γαλάτσι όπου διέμενε μέχρι και σήμερα. Είναι κόρη του φημισμένου Κινιδαριώτη λαουθιέρη Γιώργη Γεροντάκη (Κονομογιώργη).
Η Αθηνά Τουμπακάρη, σαν κόρη λαουθιέρη, αλλά κυρίως λόγω χαρακτήρος και κοινωνικής μόρφωσης, αποτελεί μια αληθινά ζωντανή πηγή πληροφοριών, που είχα την τύχη να αντλήσω απ’ αυτή αρκετό από το υλικό που συγκέντρωσα.
Το παρακάτω, δικό της, κείμενο παρατίθεται πρωτίστως ως συμβολή στην αλήθεια, αλλά και ως Τιμή σ΄ ένα πρόσωπο που έχει κάνει τρόπο ζωής το λαϊκό πολιτισμό του χωριού της.

Απόσπασμα κειμένου της:
«Τις λίγες μου γνώσεις, κάνω και γω γραμμές, να πω κάτι για τον δικό μου τόπο. Για την ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Νάξο, και κυρίως για το μικρό το όμορφο χωριό μου τον Κινίδαρο.
Πολλές παραδόσεις, θρύλοι και ιστορίες που γαλούχησαν γενιές και γενιές ακόμη και την δική μου, σβήνουν και χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Λίγα πράγματα πια δεν ζουν μόνο μες στο μυαλό εμάς των μεγαλυτέρων και άντεξαν και ζουν και συνεχίζονται. Ένα απ’ αυτά είναι και η Μουσική μας παράδοση. Σ’ αυτή ακριβώς τη μουσική παράδοση του τόπου μου θ’ αναφερθώ.
Ιδιαίτερα οι Ναξιώτες σ’ όσες αντίξοες συνθήκες και αν βρεθούν, τραγουδώντας και χορεύοντας τις αντιμετωπίζουν. Κατ’ εξοχήν όμως τούτο το μικρό, τούτο το ξεχασμένο απ’ τους εκάστοτε τρανούς, χωριό, ο Κινίδαρος είχε δικό του, κατάδικό του, ύφος και παράδοση στη μουσική και στο χορό. Αλήθεια δε η μεγαλύτερη του «παραγωγή», από παλιά ως τα σήμερα, είναι ο χορός, το τραγούδι και η μουσική.
Όμως ποιος είναι ο Κινίδαρος;
Ευρίσκεται 15 μόλις χιλιόμετρα Β.Α. της Χώρας. Ξαπλωμένος ανέμελα στα ριζά μιας λοφογραμμής, λούζεται από το πρωί ως το βράδυ, χειμώνα – καλοκαίρι στο φως του ήλιου. Τον επισκέπτη που θ’ ανεβεί στον Κινίδαρο μέσω Μελάνων, θα υποδεχθεί ο φύλακας και προστάτης του χωριού Άγιος Γεώργιος, ενοριακός του ναός. Αντίκρυ στο χωριό, ο μικρός Ζας «Ζευς» (ο μεγαλύτερος είναι του Φιλωτιού), υψώνει υπερήφανα το 750 μ. ανάστημα του, αγναντεύοντας από τις τρεις κορυφές του αν όχι όλη τη Νάξο, τουλάχιστο την πεδινή. Στους πρόποδες του βουνού εδώ και 80 χρόνια περίπου βρί-σκεται κτισμένο το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Βιγλάτορας, άγρυπνος φρουρός και προστάτης των ναυτικών μας αγναντεύει το πέλαγος.
Αυτό λοιπόν το χωριό των 300 μονίμων κατοίκων όσο μικρό και αν φαίνεται είναι και προ παντός ήταν πηγή χα¬ράς. Δικαίως ξένοι περαστικοί, γοητευμένοι από τον εύθυμο τρόπο ζωής των κατοίκων του τον ονόμασαν «Απίκραντο». Κι αυτό όχι γιατί εκεί βασιλεύει διαρκώς η ευτυχία. Αλλά μια ρίμα, ένα τραγούδι ή ένα μοιρολόι, είναι αρκετά να σκορπίσουν γρήγορα της πίκρας τα νέφη.
Όλοι οι Νάξιοι είναι ποιητές, ποιητάρηδες, τραγουδιστές και χορευτές. Μα δεν είναι υπερβολή ούτε καύχηση αν πούμε πως απ’ δω, απ’ τον Κινίδαρο ξεκίνησαν πολλοί, απ’ τα γύρω χωριά και κυρίως τα ορεινά, και έμαθαν Τσαμπούνα, Λαούτο, Βιολί, Κλαρίνο και Τουμπάκι.
Τώρα που λείψαμε, που ξενιτευτήκαμε κι απλώσαμε τα κλαδιά μας, στις διάφορες ξενιτιές και λέμε «τα κλαδιά μας», γιατί οι ρίζες μας βρίσκονται πολύ βαθιά, αμετακίνη-τα θαμμένες, σε τούτο τον τόπο. Τώρα καταλάβαμε πως ο Κινίδαρος…
Είχε βιολιά που στέναζαν
λαούτα που βογκούσαν
και είχεν και τραγουδιστές
που τα πουλιά σιωπούσαν.
Ο Κινιδαριώτης ποιητάρης, τραγουδιστής, χορευτής και δεξιοτέχνης μουσικός, πρέπει να αναζητηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Πολύ πριν το 1900″…..

Γαλάτσι Απρίλης 1991

………………………………………
Ολόκληρο το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “ΝΑΞΙΑΚΑ” 29, (1991)6 και αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Στ. Σπηλιάκου, Παιχνίδια και Παιχνιδιατόροι του χορού στη Νάξο, Α. Αναγνώστου, Αθήνα 2003, σ. 210-218
…………………………….
(Σταύρος Χ. Σπηλιάκος, από τη μακρινή Ελβετία)

Τιμή (εν ζωή) στον Βασίλη Χατζόπουλο (ΝΟΕ 2008)

Τιμή στον Άνθρωπο, παιχνιδιάτορα, λαουθιέρη, στιχοπλόκο και συνθέτη από την Κωμιακή της Νάξου, τον Βάσακα,

τον Βασίλη Χατζόπουλο

1

Αγκαλιά με το λαούτο
ο Χατζόπουλος κοιμάται,
κι όλα τα παλιά τραγούδια
μες στον ύπνο του θυμάται.

Σαν σολάρει ο Βασίλης
και τον παρακολουθήσεις,
όσες ώρες και να παίζει
ένα φάλτσο δεν θ’ ακούσεις.

Γύρω από τις παραδόσεις
του κεφιού του οι αιτίες,
κι είν ο πρώτος λαουτιέρης
όλες τις δεκαετίες.

Είναι ωραίος χαρακτήρας
και οργανοπαίκτης φίνος,
και το πιο καλό τακίμι
το λαούτο του κι εκείνος.

Αυτοσχέδια τραγούδια
τραγουδάει τόσοι χρόνοι,
το λαούτο του Βασίλη
με τη Νάξο μας ενώνει.

Χρόνια εκατό, Βασίλη,
σου ευχόμαστε να φθάσεις
τα παλιά να μας θυμίζεις
και το κέφι σου μην χάσεις.

Ο Χατζόπουλος ταιριάζει
με τον πιο καλό βιολίστα
να γλεντούν οι χορευτάδες
να τρελαίνονται στην πίστα.

Δίστιχα αφιερωμένα στον Βασίλη Χατζόπουλο από τον Λιάκο Τζανετή

Προς ανάρρωση [1] Περί «Κεχαγιά» και «Πατήματος» της Λήμνου

Περί «Κεχαγιά»

IMG_3004«Η Λήμνος είναι ταυτισμένη με τον κεχαγιά. Τα τραγούδια και οι χοροί της ασχολούνται με  τη ζωή και τις περιπέτειες του κεχαγιά. O Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, ο υπέροχος αυτός λαϊκός ζωγράφος, το 1933 θα τον απεικονίσει καθιστώντας τον, σύμβολο του νησιού. Η λέξη κεχαγιάς προέρχεται από τη τουρκική λέξη κâhya που σημαίνει το φροντιστή, τον επιστάτη, τον  οικονόμο ή το μαγιοδρόμο. Οι κεχαγιάδες της Λήμνου  αρχικά ήταν οικονομικοί διαχειριστές, επίτροποι πλουσίων  γαιοκτημόνων  ή αγιορείτικων μονών κι αργότερα έγιναν οι ίδιοι ιδιοκτήτες  μαντρών.

O κεχαγιάς ασχολείται με την κτηνοτροφία, έχει στη κατοχή του κοπάδι πρόβατα, μοσχάρια στο παχνί, βόδια στη βοσκή, άλογα, μουλάρια και γαϊδούρια»….

Πηγή: http://kokkinovraxos.blogspot.gr/2011/03/blog-post_4962.html

Οι στίχοι του τραγουδιού που συνοδεύει τον συνώνυμο χορό:

Βρε Κεχαγιά, βρε Κεχαγιά πιρήφανι με τις πλατειές λαγάρις
Έλα πέρασι, παίξι κι γέλασι
Έλα πέρασε και βήξε κι ένα πετραδίκι ρίξε
Πέρασα κι ήπλυνις ρούχα κι ήχασα το νου που σου ‘χα
(Να σι ψοφούν τα σκλόφαγα, να μένουν οι γαλάρες)
(μπρόβαλε να διεις καρδιά που τυραννείς)
Ξιπράξανι τα πρόγατα και Πε΄σαν μεσ’ τα σάμια
Μα τημ Παναγιά Δε σ’ αμπαρνιέμαι πιά
Μα τημ Παναγιά Κουκώνα, λεύτερος είμι ακόμα
Μα τουν Άγιου Κουσταντίνου, θα σι κλέψου δεν σ’ αφήνου
Όταν μ’ αρραβουνιάζανι,κ δεν τούξιρα ου καημένους
Μα τημ Παναγιά, αχ! Αγάπη μου Λημνιά
(Μήλο της μηλιάς κορμί της αγκαλιάς)
Μήλο μου του Παραδείσου, χάδια πω ‘χει το κορμί σου
Αστιβιές και αθυμαρέλια, τα’ άσπρα σου τα ποδαρέλια
(στης μάντρας τα τραφώματα ήμουν ακουμπισμένος)
(Μα τημ Παναγιά , κουκώνα νΤενεδιά). Συνέχεια

Προς Ανάρρωση [2]_η «ΒΛΑΧΑ» ΝΑΞΟΥ πού ‘γινε ΑΞΩΤΙΚΟΣ ΜΠΑΛ(Λ)ΑΡΙΣΤΟΣ

Καμιά φορά (ελπίζω να ισχύει το “καμιά φορά”) δημιουργείται σύγχυση από τις καταγραφικές εκδόσεις τραγουδιών, όταν μάλιστα η καταγραφή γίνεται από γεωγραφική απόσταση ή από το άνετο περιβάλλον ενός γραφείου.

…………………………………………………………………………………………………..

*** Τραγούδι της «Βλάχας» στον γνωστό σκοπό με τους στίχους: «Θα κατέβω στην Τραγαία».
Απόσπασμα εκτέλεσης σε ζωντανή εκπομπή της ΕΡΑ2 και ΕΡΑ5 στον «ΙΑΝΟ». Παίζουν και τραγουδούν: Γιάννης Ζευγόλης, Κώστας Σιδερής, Ουρανία Λαμπροπούλου και Ασπασία Στρατηγού.

…………………………………………………………………………………………………..

Αυτό επιτείνεται όταν κάποιος σκοπός αποσυνδέεται (για να μελετηθεί) από την τρισυπόστατη αρχική του μορφή (όταν συνέβαινε τούτο), δηλ. ΜΕΛΟΣ – ΛΟΓΟΣ –ΚΙΝΗΣΗ.
Αυτή η αποσύνδεση ήτανε φυσικό να γίνει και μάλιστα σε πάμπολλες περιπτώσεις. Μια από τις αιτίες γι’ αυτό, υπήρξε η ανύπαρκτη σχεδόν επικοινωνία μεταξύ της “δεύτερης ύπαρξης” του χορού (του χορού των εσωτερικών μεταναστών στα αστικά κέντρα) και των χορευτικών σκοπών που “έμπαιναν” για εγγραφή στα δισκογραφικά studios !!!! Συνέχεια

Προς Ανάρρωση [3]: “ΒΛΑΧΑ ΣΤ’ ΑΠΕΡΑΘΟΥ”_ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

1Το έτος 1980, ανακηρύχθηκε ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ από το Υπουργείο Παιδείας.
Όλοι μιλούσαμε τότε για “επιστροφή στις ρίζες”. Ουτοπικό, ανεδαφικό και ακατανόητο.
Γνωριμία με τις ρίζες μας; Μήπως ακούγεται και είναι καλύτερο;
Μια λογική που θα έπρεπε να διέπει τον καθημερινό μας βίο. Τουλάχιστον όσων ισχυρίζονταν και ισχυρίζονται πως η παράδοσή μας ….. (για τούτο ακούγονται και γράφονται μεγάλα λόγια).
Αναφερόμενοι σήμερα ιδιαίτερα στον Νεοελληνικό Χορό πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το σημαντικότερο καταγραφικό του μειονέκτημα. Δηλαδή “ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ” της τέλεσής του. Ετελέσθη, συνέβη, δεν επαναλαμβάνεται.

Αυτό που όλοι μας σήμερα χορεύουμε αφορά είτε την δεύτερη ύπαρξή του (από τους εσωτερικούς μετανάστες και τις οικογένειές τους) είτε τις οργανωμένες χορευτικές ομάδες κάτω από άλλους βεβαίως κανόνες.

Μήπως όμως πρέπει να ανατρέξουμε στις πηγές μας, στους ανθρώπους μας, στους κοινωνικούς, διαχειριστές του χορού και της μουσικής μας; Δηλ. στις ίδιες τις κοινότητες και να αφήσουμε τα “δήθεν” που είμαστε και τα “δήθεν” που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μέσα στο ημίφως που ζούμε και δρούμε;

Μήπως πρέπει να δεχθούμε επί τέλους την τεράστια ευθύνη που έχουμε ως διαχειριστές ενός πολιτισμού που ενίοτε το κάνουμε μπαλάκι των προσωπικών μας επιλογών (εμμονών); Μήπως ο νεοελληνικός “ξερολισμός” μας περισσεύει και προσθετικά τον αναπαράγουμε (από άγνοια, από φληναφηματική λογική, από ….) στο διαδίκτυο;
Μήπως ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε, ενίοτε χωρίς τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα να πάρουμε από το χέρι τα παιδιά μας και να τα οδηγήσουμε πού;

Γιατί άραγε στην ελληνική επαρχία την τοπική ιστορία την διδάσκει στο σχολειό ο εκπαιδευτικός;
Μήπως ο χορός και το τραγούδι δεν ανήκουν στην τοπική ιστορία;

Ας ακούσουμε κι ας δούμε τι συνέβαινε και τι τέλος (μας) συμβαίνει σήμερα και μάλιστα το προβάλουμε (sic) με “υπερηφάνεια”.

 

 

Στο τελευταίο μέρος του βίντεο που παρακολουθούμε (Χριστούγεννα 2014 στη Χώρα), η μουσική (εν απουσία του λόγου – στίχων) οργανώνεται τόσο αργά (για προσπαθήστε να σιγοτραγουδήστε) ώστε, η φυσική αλληλουχία των κινήσεων των σωμάτων που “χορεύουν” να καθίσταται προβληματική, σε σχέση με τη συχνότητα και για τους χορευτές και για τους θεατές. Δεν υφίσταται ο φυσικός συγχρονισμός και ταύτιση των μουσικών θέσεων και άρσεων με αυτές του χορού.
Τα μέρη του σκοπού (της μελωδίας) είναι ελλειμματικά με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώνονται οι χορευτικές φράσεις της Βλάχας στο στρωτό μέρος και στο πηδηχτό, που εναλλάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού και του χορού.
Η επικοινωνία (σύμπτωση – ταύτιση) των μουσικών με τους χορευτές (διαχρονική αξία που διέπει – διατρέχει τις σχέσεις τους) παρουσιάζεται ως ανύπαρκτη. Επί το μουσικότερον, “ο καθένας τον χαβά ντου”.

Κατά την άποψή μου, η εργασία των συντελεστών μιας χορευτικής πράξης που τελείται μάλιστα δημόσια και αναρτάται και στο διαδίκτυο, κυρίως δε των οργανοπαιχτών, καλό θα είναι να δοκιμάζεται σε στενότερο περιβάλλον και ναι μεν να επιδοκιμάζεται η προσπάθεια και μάλιστα παιδιών όπως είναι αυτά εδώ, αλλά παράλληλα να δίνουν διαρκείς “εξετάσεις” στο περιβάλλον τους πριν αποτολμήσουν να εκτεθούν δημοσίως.
Είναι πολύ δύσκολο ένας οργανοπαίχτης ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ ένα χορευτή. Η λαϊκή χορευτική μας μουσική δεν είναι μουσική δωματίου. Δεν απευθύνεται, εννοώ, σε καθήμενους, αλλά, επί πλέον, ΚΑΙ σε καθήμενους.

Ο σεβαστός για την δεξιοτεχνία του βιολάτορας Στάθης Κουκουλάρης, όταν ήτανε έφηβος κλήθηκε να παίξει σε κάποιο γάμο στα Λειβαδοχώρια της Νάξου, αντικαθιστώντας τον (γ)ερο Μωρό γιατί είχε άλλη “κλεισμένη” δουλειά. Κατεβαίνοντας στο χωριό, κάποιοι από τους συγγενείς, γνωστοί μανετζήδες ως Λειβαδίτες, τον έβαλαν σ’ ένα μαγαζί να τους παίξει για να δουν αν μπορούν να τους χορέψει. Έτσι πήρε το πρώτο εισιτήριο για να παίξει δημόσια και μάλιστα έξω από το χωριό του.

Ας επαναπροσδιορίσουμε τον σκοπό μας, τους στόχους μας, ας συστήσουμε και πάλι τις κοινότητές μας, ας συστηθούμε πάλι μεταξύ μας κι ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες των “μεγάλων εμφανίσεων” εκτός “συνόρων” και των τηλεοπτικών εκπομπών ανιστόρητων διαφημιζόμενων καταναλωτικών προϊόντων.
Αυτά που μας παραδόθηκαν τα διαπερνά “τριφασικό ρεύμα”.
Έχω την εντύπωση, ότι τούτο που ζούμε σήμερα έχει έλλειμμα των δυο από τις τρεις φάσεις!!!!
Τσιλικοντούνε τα φώτα στα χωριά μας!!!

Υ.Γ. για όσοι χάσουν την ψυχραιμία τους!!
Δημοσίευμα εφημερίδας: …. “Μάλιστα, ο Μανώλης Γλέζος επισημαίνει ότι είναι διατεθειμένος να μην σιωπά και να λέει όσα κρίνει ότι είναι σωστά γιατί ο ………… είναι φίλος του.

….Είναι σαν να τον βλέπω να έχει ένα λεκέ στο σακάκι του και εγώ να σιωπώ, είπε χαρακτηριστικά. Με μια προϋπόθεση: Όταν αντικρούουν τα επιχειρήματά του, να τα αντικρούουν με τεκμηριωμένα επιχειρήματα: Θέλω αντίκρουση με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, ανέφερε χαρακτηριστικά.”….

 

Αρέσει σε %d bloggers: