• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 26 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Οκτώβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Διαχείριση

  • Advertisements

Προς Ανάρρωση [2]_η «ΒΛΑΧΑ» ΝΑΞΟΥ πού ‘γινε ΑΞΩΤΙΚΟΣ ΜΠΑΛ(Λ)ΑΡΙΣΤΟΣ

Καμιά φορά (ελπίζω να ισχύει το “καμιά φορά”) δημιουργείται σύγχυση από τις καταγραφικές εκδόσεις τραγουδιών, όταν μάλιστα η καταγραφή γίνεται από γεωγραφική απόσταση ή από το άνετο περιβάλλον ενός γραφείου.

…………………………………………………………………………………………………..

*** Τραγούδι της «Βλάχας» στον γνωστό σκοπό με τους στίχους: «Θα κατέβω στην Τραγαία».
Απόσπασμα εκτέλεσης σε ζωντανή εκπομπή της ΕΡΑ2 και ΕΡΑ5 στον «ΙΑΝΟ». Παίζουν και τραγουδούν: Γιάννης Ζευγόλης, Κώστας Σιδερής, Ουρανία Λαμπροπούλου και Ασπασία Στρατηγού.

…………………………………………………………………………………………………..

Αυτό επιτείνεται όταν κάποιος σκοπός αποσυνδέεται (για να μελετηθεί) από την τρισυπόστατη αρχική του μορφή (όταν συνέβαινε τούτο), δηλ. ΜΕΛΟΣ – ΛΟΓΟΣ –ΚΙΝΗΣΗ.
Αυτή η αποσύνδεση ήτανε φυσικό να γίνει και μάλιστα σε πάμπολλες περιπτώσεις. Μια από τις αιτίες γι’ αυτό, υπήρξε η ανύπαρκτη σχεδόν επικοινωνία μεταξύ της “δεύτερης ύπαρξης” του χορού (του χορού των εσωτερικών μεταναστών στα αστικά κέντρα) και των χορευτικών σκοπών που “έμπαιναν” για εγγραφή στα δισκογραφικά studios !!!! Συνέχεια

Advertisements

Προς Ανάρρωση [3]: “ΒΛΑΧΑ ΣΤ’ ΑΠΕΡΑΘΟΥ”_ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

1Το έτος 1980, ανακηρύχθηκε ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ από το Υπουργείο Παιδείας.
Όλοι μιλούσαμε τότε για “επιστροφή στις ρίζες”. Ουτοπικό, ανεδαφικό και ακατανόητο.
Γνωριμία με τις ρίζες μας; Μήπως ακούγεται και είναι καλύτερο;
Μια λογική που θα έπρεπε να διέπει τον καθημερινό μας βίο. Τουλάχιστον όσων ισχυρίζονταν και ισχυρίζονται πως η παράδοσή μας ….. (για τούτο ακούγονται και γράφονται μεγάλα λόγια).
Αναφερόμενοι σήμερα ιδιαίτερα στον Νεοελληνικό Χορό πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το σημαντικότερο καταγραφικό του μειονέκτημα. Δηλαδή “ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ” της τέλεσής του. Ετελέσθη, συνέβη, δεν επαναλαμβάνεται.

Αυτό που όλοι μας σήμερα χορεύουμε αφορά είτε την δεύτερη ύπαρξή του (από τους εσωτερικούς μετανάστες και τις οικογένειές τους) είτε τις οργανωμένες χορευτικές ομάδες κάτω από άλλους βεβαίως κανόνες.

Μήπως όμως πρέπει να ανατρέξουμε στις πηγές μας, στους ανθρώπους μας, στους κοινωνικούς, διαχειριστές του χορού και της μουσικής μας; Δηλ. στις ίδιες τις κοινότητες και να αφήσουμε τα “δήθεν” που είμαστε και τα “δήθεν” που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μέσα στο ημίφως που ζούμε και δρούμε;

Μήπως πρέπει να δεχθούμε επί τέλους την τεράστια ευθύνη που έχουμε ως διαχειριστές ενός πολιτισμού που ενίοτε το κάνουμε μπαλάκι των προσωπικών μας επιλογών (εμμονών); Μήπως ο νεοελληνικός “ξερολισμός” μας περισσεύει και προσθετικά τον αναπαράγουμε (από άγνοια, από φληναφηματική λογική, από ….) στο διαδίκτυο;
Μήπως ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε, ενίοτε χωρίς τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα να πάρουμε από το χέρι τα παιδιά μας και να τα οδηγήσουμε πού;

Γιατί άραγε στην ελληνική επαρχία την τοπική ιστορία την διδάσκει στο σχολειό ο εκπαιδευτικός;
Μήπως ο χορός και το τραγούδι δεν ανήκουν στην τοπική ιστορία;

Ας ακούσουμε κι ας δούμε τι συνέβαινε και τι τέλος (μας) συμβαίνει σήμερα και μάλιστα το προβάλουμε (sic) με “υπερηφάνεια”.

 

 

Στο τελευταίο μέρος του βίντεο που παρακολουθούμε (Χριστούγεννα 2014 στη Χώρα), η μουσική (εν απουσία του λόγου – στίχων) οργανώνεται τόσο αργά (για προσπαθήστε να σιγοτραγουδήστε) ώστε, η φυσική αλληλουχία των κινήσεων των σωμάτων που “χορεύουν” να καθίσταται προβληματική, σε σχέση με τη συχνότητα και για τους χορευτές και για τους θεατές. Δεν υφίσταται ο φυσικός συγχρονισμός και ταύτιση των μουσικών θέσεων και άρσεων με αυτές του χορού.
Τα μέρη του σκοπού (της μελωδίας) είναι ελλειμματικά με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώνονται οι χορευτικές φράσεις της Βλάχας στο στρωτό μέρος και στο πηδηχτό, που εναλλάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού και του χορού.
Η επικοινωνία (σύμπτωση – ταύτιση) των μουσικών με τους χορευτές (διαχρονική αξία που διέπει – διατρέχει τις σχέσεις τους) παρουσιάζεται ως ανύπαρκτη. Επί το μουσικότερον, “ο καθένας τον χαβά ντου”.

Κατά την άποψή μου, η εργασία των συντελεστών μιας χορευτικής πράξης που τελείται μάλιστα δημόσια και αναρτάται και στο διαδίκτυο, κυρίως δε των οργανοπαιχτών, καλό θα είναι να δοκιμάζεται σε στενότερο περιβάλλον και ναι μεν να επιδοκιμάζεται η προσπάθεια και μάλιστα παιδιών όπως είναι αυτά εδώ, αλλά παράλληλα να δίνουν διαρκείς “εξετάσεις” στο περιβάλλον τους πριν αποτολμήσουν να εκτεθούν δημοσίως.
Είναι πολύ δύσκολο ένας οργανοπαίχτης ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ ένα χορευτή. Η λαϊκή χορευτική μας μουσική δεν είναι μουσική δωματίου. Δεν απευθύνεται, εννοώ, σε καθήμενους, αλλά, επί πλέον, ΚΑΙ σε καθήμενους.

Ο σεβαστός για την δεξιοτεχνία του βιολάτορας Στάθης Κουκουλάρης, όταν ήτανε έφηβος κλήθηκε να παίξει σε κάποιο γάμο στα Λειβαδοχώρια της Νάξου, αντικαθιστώντας τον (γ)ερο Μωρό γιατί είχε άλλη “κλεισμένη” δουλειά. Κατεβαίνοντας στο χωριό, κάποιοι από τους συγγενείς, γνωστοί μανετζήδες ως Λειβαδίτες, τον έβαλαν σ’ ένα μαγαζί να τους παίξει για να δουν αν μπορούν να τους χορέψει. Έτσι πήρε το πρώτο εισιτήριο για να παίξει δημόσια και μάλιστα έξω από το χωριό του.

Ας επαναπροσδιορίσουμε τον σκοπό μας, τους στόχους μας, ας συστήσουμε και πάλι τις κοινότητές μας, ας συστηθούμε πάλι μεταξύ μας κι ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες των “μεγάλων εμφανίσεων” εκτός “συνόρων” και των τηλεοπτικών εκπομπών ανιστόρητων διαφημιζόμενων καταναλωτικών προϊόντων.
Αυτά που μας παραδόθηκαν τα διαπερνά “τριφασικό ρεύμα”.
Έχω την εντύπωση, ότι τούτο που ζούμε σήμερα έχει έλλειμμα των δυο από τις τρεις φάσεις!!!!
Τσιλικοντούνε τα φώτα στα χωριά μας!!!

Υ.Γ. για όσοι χάσουν την ψυχραιμία τους!!
Δημοσίευμα εφημερίδας: …. “Μάλιστα, ο Μανώλης Γλέζος επισημαίνει ότι είναι διατεθειμένος να μην σιωπά και να λέει όσα κρίνει ότι είναι σωστά γιατί ο ………… είναι φίλος του.

….Είναι σαν να τον βλέπω να έχει ένα λεκέ στο σακάκι του και εγώ να σιωπώ, είπε χαρακτηριστικά. Με μια προϋπόθεση: Όταν αντικρούουν τα επιχειρήματά του, να τα αντικρούουν με τεκμηριωμένα επιχειρήματα: Θέλω αντίκρουση με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, ανέφερε χαρακτηριστικά.”….

 

«Αξιακή» παρέμβαση (Νάξος)

Αυτό είναι το νέο διαφημιστικό spot της Νάξου (video)

Δημοσιεύθηκε : 06 Μάιος 2015 από το….

(πατήστε πάνω στην φωτό)naxostime

 

…………“Στην πραγματικότητα είναι η περιγραφή των αναμνήσεων ενός ανθρώπου που ήρθε για διακοπές στη Νάξο”, εξηγεί ο Γιάννης Παπαδάκος. «Τις αναπολεί και περιμένει εναγωνίως να ξαναέρθει. Η ιδέα γεννήθηκε από το γεγονός ότι αναζητούσαμε κάτι διασκεδαστικό και συντομότατο αλλά ταυτόχρονα ουσιαστικό και ενδεικτικό των εικόνων, των δραστηριοτήτων και συναισθημάτων που μπορεί κάποιος να νιώσει ο επισκέπτης στη Νάξο»……………………

Σωστά;
Βεβαίως!!!!!

Μετά από αυτή τη δράση για τη διαφήμιση της Νάξου, είπα κι εγώ να κάνω τη δική μου παρέμβαση στέλνοντας τούτο το mail με τον σεβασμό που προσήκει σ’ όλους τους ανθρώπους του νησιού!!!!
Ουτοπικό;
Ίσως!!!!

 

Η παράδοση της “Ελληνικής Παράδοσης” πήγε καλά και φέτος το καλοκαίρι

pptBB5.pptm [Αυτόματη αποθήκευση]

Το κορίτσι με τη “φιδίσιαφωνή, το αγόρι με το χρυσό μαυρόπετρο δαχτυλίδι στον παράμεσο, αγκαλιά το “πευκοελάτινο” κλαρίνο και ο ΕΚ-πολιτιστικός (sic) Σύλλογος Κάτω και Άνω Ελάτης (πλησίον εθνικής οδού Ε-105) πανηγύρισαν και φέτος την Εορτή της Συγκομιδής της Εξαγώγιμης Θερμοκηπιακής Ντομάτας (με μόνο τρία φάρμακα).
Ο χορός εξ-ετελέσθη εις τρεις αλύσεις και ο οίνος, ξυδιάς και κουτελίτης, έρρεε αφθόνως, καθότι παρείχετο δωρεάν.
Σημ.: Ο Σύλλογός μας θα προσπαθήσει (του χρόνου) να διαφυλάξει την αισθητική του περιβάλλοντος και θα κατεβάσει από τους ευκαλύπτους και τους οδοδείκτες κάθε αντιαισθητική κλαρινοαφίσα!!!!

Και του χρόνου με υγεία!!!

 

Τις χτίσανε με σαμπάνιες

ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΧΤΕΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ

Έρευνα: Τάκης Ευθυμίου-Βασίλης Κανέλλος

Δυό αξιόλογοι Δάσκαλοι προκαλούν θετικά τη σκέψη μας!!!!!

Στην παραπάνω δημοτική κομπανία που συμμετείχε στο πανηγύρι της Παναγίας στο Περίβλεπτο, κλαρίνο παίζει ο Συλεούνης Βασίλης και σαντούρι ο Κουμαντάνος Λαμπράκης, σε νεαρή ηλικία  στο πρωτοξεκίνημά τους. Ανάμεσά τους, ο βιολιτζής Οικονόμου Φώτης από την Πιτσιωτά και ο λαουτιέρης Νιώρας Φώτης, επίσης, από την Πιτσιωτά.

Στην παραπάνω δημοτική κομπανία που συμμετείχε στο πανηγύρι της Παναγίας στο Περίβλεπτο, κλαρίνο παίζει ο Συλεούνης Βασίλης και σαντούρι ο Κουμαντάνος Λαμπράκης, σε νεαρή ηλικία στο πρωτοξεκίνημά τους. Ανάμεσά τους, ο βιολιτζής Οικονόμου Φώτης από την Πιτσιωτά και ο λαουτιέρης Νιώρας Φώτης, επίσης, από την Πιτσιωτά.

Αναδημοσίευση από: http://fthiotikos-tymfristos.blogspot.gr/2011/10/blog-post_2386.html

Στα χωριά της Δυτικής Φθιώτιδας, τους λαϊκούς μουσικούς, σπάνια, τους αποκαλούν «οργανοπαίχτες». Χρησιμοποιούν συλλογικές εκφράσεις όπως, «ήρθαν τα όργανα» ή «τα νταούλια» ή «τα βιολιά». Μάλιστα, όταν αναφέρονται συγκεκριμένα σε κάποιο άτομο, εξειδικεύουν αναφέροντας το μουσικό όργανο που παίζουν όπως, «ο βιολιτζής», «ο λαουτιέρης», «ο κλαριτζής». Αυτό εξηγείται στο ότι η ενασχόληση των οργανοπαιχτών με τη μουσική στα παγκύρια και τις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις είναι ευκαιριακή. Στην έρευνά μας διαπιστώσαμε μια δυσκολία στην αναγνώριση των οργανοπαιχτών με τα επίσημα ονόματά τους, για τον παραπάνω λόγο. Μάλιστα, σε αρκετούς τους έβγαζαν και τους φώναζαν με παρατσούκλια όπως, «Γυφτοστέργιος», «Μανουσάκιας», «Πατσαούρας», και άλλα.
Ο καλός οργανοπαίχτης κατάγεται από «φύτρα», δηλαδή από γενιά οργανοπαιχτών. Το ίδιο ισχύει και για τους τραγουδιστές, καθώς και για τους χορευτές (χορευταράδες). Είναι φυσιολογικό ένα παιδί που μεγαλώνει σε οικογένεια μουσικών να εξοικειωθεί και να μάθει να παίζει κάποιο μουσικό όργανο, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Σήμερα, όμως, που ο κοινωνικός ιστός είναι εξατομικευμένος, η έφεση για μουσική αποδίδεται στην καθαρά προσωπική ιδιότητα του ατόμου, δηλαδή το ταλέντο. Υπήρχαν, βέβαια, και εξαιρετικές περιπτώσεις κάποιων που εμφάνιζαν σπάνιο μουσικό ταλέντο, χάρισμα, δηλαδή, από τη φύση τους, δίχως να κατάγονταν από μουσική προγονική γενιά. Παλιά, οι γονείς προσπαθούσαν ν’ αποτρέψουν, με βίαιους μάλιστα τρόπους, το γιο τους από το να μάθει ένα μουσικό όργανο, όταν, ιδίως, οι ίδιοι δεν ήταν οργανοπαίχτες. Θεωρούσαν το όργανο χάσιμο πολύτιμου χρόνου, όταν έπαιζε κάποιος μόνος του για γούστο και δουλειά παρακατιανή, όταν παιζόταν για λεφτά στα παγκύρια και στα γλέντια. Εδώ, υπήρχε ένα λογικό έρεισμα, επειδή στα παγκύρια σύχναζαν και οι περιφερόμενοι Γύφτοι, που απέβλεπαν μονάχα στην είσπραξη χρημάτων, κακοποιώντας βάναυσα τη γνήσια δημοτική μας μουσική. Βέβαια, οι παραπάνω αντιλήψεις δεν ήταν κανόνας, αφού ποικίλουν από οικογένεια σε οικογένεια. Συνέχεια

Αφιέρωμα στον βιολάτορα ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΚΟΥΛΑΡΗ

Είναι σημαντικό να σε Τιμούν και να σε επιβραβεύουν οι άνθρωποι του τόπου σου όσο μάλιστα είσαι σε πλήρη καλλιτεχνική δράση και ακόμα περισσότερο εν ζωή.

Στάθης ΚουκουλάρηςΟ Στάθης Κουκουλάρης γεννήθηκε το 1945 στον Κινίδαρο της Νάξου.

 Τα πρώτα μουσικά του ακούσματα συνδέονται με τους Μιχάλη Κονιτόπουλο και Σταμάτη Μπαρδάνη.

Το 1959 ξεκινά σπουδές κλασικού βιολιού στο Ωδείο Αθηνών με τον Ισπανό Ιωσήφ Μπουστίντουι.

Το 1968 η απώλεια της όρασής του τον αναγκάζει να εγκαταλείψει τις σπουδές του. Ήδη από το 1960 είχε ξεκινήσει να παίζει επαγγελματικά σε πανηγύρια και σε γάμους. Ο παραδοσιακός τρόπος παιξίματός του εκτιμήθηκε από τον Σίμωνα Καρρά που τον συμπεριέλαβε στους συνεργάτες του στις περίφημες ραδιοφωνικές του εκπομπές. Από το 1968 υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής στους Έλληνες μετανάστες της Αμερικής, της Αυστραλίας, της Αγγλίας και της Γερμανίας όπου έπαιξε σε δεκάδες συναυλίες……….

Η συνέχεια στα βίντεο που δημιούργησα και που ακολουθούν:

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ (Αφιέρωμα)

Τραγουδάει τα «Παλαιά της βάσανα» (Απόκριες 1986) παρέα με τη φυσική και καλλιτεχνική οικογένεια και τραγούδια όπως το «Γαρύφαλλο στ’ αυτί» του Μάνου Χατζηδάκι, το «Η μάνα μου με δέρνει», «Το νυφικό σου φόρεμα» που ακούστηκε στην ταινία με τον μπακαλόγατο (Κ. Χατζηχρήστο) κ.ά. πολλά.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ:

Μια σπουδαία γυναίκα από τη Νάξο!!!

Αρέσει σε %d bloggers: