• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 20 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Μαΐου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Διαχείριση

Προς Ανάρρωση [4]: «Σκοπός του Γάμου»: χορευτικός σκοπός;

Αρκετά χρόνια τώρα ο “Σκοπός της νύφης” («Σκοπός του Γάμου»), από δρομικός σκοπός και μόνο (την ημέρα του γάμου) έχει γίνει χορευτικός και μάλιστα σαν πρώτος σκοπός του γλεντιού του γάμου.
Κι όμως ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΚΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΡΕΥΤΕΙ!!!

Μάλιστα όταν ένας βιολάτορας δεν έπαιζε καλά για να ικανοποιήσει τη χορευτική διάθεση του “πελάτη του”, οι άλλοι “συνάδελφοί” έλεγαν γι’ αυτόν, πως: “αυτός παίζει τον σκοπό του γάμου”.
Αυτό που ακούμε λοιπόν στο βίντεο αυτό είναι μια νέα αυθαίρετη κατάσταση με γύρισμα σε μπάλλο μακριά από κάθε παραδομένο κοινοτικό κανόνα.

Αυτά που αναφέρονται εδώ είναι γνωστά στους παλιούς λαϊκούς οργανοπαίχτες της Νάξου. Αυτή η νέα κατάσταση έχει γίνει πλέον “παράδοση” για τους νεότερους (χορευτές κι οργανοπαίχτες), οι οποίοι όμως αγνοούν αυτό που παραδόθηκε και μάλιστα δεν “σηκώνουν και κουβέντα”.
Επίσης, αυτός ο άκριτος νεωτερισμός των Ναξίων οργανοπαιχτών έχει επιδράσει και στα ανά την Ελλάδα αντίγραφα που αφορούν παραστάσεις χορευτικών ομάδων, οι οποίες χορεύουν τον Σκοπό του Γάμου (Νύφης) ούτε καν ως Συρτό αλλά Μπάλλο!!!!!


Σχόλιο της Μαρίας Ξεφτέρη:
“Και να προσθέσω σε αυτές τις καίριες και επίκαιρες παρατηρήσεις του κ. Σπηλιάκου ότι κάτι ανάλογο δε παρατηρούμε και με την «πατινάδα», που ως σκοπός αρχικά του τραπεζιού, ως σκοπός δρομικός, έχει μεταλλαχθεί σε εναρκτήριο χορό στα γλέντια, στα πανηγύρια κ.λπ.; Αναρωτιέμαι, πώς συντελέστηκε αυτή η αλλαγή στους κανόνες; Σαφώς και ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του γλεντιού, πότε όμως οι χορευτές απώλεσαν τη συνείδηση της λειτουργίας αυτού του σκοπού…;”

Γλέντι Στον Κινίδαρο της Νάξου (Αη Γιωργιού 2014) ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ

Προς Ανάρρωση [2]_η «ΒΛΑΧΑ» ΝΑΞΟΥ πού ‘γινε ΑΞΩΤΙΚΟΣ ΜΠΑΛ(Λ)ΑΡΙΣΤΟΣ

Καμιά φορά (ελπίζω να ισχύει το “καμιά φορά”) δημιουργείται σύγχυση από τις καταγραφικές εκδόσεις τραγουδιών, όταν μάλιστα η καταγραφή γίνεται από γεωγραφική απόσταση ή από το άνετο περιβάλλον ενός γραφείου.

…………………………………………………………………………………………………..

*** Τραγούδι της «Βλάχας» στον γνωστό σκοπό με τους στίχους: «Θα κατέβω στην Τραγαία».
Απόσπασμα εκτέλεσης σε ζωντανή εκπομπή της ΕΡΑ2 και ΕΡΑ5 στον «ΙΑΝΟ». Παίζουν και τραγουδούν: Γιάννης Ζευγόλης, Κώστας Σιδερής, Ουρανία Λαμπροπούλου και Ασπασία Στρατηγού.

…………………………………………………………………………………………………..

Αυτό επιτείνεται όταν κάποιος σκοπός αποσυνδέεται (για να μελετηθεί) από την τρισυπόστατη αρχική του μορφή (όταν συνέβαινε τούτο), δηλ. ΜΕΛΟΣ – ΛΟΓΟΣ –ΚΙΝΗΣΗ.
Αυτή η αποσύνδεση ήτανε φυσικό να γίνει και μάλιστα σε πάμπολλες περιπτώσεις. Μια από τις αιτίες γι’ αυτό, υπήρξε η ανύπαρκτη σχεδόν επικοινωνία μεταξύ της “δεύτερης ύπαρξης” του χορού (του χορού των εσωτερικών μεταναστών στα αστικά κέντρα) και των χορευτικών σκοπών που “έμπαιναν” για εγγραφή στα δισκογραφικά studios !!!! Συνέχεια

Το Κλαρίνο στην Ορεινή Νάξο

Τσακωνιάτης Δημήτριος (Τσαγκάρης)

 

Αναδημοσίευση από το blog «orinosaxotis.blogspot.gr» και συμπλήρωση της ανάρτησης με σχετικό πρωτόκολλο!

 

 

«Ανασκαλέματα» του Τραγουδιού, της Μουσικής και του Χορού στη Νάξο

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στον συλλογικό τόμο που εξέδωσε ο Δήμος Νάξου το 2006 με τίτλο:

«Νάξος. Αρμενίζοντας στο χρόνο».

 

 

 

Οι λεβεντόγεροι παρέδωσαν – εμείς παραλάβαμε;

Βρακάδες της Νάξου το 1930 φωτογραφία Bernard Flament από ανάρτηση στο Facebook της κ. Αντωνίας Μαϊτού

Βρακάδες της Νάξου το 1930
φωτογραφία Bernard Flament
από ανάρτηση στο Facebook της κ. Αντωνίας Μαϊτού

Άνθρωποι της φτώχειας σαν κι αυτούς που εικονίζονται εδώ, και άλλοι πολλοί, είναι που δημιούργησαν τον λαϊκό πολιτισμό τούτου του νησιού, της Νάξου!!! Μπαλωμένες βράκες και γιλέκα σε σώματα που έγιναν ένα με τη γη, σώματα και ψυχές που έχουν βγει από μια εθνική καταστροφή και τις περίμενε μια χούντα, ένας πόλεμος, μια Κατοχή, ένας εμφύλιος, μια επάρατη εσωτερική μετανάστευση και πάλι μια χούντα. Παρ’ όλα ταύτα δεν σταμάτησαν να δημιουργούν και να μας παραδίδουν πλούτο πολιτισμού σ’ έναν κόσμο της φτώχειας μα με βλέμμα καθάριο. Η συνέχεια; Από το συρίμι, τους Γιωργιάδες και το τσουβάλι την πατάτα, εναλλακτικά λόγω φτώχειας κεράσματα για ένα Σμυρναίικο Μπάλλο, περάσαμε στα πεντοχίλιαρα. Σήμερα πλέον βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την οργάνωση των γλεντιών από τους τοπικούς Συλλόγους αντί των μαγαζιών και στην από συνταγμένου καταλόγου τραγουδιών, επιβολή συγκεκριμένων νεότευκτων στουντιακών κατασκευών για χορό χωρίς να παρέχεται η δυνατότητα στους συνδρώντες γλεντιστές (που γι’ αυτούς γίνεται ο χορός) να κρίνουν και να αποφασίσουν ΑΥΤΟΙ αν θα τους δώσουν το διαβατήριο της γλεντιστικής επιβίωσης. Γλεντιστές που έτσι κι αλλιώς πληρώνουν τη συμμετοχή τους με «είσοδο» (sic). – Τί να έλεγαν τάχα οι δυο τούτοι λεβεντόγεροι, που λίγο πριν τις Αποκριές σκαρφάλωναν στο βουνό για να κόψουν ξύλα, πηγαίνανε ποδαρόδρομο στη Χώρα για να τα πουλήσουν και με τα χρήματα αυτά περίμεναν τη σειρά τους για ένα Συρτουδάκι κι ένα Μπάλλο και αντί για το Χανιώτικο φανταστείτε να τους έπαιζαν Σιγανούς και Πεντοζάλια και μάλιστα “καλλιτέχνες” που δεν επιβιώνουν καλλιτεχνικά στην Κρήτη;

Μονή Νάξου_2014 Γιορτή της Ρακής (φωτο Τάσος Ιωαννίδης)

Μονή Νάξου_2014 Γιορτή της Ρακής (φωτο Τάσος Ιωαννίδης)

– Πώς θα αντιδρούσαν τάχα οι δυο τούτοι λεβεντόγεροι αν κάποιος τους ψέλλιζε στ’ αυτί το νέο πως, σε ορεινό χωριό του νησιού κλήθηκε “δασκάλα” από τη Χώρα για να μάθει τα μικρά παιδιά να χορεύουν, όταν αυτοί οι ίδιοι λεβεντόγεροι είχαν (κάποτε) για τσιτάτο ζωής το: “τα παιδιά στο χωριό μας πρώτα μαθαίνουν να χορεύουν και μετά να περπατάνε”; http://www.youtube.com/watch?v=Kp4EK47DG9k

Μελωδική ντοπιολαλιά

 

Η εκτέλεση των συγκεκριμένων μελωδιών δεν αφορούν το ηχόχρωμα των τζαμπουνοντούμπακων του Φιλωτιού της Νάξου γενικώς, αλλά ιδιαίτερα αυτού του ιδίου του κ. Κοττάκη και της συζύγου του που τον συνοδεύει στο τραγούδι.
Κανείς άλλος τζαμπουνιέρης δεν παίζει αυτές τις μελωδίες σ’ αυτή τη μελωδική γραμμή.
Εδώ είναι έως και αγνώριστες θα έλεγα.
Κατά τη γνώμη μου, δεν αποτελεί η παρούσα εκτέλεση, αυτό που λέμε και εννοούμε ως ηχόχρωμα του Φιλωτιού, παρά μόνο ιδιαίτερη εκτέλεση του κ. Κοττάκη.
Όταν μάλιστα δημοσιοποιούνται μέσω του διαδικτύου από τον καναλάρχη με τέτοιον τίτλο, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Ακόμα πιο έντονο γίνεται το πρόβλημα όταν οι λεγόμενες “τζαbουνοσυνάξεις” της Νομαρχίας Κυκλάδων και τώρα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, μαγνητοσκοπούνται εκτός από ιδιώτες που τις παρακολουθούν (και κατά συνέπεια τις υιοθετούν και τις διαδίδουν για την πιστότητά τους) και από οργανωμένο τηλεοπτικό συνεργείο με σκοπό αφενός την καταγραφή και διαχείριση από εποπτεύοντες μουσικολόγους και αφετέρου την παραγωγή πολιτιστικού ντοκυμαντέρ.
Οι καταστατικές υποχρεώσεις των τοπικών Συλλόγων των αστικών κέντρων περί ΔΙΑσωσης, ΔΙΑδοσης και ΔΙΑτήρησης έρχονται τώρα να αναδείξουν το κενό που προέκυψε από την πρόσθεση της πρόθεσης –ΔΙΑ- στους παραπάνω καταστατικούς σκοπούς, αντί διαρκώς να ΣΩΖΟΥΜΕ – ΔΙΝΟΥΜΕ – ΤΗΡΟΥΜΕ !!!
Αυτό που συμβαίνει σήμερα απενοχοποιείται με το “τα πάντα ρει” ή με τον όρο “εξέλιξη” !!!!!

Αρέσει σε %d bloggers: