• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 21 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Διαχείριση

Και πάλι «ο σκοπός του Γάμου ή της Νύφης»

Συμβαίνει πολλές φορές να επανέρχεσαι σε ένα θέμα, για το οποίο πίστευες ότι έχεις πει, γράψει, συζητήσει αρκετά, ώστε να γίνει κατανοητή η αλήθειά του (σου). Κατανοώ (με συμπάθεια) επίσης αυτούς που χρησιμοποιούν την λέξη – όρο «εξέλιξη» για να ερμηνεύσουν νέες καταστάσεις για παλαιά φαινόμενα, γεγονότα και πράξεις, αλλά καλό θα ήτανε να αναλαμβάνει ο καθένας συντελεστής ενός πραγματικού γεγονότος (γάμου), κυρίως μουσικός στην προκειμένη περίπτωση, ή χορευτικής αναπαράστασης – κατάστασης επί θεατρικής σκηνής (επιμελητές του χορού και μουσικοί)  την ευθύνη της μετάλλαξης υπογράφοντας την παράστασή τους και όχι να εκτίθενται μέσω μιας αφίσας στην οποία αναγράφεται το βαρύγδουπο: “ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ” !!!!!
Το παράδειγμά μας και πιο συγκεκριμένα, κι όχι μοναδικά, είναι ο σκοπός του Γάμου ή της Νύφης για τους Κυκλαδίτες ή Γκιουζαέρι ή Πατινάδα του Γάμου για την στεριανή Ελλάδα ή……, ο οποίος είναι ΔΡΟΜΙΚΟΣ και ΜΟΝΟ σκοπός μιας προσωπικής μέγιστης διαβατήριας τελετουργίας, αλλά και κοινοτικής εκδήλωσης συνάμα!!!!!!
https://xoroballomata.wordpress.com/2016/07/10/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%AC%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%82/

σημ.:

εξέλιξη = αλλαγή κατάστασης (πορεία, μετάλλαξη) κι όχι προοδευτική αλλαγή (βελτίωση με θετικό πρόσημο) λόγω νέων συγγενών ή παράπλευρων διαφοροποιήσεων με συντελεστή χρόνου. Αρκετές φορές η εξέλιξη είναι αντιστρόφως ανάλογη μιας νέας κατάστασης.

Advertisements

“ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ” ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ

Α)

Μαζί με το παράπονο του τσοπανάκου, μας γνέφει από ψηλά για το δικό του παράπονο μα κι εγώ για το δικό μου!!!!

Από το γλεντοκόπι στην πλατεία της Εκκλησίας ή την αισθητική ανάταση σε μια αίθουσα υψηλών προδιαγραφών, ποια η χρεία Geust εμφάνισης!!!
Τι σημαίνει στα Ελληνικά «… Αντάμωμα Δημοτικού Τραγουδιού»;

Σημείωνε στο τεφτέρι σου μπάρμπα – Τάσο !!!

………………………………………………….

Β)

%ce%b2%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8e%cf%82Την περίμενα πως και πως αυτή την έρευνα!!
Βηματοδοτούμενος (ηλεκτρικώς), με διπλή αρτηρία Φ30 (υδραυλικώς) και διατατικό sten ό,τι πρέπει ως μεσήλικας και (γ)καρδιακός!!!
Εκείνο που δεν ξέρω ακόμα είναι αν πρέπει να ακολουθήσω τεστ χορευτικής κοπώσεως Καραγκούνας ή Κότσαρι!!! Ελπίζω να μας το πουν οι σωματοϋγιεινολόγοι του χορού μην πάω για μαλλί και βγω κουρεμένος!!!!!

…«Τα φυσιολογικά οφέλη των ελληνικών χορών θα μπορούσαν να δώσουν στους ασθενείς περισσότερη ανεξαρτησία στην καθημερινή ζωή τους, βοηθώντας τους να περπατούν και να ανεβαίνουν σκάλες. Θα μπορούσαν επίσης να βελτιώσουν τον συντονισμό και να μειώσουν τον κίνδυνο των πτώσεων και των τραυματισμών. Είναι δυνατόν, οι ελληνικοί χοροί να χαρίζουν καρδιακή οφέλη, όπως τα προγράμματα της Ζούμπα με μουσική λάτιν»…

Ολόκληρο το άρθρο: http://health.in.gr/news/scienceprogress/article/?aid=1500071725

…………………………………………

Γ)

Απόσπασμα:
“Τονώνεις την αυτοπεποίθησή σου, καταπολεμάς το άγχος, γυμνάζεις το σώμα σου… κι όλα αυτά με ένα χορό!”…

“Σωματική ευεξία: Οι παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί μπορούν να σου χαρίσουν καρδιακά οφέλη ίδια με τα προγράμματα της Ζούμπα ή του λάτιν. Όσο και αν φαίνονται απλοί και καθόλου κουραστικοί, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να γυμνάσει κανείς ολόκληρο το σώμα του. Με φυσική προσπάθεια, ο χορός θέτει σε λειτουργία τον μεγαλύτερο αριθμό των μυών, συμβάλει στην αύξηση της απώλειας θερμίδων επιδρώντας σημαντικά στην αλλαγή του μεταβολισμού. Ακόμα θετική επίδραση έχει στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, της λειτουργίας της καρδιάς και της αναπνοής”.

Ολόκληρο το άρθρο:

Γιατί να γίνει χόμπυ σου ο παραδοσιακός ελληνικός χορός ;

…………………………………………

Ο πλούτος, η προίκα ενός ολόκληρου λαού, η ίδια τους η καθημερινότητα κατήντησε σε πολυαναγνωσμένα ιντερνετικά κείμενα ΧΟΜΠΥ, ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες και Ιατρικά ετερόκλητα!!
Οι κοινοποιήσεις των “άρθρων” στα social media αμέτρητες και τα “Μου αρέσει” εκατοντάδες!!!!
Θα δούμε και θ’ ακούσουμε πολλά ακόμα, όσο θα εξακολουθούν οι μονόλογοι και μάλιστα αυτοί που δεν τεκμηριώνονται από επιστημονικές μελέτες που να αφορούν τον πολιτισμικό πλούτο που μας παραδόθηκε, έστω την δεύτερη ύπαρξή του που αφορά τους εσωτερικούς μετανάστες κι όχι την φολκλόρ ύπαρξή του!!! Σκεφτείτε να γινότανε το ίδιο στην Ιατρική και στην Αρχαιολογία !!!!!!!

…………………………………………

Δ)

Ο Εκπολιτιστικός (ποιους εκ-πολιτίζει άραγε;) Σύλλογος Άνω Μουχρίτσας 
οργανώνει ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ στην Ιστορία, Λαογραφία, Πολιτισμό, Παράδοση,  Ήθη και έθιμα
Χοροί της Ριπούπολης

ή το άλλο: “Φεστιβάλ Λαογραφίας και Παράδοσης” !!!
ή το άλλο: %cf%83%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf-%cf%87%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bb%ce%b1%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1%cf%82
(Τι δεν καταλαβαίνω ανάθεμα τα ελληνικά μου;
Ξέρω κι εγώ;
Τά ‘χω χαμένα!!!!)

…………………………………………

Ε)

Ακαδημία: συγκέντρωση επιστημόνων, λογίων και καλλιτεχνών με σκοπό την προώθηση και την καλή λειτουργία των τομέων τους.
Διαβάζω και πολλές φορές λαμβάνω προσκλήσεις από φορείς με επωνυμίες του τύπου: «ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ ….».
Ακαδημία Πλάτωνος: Σωστά. Εντάξει
Ακαδημία Αθηνών: Σωστά. Εντάξει
Παιδαγωγικές και Γυμναστικές   Ακαδημίες (παλιότερα): Ιστορική εκπαιδευτική ανάγκη.
Star Academy: Ήμαρτον !!!!
Ακαδημία Έρευνας Παραδοσιακών Χορών ……: Μικρομεγαλισμός ή «χαμένοι στο διάστημα»;;;;

……………………………………………

Ζ)

Συναθροίσεις χορευτικών Ομάδων – Σωματείων (ΦΕΣΤΙΒΑΛ τα αποκαλούν) υπό την αιγίδα και οργάνωση κάποιου Δήμου:
Εκτός από τις διάφορες και διαφορετικές αντιλήψεις που μπορεί να έχει κάποιος γι’ αυτού του είδους τις εκδηλώσεις – διοργανώσεις, πρέπει να προσθέσουμε αφενός την ερασιτεχνική οργανωτική δομή των περισσοτέρων και αφετέρου την προβληματική παρουσίαση μουσικών και χορευτικών θεμάτων από σχήματα ξένα προς τον ιδιαίτερο πολιτιστικό οπλισμό κάποιας πολιτισμικής περιοχής.
Θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με μη κατανοητές παρεμβάσεις στην κατά τόπους συντακτική γλώσσα αναφοράς σε στοιχεία του μουσικού και χορευτικού πλούτου:
Π.χ. για τη Νάξο:


–Τι εννοούμε με την λέξη «Σκοπός της Αροχλάδας»; Είναι χορός; Και στη συνέχεια «Τσιφτετελόμπαλο», αφενός με ένα -λ- και αφετέρου δίπλα από την «Αροχλάδα» εφόσον το δεύτερο συνθετικό της λέξης είναι «……- μπαλο»;
–Η διάταξη: «Μπάλος-Βοσκίστικος-Τσαμπουνιστός» που μας οδηγεί; Είναι τρεις διαφορετικοί χοροί ο Μπάλος (με ένα -λ-), ο «Βοσκίστικος» και ο «Τσαμπουνιστός»; Στην ιδιωματική μουσική και χορευτική γλώσσα της Νάξου αυτή η αναφορά στο πρόγραμμα δεν σημαίνει τίποτα!!!!
Αν δε ο συντάκτης εννοεί ότι ο «Βοσκίστικος» και ο «Τσαμπουνιστός» είναι μέρη του Μπάλλου, καλό θα είναι να γνωρίζει ότι ο «Βοσκίστικος» χορεύεται σαν Συρτό και δεν παίζεται ως πάρτα στον Μπάλλο και ο «Τσαμπουνιστός» καλείται «Τζαμπούνα»!!!
Και μόνο αυτές οι τρεις γραμμές αυτού του προγράμματος θα μπορούσαν να αποτελέσουν θέμα για μια ολόκληρη διάλεξη κάποιων που γνωρίζουν την αλήθεια, κι αυτοί είναι οι ίδιοι οι φορείς αυτού του πολιτισμού. Υπόψη ότι, οι τρεις αυτές αράδες βρίσκονται στα χέρια δεκάδων θεατών της συγκεκριμένης εκδήλωσης οι οποίοι, αφενός συνεχίζουν και μετά την ανάγνωση να μην κατανοούν τα γραφόμενα  και ίσως να παραπληροφορούνται και αφετέρου οι συμμετέχοντες «εκτελούν» το αποτέλεσμα της αναγραφόμενης συνταγής, αντί ενός, εν πάση περιπτώσει, copy-paste του τοπικής αλήθειας !!!

Τι δεν καταλαβαίνετε;
Δεν σας στέλνουν εσάς;

ΟΙ ΚΥΚΛΑΔΕΣ σε Compact “σεμιναριακά μαθήματα”.

Οι χοροί και τα τραγούδια των ανθρώπων που δημιούργησαν τον δικό τους

μα και Αιγαιοπελαγίτικα συγγενικό, λαϊκό πολιτισμό.

Βλέπω προσκλήσεις από φορείς με βαρύγδουπους τίτλους και καλούν σε σεμινάρια όπου θα εισηγηθούν και χορούς π.χ. «ΚΥΚΛΑΔΩΝ» ή «ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΩΝ», ενώ σε ότι αφορά τις υπόλοιπες περιοχές εστιάζουν (και σωστά πράττουν) σε ιδιαίτερες περιοχές ευρύτερων πολιτισμικών περιοχών.

Μάλιστα!!!

Kyclades CompactΔηλαδή θέλουν να μας πουν πως, χορολογικά και μουσικολογικά, οι πολυνησίες, οι μικρόκοσμοι των Κυκλάδων ας πούμε, ή των Δωδεκανήσων, είναι συμπλέγματα νησιών που μπορούν να ειδωθούν από αέρος, οπότε: “… μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα και με μυρμήγκια οι ανθρώποι…”.

Δηλαδή το σκεπτικό τους είναι: “ας εξετάσουμε τι συμβαίνει με τις περιοχές που συνορεύουμε πολιτισμικά, αλλά ας ρίξουμε κι ένα τουριστικό προορισμό μέσα προς άγρα ΄΄πελατών΄΄ ”.

Και πάλι μάλιστα!!!

Αγαπητοί, ακόμα και τα τουριστικά περιοδικά της μακρινής Σουηδίας έχουν ειδικά αφιερώματα για κάθε νησί ξεχωριστά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων κ.λπ..

ΒΕΛΟΣ

Τα παλιότερα χρόνια [όταν ήμασταν εμείς φοιτητές και κάναμε το μάθημα των Ε.Π.Χ. με κλειδοκυμβαλίστρια (sic)] διαβάζαμε βιβλία (1-2 υπήρχαν) που συνοπτικά αναφέρονταν σε χορούς με επί μέρους τίτλους: “Χοροί της Πελοποννήσου (Καλαματιανός, Τσάμικος)  – του Αιγαίου  (Συρτός, Μπάλος)– της Κρήτης (Χανιώτικος, Πεντοζάλη)” κ.ά.

Οι «Πανκυκλαδικές» ή «Πανδωδεκανησιακές» σεμιναριακές συναντήσεις υπήρξαν πράγματι. Έβαλα κι εγώ το χεράκι μου, σε χρόνους όμως, που η επιτόπια με συμμετοχική παρατήρηση συστηματική επιστημονική έρευνα ήταν ανύπαρκτη ή ήταν στα σπάργανα.

Σήμερα πλέον, δεκάδες νέοι άνθρωποι καταπιάστηκαν με ιδιαίτερες εστίες λαϊκού πολιτισμού και πρέπει να τους δώσουμε βήμα και χώρο. Το ποιός μελέτησε συστηματικά και μπορεί να βγει στο βήμα καθώς και τ’ αποτελέσματα της «δουλειάς» θα το δείξει σιγά – σιγά ο “αμερόληπτος” χρόνος!!!! Η συστηματική επιστημονική έρευνα βέβαια μικρών κατά τόπους κοινοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

Το 2017 πάλι τα ίδια;

“Σούστα Δωδεκανήσων”, “Μπάλλος Αιγαίου”, “Συρτός Κυκλάδων”;

Νισάφι  πια!!!!

Εκτός κι αν στα μάτια και κυρίως στη σκέψη μας φαίνονται όλα ίδια. Τότε ισχύει το:

“στο σκοτάδι, όλες οι αγελάδες φαίνονται μαύρες”.

Ο αποχαιρετισμός του ναύτη (Τ’ αέρι) (Αριστ. Προβελέγγιος – Σίφνος)

Όταν η λόγια ποίηση ενδύεται την εμπνευσμένη δημιουργία ενός ιεροψάλτη, παραδίδει λαϊκό άσμα, ως πλούτο ενός τόπου!!!

 

 

Άλλες δυο αποδόσεις από Σιφνιούς οργανοπαίχτες και τραγουδιστές!!!
α) Στην ανάρτηση στο Youtube (Sοphia Siphnos) αναφέρεται:
«ο Λευτέρης τραγουδάει το μελοποιημένο ποίημα του Αριστομένη Προβελέγγιου «Τ αέρι» σε εκδήλωση του Π.Σ.Σ. για τον Σιφνιό ποιητή».

 

β) Παίζουν και τραγουδούν οι Σιφνιοί  Σπύρος  και  Γρηγόρης Λεμπέσης

«Ο Εκατόλογος» στον Κινίδαρο της Νάξου

%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3%ce%b3-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aeΑπόσπασμα από: “Το Δημοτικό Τραγούδι εις τον Κινίδαρον” (σ. 702-704)

4… «Ο Κινίδαρος είναι εκ των πλέον πιστών εις τας παραδόσεις του χωρίον της Νάξου.
Τούτο, ασφαλώς, το οφείλει όχι μόνον εις τον συντηρητικόν χαρακτήρα των κατοίκων του αλλά και εις την έως σήμερον απομόνωσίν του και την έλλειψιν επικοινωνίας με τα άλλα χωρία και τον έξω κόσμον. Ο αμαξιτός δρόμος τον οποίον προανεφέραμεν, μόλις τελευ­ταίως ηνοίχθη. Αυτό επέτρεψεν εις τον Κινίδαρον να μείνη επί έτη έως σήμερον μακράν της επιδράσεως του συγχρόνου μοντέρνου πολι­τισμού και να διατηρήση μετά πάροδον τόσων ετών αγνά και αμόλευτα τα ωραία ήθη και έθιμά του.
Ο Κινίδαρος είναι το χωρίον της φιλοξενίας και της διασκεδά­σεως. Ο ξένιος Ζευς, ο οποίος ελατρεύθη 5επί του γειτονικού όρους του «Ζας του Κινιδάρου», ουδέποτε εγκατέλειψε τον θρόνον του από το φιλόξενον χωρίον.
Ο χορός και τα «βιολιά» αποτελούν το πάθος των κατοίκων του. Όχι μόνον κατά τας μεγάλας εορτάς και εις τας πανηγύρεις, αλλά και εκάστην Κυριακήν -κατά το θέρος σχεδόν καθημερινώς – οι Κινιδαριώτες συναθροίζονται εις την πλατείαν του χωρίου και «νυχτοξημερώνονται» χορεύοντες. Κάθε Κινιδαριώτης είναι και ένας «Ζορ­μπάς»!!. Το πάθος των ακριβώς αυτό προς την μουσικήν και τον χορόν και την διατηρουμένην αυτήν μεγάλην μουσικοχορευτικήν παράδοσιν επιθυμών να δικαιολογήση και ο προαναφερθείς, όπως είδομεν θρύλος, ισχυρίζεται ότι:«Οι Κινιδαριώτες βαστάνε από φυλή οργανοπαιχτών, τραγουδιστών και χορευτών».
Πράγματι ακόμη και τα επίθετα των κατοίκων του χωρίου προ­έρχονται, όπως φαίνεται, εξ ονομάτων λαϊκών οργάνων, όπως Τουμπακάρης – από το τουμπάκι – και Τσαμπουνάρης – από την τσαμπού­να. Όπως δε μας επληροφόρησαν οι γέροντες του χωρίου: «Παλιότερα, που δεν υπήρχανε τα βιολιά ή με τα τσαμπουνοτούμπακα ήθελαν να χορεύουνε ή με τα τραγούδια».
Από εδώ ακριβώς επήγασε και η ανάγκη της απομνημονεύσεως και διατηρήσεως πολλών δημοτικών τραγουδιών υπό των κατοίκων του, δια να τα τραγουδούν – ελλείψει μουσικών οργάνων – προς συνοδείαν του χορού. Εξ αυτού δυνάμεθα να δικαιολογήσωμεν και το γε­γονός της υπάρξεως εις τον Κινίδαρον τόσων πολλών παραλλαγών ε­νός και του αυτού, πολλάκις, τραγουδιού. Πρέπει όμως να σημειώσωμεν, ότι οι Κινιδαριώτες δεν δέχονται παθητικώς το δημοτικόν τραγούδι, αλλά μετέχουν εις αυτό δημιουργικά, προσθέτοντες ή αφαιρούντες εις αυτό, αναλόγως προς το καλλιτεχνικόν των «γούστο»…»
…………………………………………………
Σημ.: Η συλλογή των τραγουδιών οφείλεται στο ζεύγος δημοδιδασκάλων του χωριού, στο οποίο υπηρέτησαν κατά την περίοδο πριν το 1963 (έτος έκδοσης της συλλογής από τον Ν. Κεφαλληνιάδη) Νικολάου και Ειρήνης Δημητροκάλλη.

Ηχητικό απόσπασμα:

 

“Μέρα πού ‘ναι”!!

Οι ΓΕΝΙΚΕΥΣΕΙΣ ως κοινωνική συμπεριφορά χαρακτηρίζουν λόγο αμετροεπή και ανήθικο και διαμορφώνουν πολιτικά, εγωπαθή ιδεολογικά μορφώματα. Ο παραμορφωτικός καθρέφτης του W.C. μας δείχνει πάντα “καλούς και όμορφους, ενώ για όλα φταίνε οι άλλοι”!!!!!! Σ’ αυτές τις συμπεριφορές (μέρα πού ‘ναι), σε όσους διαχειριστές δεν θυμούνται και κυρίως στους ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ!!!
…………………………………………..
%ce%b5%ce%b1%cf%84-%ce%b5%cf%83%ce%b1Σκηνή 83η:
Τέλειωσε ο αγώνας μπάσκετ “εργατών – φοιτητών” που τράβηξε Ολλανδικό κανάλι για να πάει τα ωραία της διαβίωσης των κρατουμένων στην Ευρώπη. Μετά το γήπεδο (συνοδεία αόρκιστων νεοσυλλέκτων με όπλο και σφαίρα στη θαλάμη!!!) ακολούθησε η περιβόητη συνέντευξη στο ΚΨΜ του ΚΕΒΟΠ με τον ακατανόμαστο “δημοσιογράφο”, ενώ επιστρέφοντας στον θάλαμο έλειπαν…… κανα δυό…. Μετά από λίγες μέρες άρχισε η “αποφυλάκιση”(;), άγνωστο όμως για που!!! Το βραδινό προσωπικό τραγούδι στην αποθήκη – θάλαμο ήτανε φάρμακο στις καρδιές. Ήτανε σαν το φανάρι σε υπόγειο απέναντι σε ποντίκια. Ελπίδα μήπως και κατέβει ο Ντάβος από το 3ο Σώμα Στρατού και δώσει λύση (sic).
Σκηνή 84η:
Η “αποφυλάκιση” συνεχίστηκε. Πήραν δυο από τους τρεις κοντινούς και συμφοιτητές. Ελπίδα για λευτεριά. Μήνυμα από τους δικούς (μπιλιέτο στο σλιπάκι), ότι ο Θοδωρής είναι λεύτερος. Φωνές και κλάματα!!
Σκηνή 87η:
Αλλά….. Νύχτα, θεοσκότεινα καβάλα σ’ ένα στρατιωτικό φορτηγάκι 3/4. Στον απέναντι πάγκο του φορτηγού μια κοπελίτσα καταματωμένη από τη μέση και κάτω. Τα αίματά της κύλαγαν μέσα στην καρότσα. Που να την κοιτάξεις….. Δυο ΕΣΑτζήδες, ένας από δω κι ένας από κει κρατώντας αυτόματα στα χέρια, ούρλιαζαν βλαστημώντας και περιπαίζοντας το αιμόφυρτο κορίτσι. Ήτανε δεν ήτανε 16-17 χρονών!!!! Παράπλευρες απώλειες μάλλον. Τα δυο ανθρωποειδή, που υπηρετούσαν την πατρίδα, συνέχιζαν να ουρλιάζουν, στρεφόμενοι μια στο κορίτσι και μια από δω. “ Ρε προδότη, ρε αριστερό κάθαρμα, εσύ την μάτωσες; Έτσι θα κάνεις και την αδερφή μου, τομάρι; Θα σε γαμήσω, θα σε λιώσω”!!! Να και μια με το αυτόματο στο σαγόνι.
Σκηνή 88η:
Αντί για απελευθέρωση, Ιωαννίδης στα πράγματα!!!! (Έγινε γνωστό πολύ αργότερα το νέο). Άφιξη στο ΕΑΤ ΕΣΑ. Στον 1ο όροφο, κάτω από αψίδα με κλοπμς που ανεβοκατέβαιναν από τους ΕΣΑτζήδες, αντιμέτωπος με μια τρελή, παράλογη κατάσταση. Το ανακριτικό με τα περιβόητα καθάρματα αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού. Φοιτητάκος, τώρα σου λέει, σε μισή ωρίτσα απειλών και ξύλου κατεβαίνεις στον αύλιο χώρο πάλι με δόξα και τιμή κάτω από την κινούμενη αψίδα των κλοπμς, τα γιούχα και τα βρισίδια!!!
Σκηνή 89η:
Θάλαμος όσο ένα σιδεροκρέβατο και δίπλα ντουζ με νεράκι (χμμμμ!!) μετά από μια βδομάδα “στεγνού καθαρίσματος”!!!!! Ωχ!!! Δεν βλέπω να την κάνουμε από εδώ μέσα!! Να και η Τζένη, να και η Αιμιλία!!! Απάνου του. Κουράγιο!!!!
Σκηνή 93η:
Κλείσιμο σε μια αποθηκούλα στο κέντρο του προαυλίου. Ανάγκη για κατούρημα. Αν ζητούσες να πας στην τουαλέτα, φωνάζοντας, ουρλιάζοντας για να σ’ ακούσουν,, στο πήγαινε και στο έλα θα είχε βρισίδι και αναβοκατέβασμα στον σβέρκο των κλομπς!!!!! (Το πιο σκληρό ήτανε το πλατανόξυλο που ανεβοκατέβαινε στο σβέρκο και “νύχτωνες” για πολλές ώρες)… Αααααα, δεν συμφέρει!!! Μια σακούλα μπακάλικου και μια πετσέτα (που να θυμάσαι πως την κατείχες) σ’ έβγαζαν ασπροπρόσωπο. Σιγά – σιγά, λίγο – λίγο, βασανιστικά και τόσο ώστε να μην στάξει η σακούλα. !!!!!

Σκηνή 206η:

 

http://www.flynews.gr/%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b1%ce%b9/

Ο Αξώτικος χορός “Βλάχα” και οι αλλαγές στο Φιλώτι

Μ. Ι. Ψαρράς (“ο Γυμνασστής”), (Φιλωτίτης): «Η χαμένη στα χρόνια μου εκκλησιαστική παράδοση του Φιλοτίου», Ναξιακόν Μέλλον 410/18 φιλολογική έκδοση (1982) 3, στ. 4η:

42Αναφέρεται στο πιάσιμο των χεριών στο χορό της Βλάχας και γράφει τα εξής:
“Προ 150 χρόνια (δηλ. το 1830) η Βλάχα (Αξιώτικος χορός) χορευότανε με μαντήλι και οι νέοι έκαναν μια τρομερή αλλαγή, το καταργήσανε. Μια μέρα σ’ ένα χορό, όταν μερικοί νέοι δεν είχανε μαντήλι να δώσουν να πιαστούν οι κοπελιές, για να μην τους προσβάλλουν, δεν βγάλανε και οι υπόλοιποι νέοι κι έτσι πιαστήκανε από τα δάχτυλα. Από τότε επεκράτησε η αλλαγή στο χορό, στο πείσμα των ηλικιωμένων που βγάλανε ρίμες πομπεύοντας την Βλάχα σαν χορό ανήθικο”.
«Τη Βλάχα την καντήντησες νάναι για κοπελάκια
που να σου πέψει ο Θεός ψείρες με τα πινάκια».
«Μη ντο περιφανεύεσαι πως σ’ αγαπούσα τάχα
απλώς τραγούδια σού ‘λεγα μέσ’ του Σκληβά τη βλάχα».
«Πιαστείτε να πιαστούμενε Βλάχα με το μαντήλι
Να πούμενε πεισματικά κι ύστερις πάλι φίλοι».

……………………………………………………………………………………………………………

Μ. Ι. Ψαρράς,  «Μια επαναστατική αλλαγή στο χορό της Βλάχας από δω κι εκατόν είκοσι χρόνια στο Φιλώτι», περιοδικό Ζας 2, (1993-94) 23-24.

Για την κωμόπολη του Φιλωτιού και τη Βλάχα αντλούμε αρκετές πληροφορίες από τον Μ. Ι. Ψαρρά και μάλιστα από ένα απ’ τα πολλά άρθρα που έγραψε για τους παλιές αποκριές. Ας παρακολουθήσουμε την κατάθεσή του για το χορό της Βλάχας, η οποία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε ότι αφορά τη σχέση του χορού με το τραγούδι, τα μουσικά όργανα και τις αλλαγές που συνέβησαν σ’ αυτήν:

«Η Βλάχα ήταν και είναι ο πιο αγα­πητός, αποκριάτικος καθαρά, χο­ρός στη Νάξο. Ήταν το περισσότερο ανόργανος – χορευότανε δηλαδή δί­χως όργανα – με το τραγούδι, κι όταν χο­ρευότανε με τα όργανα ήτανε γρηγορότε­ρος με πηδηχτό τσάκισμα, που τον ελέγανε «ντουμπανιστό», αλλά δεν κρατούσε πολύ, γιατί οι χορευτές κι οι θεατές επροτιμούσαν την τραγουδιστή βλάχα.
Χορεύοντας βλάχα επιανόντανε με το μαντήλι κι εσχημάτιζαν κουλούρες η μια γύ­ρω από την άλλη με σκοπό την επίδειξη δε­ξιοτεχνίας στο τραγούδι και το σκοπό του· τις χορευτικές ικανότητες τις κρατούσε με αποκλειστικότητα να τις επιδείξει ο Μπάλλος. Με το χορό της βλάχας, διατηρήθηκε η πληθώρα του 15/σύλλαβου τραγουδιού με το κοτσάκι στη μέση – πού ‘ταν άσχετο του τραγουδιού – όλοι οι παλιοί σκοποί με ελά­χιστες παραλλαγές, τα πολύμορφα απο­κριάτικα και οι ρίμες, τα τραγούδια του Ακρι­τικού Κύκλου που μέχρι τα παιδικά μου χρό­νια τα χόρευαν και τα τραγουδούσαν στο Φιλώτι και διατηρηθήκανε απ’ αυτό.
Με τη βλάχα χορευότανε τα διάφορα αποκριάτικα τραγούδια: Πεισματικά, Ερωτι­κά, τα Κουριέζικα (τα γεμάτα υπερβολές σα­τιρικά τραγούδια), τα Ακριτικά, οι Ρίμες πα­λιές και νέες, τα λεγόμενα Παρατράγουδα (για τους στρατιώτες, τους ξενιτεμένους και τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου). Ποτέ από αποκριάτικη διασκέδαση δεν απολείπανε τα τραγούδια του Κάτω Κόσμου κι όσο μάλιστα προχωρούσε η Αποκριά προς το τέ­λος, τόσο κι αυτά επολύνανε.
«Δώστε του χορού να πάει – μαύρη γης θα μας εφάει.
Ο Κάτω Κόσμος δε φελά γιατί δε ξημερώ­νει
για δε ν’ ανθίζουν τα κλαδιά και δε λαλεί τ’ αηδόνι.
Τούτη γης που τη μπατούμε – ούλοι μέσα θε να μπούμε».
………. Με τη βλάχα δίχως όργανα, όπου υπήρχε διάθεση στηνότανε κι ο χορός και διάθεση κι απλοχεριές τις αποκριές τα χρό­νια εκείνα υπήρχαν πολλές, με τα χοιρνά που σφαζότανε στο κάθε σπίτι και τ’ άφθονα κρασά πού ‘χανε στα κελάρια τους μέσα. Στα δώματα επάνω στηνότανε οι χοροί της μέρας, αλλά μόλις εβράδιαζε είτε έβρεχε, ξέρανε τη βορτοκάμαρη της γειτονιάς πού ‘χε σειρά για να φιλοξενήσει το χορό της, που τό ‘κανε με μεγάλη χαρά.
Στα χρόνια μου δυο αλλαγές συνάντη­σα να ‘γιναν στη βλάχα: α) Στα κατώχωρα τη νοματίζανε Ντίρλα. β) Στ’ Απεράθου από το 1915-20 άρχισε να παραλείπεται ο 15/σύλλαβος στίχος που τροφοδοτούσε τη βλάχα κι απόμεινε το κοτσάκι σαν το κύριο τρα­γούδι – από πηδηχτό τσάκισμα του χο­ρού – έτσι άλλαξε εντελώς κι ο χορός στ’ Απεράθου κι έγινε ένα γρήγορο στριφογυ­ριστό τσάκισμα, άλλαξε δε το χορό μέχρι του σημείου που αν τύχαινε ξενοχωριανός εκεί να μη μπορεί πια να χορέψει, ενώ θα χόρευε στη Χώρα και σ’ όλα τ’ αλλά χωριά του νησιού.
Στο Φιλώτι γύρω στα 1880 έγινε μια επαναστατική  – ας πούμε – αλλαγή στο χορό που και στ’ άλλα χωριά επεκράτησε. Η βλάχα χορευότανε όπως ο συτρός με το μα­ντήλι – όπως χορεύεται ακόμη σήμερα στη Δωδεκάνησο – που μας το λέει κι ένα πα­λιό τραγούδι που περισώθηκε:
«Ελάτε να χορέψωμε βλάχα με το μαντήλι
να πού­με τα πεισματικά κι ύστερα πάλι φίλοι».

Να τι άκουσα παιδί από γέρους Φιλωτίτες σχετικά, που νέοι λάβανε μέρος στην ανταρσία αυτή: «Μια Κυριακή τσ’ Αποκριάς στου Σκληβά το δώμα εκεί που όμορφα και καλά εβά(λ)αν αμπρουστά το χορό, αρχίνεψε το παίξιμο η τζαμπούνα και το ντουμπάκι, μα η βλάχα δε νήλεε να ξεκινήσει· ένας κοπελιάρης ήχασεν απού τη μέση ντου το μαντήλι του χορού κι εψαχνούντανε ία να το ‘βρει, αλλά στο τέλος για να μη νέχει το χορό να περιμένει, επιάστηκεν όπως – όπως από τ’ ακροδάχτυλα με τις πλαϊνές του· συγγένισσές του ήτανε κι είπε πως δεν θα τον παραξηγούσανε. Οι νέοι πού ‘τανε στο χορό πιασμένοι, άμα είδανε το σοβαρό πα­ράπτωμα που γίνηκε, (γ)ια να μη ντο ναφήσουμε να φάει μοναχός του ούλη τη μπόρα του κουτσομπολιού, άφηνεν ένας – ένας το μαντήλι του χορού κι επιανότανε με τ’ ακροδάχτυλα». Το τι έγινε μέσα στο χωριό για το πράμα αυτό δεν περιγράφεται!. Ήτανε σα να ‘γινε η πιο μεγάλη ατιμία από τη νεολαία κι άρχισε πόλεμος. Η νεολαία πικαρισμένη (άντρες και γυναίκες) δεν υποχωρούσαν και στους χορούς τους δεν ξαναπιάσανε μαντήλι στη βλάχα κι άπου τα ακροδάχτυλα, πιάστηκαν από τα καλαμόχερα, ανέβηκαν στους αγκώνες, στα μπρά­τσα γιο να σταματήσουν το πιάσιμο στους ώμους απάνω, που το βρήκανε πολύ αναπαυτικό πιάσιμο.
Η θειά μου η Κουρούπαινα που η μάνα της ήτα­νε σε κείνο το χορό και τ’ άκουσεν από την ίδια, μ’ εβεβαίωσενε για όλα αυτά και μού ‘πε και τα πιο κάτω τραγούδια που θυμότανε, από τα πολλά που λεηθήκανε από τη μια μεριά κι άπου την άλλη.
«Η Βλάχα είναι Λεμονιά πρασινοφορεμένη,
μα βγάλασί τζη αβανιά πως είναι γκαστρωμένη.
– Τση Βλάχας κι αν της είπανε πως είναι γκαστρωμένη
θα τη χορεύγ’ όλο χαρά σα μπούμου μαθημένη!
Κατεβάσετε τα χέρια – άπου τσ’ ώμοι, βρε κοτο μαντή­λι πάλι πιάστε – τα παλιά για να κρατάτε». …..».

Αρέσει σε %d bloggers: