• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 25 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Δεκέμβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Ιαν. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Διαχείριση

  • Advertisements

Τραγουδάω, άρα υπάρχω (Κώστας Γεωργουσόπουλος)

Τραγουδάω, άρα υπάρχω | tanea.gr

Το λαϊκό τραγούδι ως στοιχείο ταυτότητας στη μεταπολεμική Ελλάδα και η σημερινή αμηχανία σε δημιουργούς και ερμηνευτές

Γεωργουσόπουλος Κώστας

8 Δεκεμβρίου 2018

Όταν οι λαοί της Ευρώπης που για χρόνια υπάκουαν στις «ιερές» εντολές του Βατικανού και κάτω από τις σημαίες του Πάπα κινούσαν για να ελευθερώσουν τα Ιεροσόλυμα, αλλά, αν τους βόλευε, στον δρόμο τους μπουκάρανε και στην Κωνσταντινούπολη και δεν έφευγαν αν δεν περνούσε αιώνας, όταν λοιπόν κάποια στιγμή του χρόνου αντιλήφθηκαν πως μιλούσαν άλλες γλώσσες, χόρευαν άλλους χορούς, τραγουδούσαν νανουρίζοντας, γιορτάζοντας ή μοιρολογώντας άλλους σκοπούς, ρυθμούς και σύμβολα, όταν συνειδητοποίησαν πως είχαν άλλες γιορτές, άλλες παροιμίες, άλλα αστεία και άλλα «νούμερα», προχώρησαν σταδιακά αλλά σταθερά στη δημιουργία εθνικών κρατών. Αυτό δεν έγινε χωρίς τη συμβολή, την ίδια εποχή, της Αναγέννησης των γραμμάτων και τεχνών αλλά και της πολιτικής φιλοσοφίας. Έτσι, επιστρέφοντας στα μεγάλα κείμενα και στον Ηρόδοτο, θεμελίωσαν τις νέες πολιτικές οντότητες περίπου πάνω στον ορισμό του μεγάλου πρώτου ιστορικού για την εθνότητα. Αυτός ο ορισμός καθορίζει το έθνος ως μία ομάδα ανθρώπων που έχουν ως γνωρίσματα της ιδιαιτερότητάς τους το όμαιμον, το ομόθρησκον, το ομόγλωσσον, το ομότροπον και την κοινή ιστορική παράδοση.

Από αυτά τα ηροδότεια γνωρίσματα στα νεότερα ευρωπαϊκά έτη, και μάλιστα μετά την ανάμειξη πολλών φυλετικών τύπων και μετά τα θρησκευτικά χριστιανικά δόγματα, επικράτησαν τα γλωσσικά και τα ομότροπα (κοινά ήθη και έθιμα) και ιστορικά δεδομένα ως κριτήρια ιδιαίτερης εθνοτικής ταυτότητας. Είναι τότε που οι λαοί ανακάλυψαν τους ιδιαίτερους μύθους, τα παραμύθια, τα τραγούδια και τη μουσική τους παρακαταθήκη, τους χορούς και τις λαϊκές τους παραδόσεις, ήθη, έθιμα, γιορτές. Τότε πήρε υπόσταση ξανά η κοιμισμένη έννοια πατρίδα, όχι βέβαια ως ιδεολόγημα αλλά ως κυριολεκτική αναφορά στο πεδίο αναφοράς. Έχω κι άλλοτε αναφερθεί πως η λέξη πατρίδα (που την έχουν δανειστεί σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες) είναι στην ομηρική γλώσσα επίθετο κατά παράλειψη του ουσιαστικού Γαία – Πατρίς Γαία, η γη του πατέρα. Εκεί όπου γεννήθηκε, μόχθησε, έκανε οικογένεια, πέθανε ο πατέρας. Όταν οι Τούρκοι σκλάβωναν ελληνική γη και έδιωχναν από τον τόπο τους τούς Έλληνες, οι φυγάδες έπαιρναν μαζί τους τα οστά των προγόνων τους, την ουσία της πατρίδας, όλα τα άλλα ρομαντικά και ιδεολογικά τέρατα που πληρώσαμε ακριβά διαστρέβλωσαν τη ρεαλιστική σήμανση της πατρίδας. Συνέχεια

Advertisements

Αυθεντικός και αυθεντικότητα στον ΝεοΕλληνικό Χορό

Αυθεντικός και αυθεντικότητα είναι έννοιες μη συμβατές με την ουσία του ερευνώμενου και επομένως του καταγραφικού του αποτελέσματος, εφόσον ο συντελεστής ΧΡΟΝΟΣ είναι και ο καταλύτης συντελεστήςαναφορά στα παραδιδόμενα (Μ. Μερακλής).

“Αυθεντικό Τσάμικο από τα Λαγκάδια της Αρκαδίας”, ακούγεται ο εκφωνητής εντεταλμένος για τις ανακοινώσεις. Κι αναρωτιέσαι… Το τραγούδι ή ο χορός του πρωτοχορευτή είναι αυθεντικός; Ας μείνουμε σ’ αυτό που θα δούμε κι όχι σ’ αυτό που θ’ ακούσουμε. Δηλ. σε τι αναφέρεται η αυθεντικότητα ενός πρωτοχορευτή μιας χορευτικής ομάδας που παίρνει μέρος σ’ αυτή την χορευτική δράση; Στην μια και μοναδική εκδοχή; Στην κατοχή της αλήθειας της χορευτικής πράξης που αναπαριστά; Στην κατοχή της αλήθειας του υπεύθυνου του φορέα διαχειριστή;
Πρακτικά δηλ. πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε με την αυθεντικότητα, όταν ο “δάσκαλος -α” του πρωτοχορευτή είναι ένας – μια, μεγαλωμένος -μένη μάλιστα σε αστικό κέντρο και διαχειρίζεται το κινησιολογικό μέρος αντιγράφοντάς το από το διαδίκτυο, λόγω δε ηλικίας δεν δύναται να έχει την κατά τόπους, έστω μια φορά, πραγματική εικόνα; Πρόσθετα δε θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι, η λογική ενός χορευτικού φορέα για να είναι ανταγωνιστικός στην «άγρια αγορά» λέει πως, ο διαχειριστής πρέπει να περιπλανηθεί θεματολογικά σ’ όλες τις πολιτισμικές περιοχές, τις οποίες βέβαια χρειάζεται τουλάχιστον 50 ζωές για να τις επισκεφτεί απλά και μόνο σαν τουρίστας, ούτε καν σαν περιηγητής κι όχι ουσιαστικά ως ερευνητής!!! Επί πλέον δε, όταν βιοπορίζεται από τον ίδιο φορέα, τον οποίο “ο ίδιος” ίδρυσε και διοικεί (“καλλιτεχνικά” και οικονομικά)!!! Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: