• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 20 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Ιουλίου 2015
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Σεπτ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Διαχείριση

Προς Ανάρρωση [3]: “ΒΛΑΧΑ ΣΤ’ ΑΠΕΡΑΘΟΥ”_ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ


1Το έτος 1980, ανακηρύχθηκε ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ από το Υπουργείο Παιδείας.
Όλοι μιλούσαμε τότε για “επιστροφή στις ρίζες”. Ουτοπικό, ανεδαφικό και ακατανόητο.
Γνωριμία με τις ρίζες μας; Μήπως ακούγεται και είναι καλύτερο;
Μια λογική που θα έπρεπε να διέπει τον καθημερινό μας βίο. Τουλάχιστον όσων ισχυρίζονταν και ισχυρίζονται πως η παράδοσή μας ….. (για τούτο ακούγονται και γράφονται μεγάλα λόγια).
Αναφερόμενοι σήμερα ιδιαίτερα στον Νεοελληνικό Χορό πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το σημαντικότερο καταγραφικό του μειονέκτημα. Δηλαδή “ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ” της τέλεσής του. Ετελέσθη, συνέβη, δεν επαναλαμβάνεται.

Αυτό που όλοι μας σήμερα χορεύουμε αφορά είτε την δεύτερη ύπαρξή του (από τους εσωτερικούς μετανάστες και τις οικογένειές τους) είτε τις οργανωμένες χορευτικές ομάδες κάτω από άλλους βεβαίως κανόνες.

Μήπως όμως πρέπει να ανατρέξουμε στις πηγές μας, στους ανθρώπους μας, στους κοινωνικούς, διαχειριστές του χορού και της μουσικής μας; Δηλ. στις ίδιες τις κοινότητες και να αφήσουμε τα “δήθεν” που είμαστε και τα “δήθεν” που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε μέσα στο ημίφως που ζούμε και δρούμε;

Μήπως πρέπει να δεχθούμε επί τέλους την τεράστια ευθύνη που έχουμε ως διαχειριστές ενός πολιτισμού που ενίοτε το κάνουμε μπαλάκι των προσωπικών μας επιλογών (εμμονών); Μήπως ο νεοελληνικός “ξερολισμός” μας περισσεύει και προσθετικά τον αναπαράγουμε (από άγνοια, από φληναφηματική λογική, από ….) στο διαδίκτυο;
Μήπως ταυτόχρονα αναλαμβάνουμε, ενίοτε χωρίς τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα να πάρουμε από το χέρι τα παιδιά μας και να τα οδηγήσουμε πού;

Γιατί άραγε στην ελληνική επαρχία την τοπική ιστορία την διδάσκει στο σχολειό ο εκπαιδευτικός;
Μήπως ο χορός και το τραγούδι δεν ανήκουν στην τοπική ιστορία;

Ας ακούσουμε κι ας δούμε τι συνέβαινε και τι τέλος (μας) συμβαίνει σήμερα και μάλιστα το προβάλουμε (sic) με “υπερηφάνεια”.

 

 

Στο τελευταίο μέρος του βίντεο που παρακολουθούμε (Χριστούγεννα 2014 στη Χώρα), η μουσική (εν απουσία του λόγου – στίχων) οργανώνεται τόσο αργά (για προσπαθήστε να σιγοτραγουδήστε) ώστε, η φυσική αλληλουχία των κινήσεων των σωμάτων που “χορεύουν” να καθίσταται προβληματική, σε σχέση με τη συχνότητα και για τους χορευτές και για τους θεατές. Δεν υφίσταται ο φυσικός συγχρονισμός και ταύτιση των μουσικών θέσεων και άρσεων με αυτές του χορού.
Τα μέρη του σκοπού (της μελωδίας) είναι ελλειμματικά με αποτέλεσμα να μην ολοκληρώνονται οι χορευτικές φράσεις της Βλάχας στο στρωτό μέρος και στο πηδηχτό, που εναλλάσσονται καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού και του χορού.
Η επικοινωνία (σύμπτωση – ταύτιση) των μουσικών με τους χορευτές (διαχρονική αξία που διέπει – διατρέχει τις σχέσεις τους) παρουσιάζεται ως ανύπαρκτη. Επί το μουσικότερον, “ο καθένας τον χαβά ντου”.

Κατά την άποψή μου, η εργασία των συντελεστών μιας χορευτικής πράξης που τελείται μάλιστα δημόσια και αναρτάται και στο διαδίκτυο, κυρίως δε των οργανοπαιχτών, καλό θα είναι να δοκιμάζεται σε στενότερο περιβάλλον και ναι μεν να επιδοκιμάζεται η προσπάθεια και μάλιστα παιδιών όπως είναι αυτά εδώ, αλλά παράλληλα να δίνουν διαρκείς “εξετάσεις” στο περιβάλλον τους πριν αποτολμήσουν να εκτεθούν δημοσίως.
Είναι πολύ δύσκολο ένας οργανοπαίχτης ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ ένα χορευτή. Η λαϊκή χορευτική μας μουσική δεν είναι μουσική δωματίου. Δεν απευθύνεται, εννοώ, σε καθήμενους, αλλά, επί πλέον, ΚΑΙ σε καθήμενους.

Ο σεβαστός για την δεξιοτεχνία του βιολάτορας Στάθης Κουκουλάρης, όταν ήτανε έφηβος κλήθηκε να παίξει σε κάποιο γάμο στα Λειβαδοχώρια της Νάξου, αντικαθιστώντας τον (γ)ερο Μωρό γιατί είχε άλλη “κλεισμένη” δουλειά. Κατεβαίνοντας στο χωριό, κάποιοι από τους συγγενείς, γνωστοί μανετζήδες ως Λειβαδίτες, τον έβαλαν σ’ ένα μαγαζί να τους παίξει για να δουν αν μπορούν να τους χορέψει. Έτσι πήρε το πρώτο εισιτήριο για να παίξει δημόσια και μάλιστα έξω από το χωριό του.

Ας επαναπροσδιορίσουμε τον σκοπό μας, τους στόχους μας, ας συστήσουμε και πάλι τις κοινότητές μας, ας συστηθούμε πάλι μεταξύ μας κι ας κλείσουμε τ’ αυτιά μας στις σειρήνες των “μεγάλων εμφανίσεων” εκτός “συνόρων” και των τηλεοπτικών εκπομπών ανιστόρητων διαφημιζόμενων καταναλωτικών προϊόντων.
Αυτά που μας παραδόθηκαν τα διαπερνά “τριφασικό ρεύμα”.
Έχω την εντύπωση, ότι τούτο που ζούμε σήμερα έχει έλλειμμα των δυο από τις τρεις φάσεις!!!!
Τσιλικοντούνε τα φώτα στα χωριά μας!!!

Υ.Γ. για όσοι χάσουν την ψυχραιμία τους!!
Δημοσίευμα εφημερίδας: …. “Μάλιστα, ο Μανώλης Γλέζος επισημαίνει ότι είναι διατεθειμένος να μην σιωπά και να λέει όσα κρίνει ότι είναι σωστά γιατί ο ………… είναι φίλος του.

….Είναι σαν να τον βλέπω να έχει ένα λεκέ στο σακάκι του και εγώ να σιωπώ, είπε χαρακτηριστικά. Με μια προϋπόθεση: Όταν αντικρούουν τα επιχειρήματά του, να τα αντικρούουν με τεκμηριωμένα επιχειρήματα: Θέλω αντίκρουση με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, ανέφερε χαρακτηριστικά.”….

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: