• Αρχείο κατά κατηγορία

  • Αρχείο κατά μήνα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 20 ακόμα followers

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Απρίλιος 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Διαχείριση

Πολιτικοί και πανηγύρια


ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ (25.5.2008)

Κώστας Λογαράς, συγγραφέας

 ContentSegment_9674287$W800_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg

Υπάρχουν πάντοτε κριτήρια, υποκειμενικά κι αντικειμενικά, λιγότερο ή περισσότερο αυστηρά που επιτρέπουν σ’ έναν άνθρωπο να αποφασίζει για το ένα ή για τ΄ άλλο. Πόσο ψηλά ή χαμηλά βάζει κανείς τον πήχυ των προσωπικών ε­πιλογών του είναι δική του υπόθεση κι αν δεν έχει επιπτώσεις πάνω μας, δεν πέφτει λόγος σε κανέναν.

Ωστόσο, η παρουσία των πολιτικών προσώπων σε δημόσιες συγκεντρώσεις είναι πράγμα διαφορετικό. Δη­λώνει με απόλυτη σαφήνεια τη συμπαράσταση στους στόχους της εκδήλωσης και την εκτίμηση στην εξέχουσα personaτου κοινωνικού, ας πούμε, γεγονότος. Σ’ αυτά είναι μανούλες οι πολιτικοί. Οσμίζονται τι βλάπτει το συμφέρον τους, τι αντιστρατεύεται την «ιδεολογία τους» και φροντίζουν να γίνει η απουσία τους απολύτως αισθητή.

Όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που απαιτούν κριτήρια αισθητικά ή προϋποθέτουν ελάχιστο επί­πεδο πολιτιστικό, τότε ο πήχυς κατεβαίνει τόσο χα­μηλά που τον βλέπετε να σέρνεται στο πάτωμα. Τι μπορεί, λοιπόν, να φανερώνει η προσέλευση εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού – της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και του Κοινοβουλίου (πρώην) -, στη συναυλία μιας αοιδού πανηγυρτζούς;

Πολλά, κατά τη γνώμη μου: ότι πιθανόν δεν ε­νοχλούνται από το αγοραίο γούστο, ότι τα αισθητι­κά τους κριτήρια είναι ίσως από ανύπαρκτα έως α­τροφικά, ότι γι΄ αυτούς είναι ένα γεγονός ανώδυνο, μάλλον, και αμελητέο (ενώ εξανίστανται, αίφνης, και αγανακτούν για την ανεπίτρεπτη εμφάνιση ή τις χα­μηλές επιδόσεις της ποδοσφαιρικής αμάδας τους – εδώ τα κριτήρια είναι σμιλεμένα και απαιτητικά).

Όχι, όχι, δεν παριστάνω τον ελεγκτή καμιάς αισθητικής ορθότητας, αλλά πιστεύω ότι οι εκλεγμέ­νοι αντιπρόσωποι, με την παρουσία τους, επικρο­τούν αυτομάτως ένα καθεστώς της φτήνιας και το νομιμοποιούν. Συμμετέχοντας (αλλά με το κύρος των θεσμών και το ύφος της εξουσίας τους) στην «πολιτιστική» καζούρα, την απαλλάσσουν από το φαιδρό της περιεχόμενο και την εδραιώνουν ως επίσημη έκφραση.

Το ότι δεν μπορούν, καίτοι υψηλά ιστάμενοι, να  μετρήσουν το πολιτιστικό κόστος και να αξιολογή­σουν την καλλιτεχνική απαξίωση, είναι δηλωτικό ενός πνευματικού ελλείμματος. Και αυτή η υστέρη­ση αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μείζον πολιτικό πρόβλημα.

Το θέμα ενδιαφέρει στον βαθμό που αυτοί οι άν­θρωποι παίρνουν αποφάσεις για τη δική μαςτύχη: προάγουν θεσμικά μέτρα για τούτο ή για τ’ άλλο, ε­πηρεάζουν την καθημερινή μας ζωή, ψηφίζουν νόμους που ορίζουν τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.

Άραγε με ποιο πνευματικό εκτόπισμα; Με κο­σμοαντίληψη διαμορφωμένη από τι; και σμιλεμένη πώς; απλώς διερωτώμαι. Και τελικά, διάβολε, ποια πολιτιστική πολιτική να περιμένετε από εκείνους που, από την κεντρική πλατεία – πρώτο τραπέζι πίστα -, εκστασιάζονται με την αισθητική τής κ. Θώδη;

Αλίμονο, η έκπτωση του πολιτικού και κοινωνι­κού Βίου είναι απολύτως συναφής με την υποβάθ­μιση του πολιτιστικού επιπέδου. Κι αυτό, δεν θέλη­σαν ποτέ να το δουν οι κρατούντες. Γι’ αυτό και η συμμέτοχη των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στη διοίκηση και στους θεσμούς (που αποτέλεσε α­ναμφισβήτητα κατάκτηση από το ’81 και μετά) δεν συνοδεύτηκε απόπαράλληλη προσπάθεια για πο­λιτιστική αναβάθμιση και ουσιαστική εκπαιδευτική πολιτική.

Έτσι, στην εξουσία ανέβηκαν άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτιστική παραγωγή. Εννοώ, δεν εκτιμούν ούτε εκείνους που παράγουν το πολιτιστικό αγαθό ούτε τη δημιουργία καθαυτή. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η αισθητική δεν έχει ενσωματωθεί στην καθημερινή πραγματι­κότητα ως αξία και παράγοντας ποιότητας ζωής.

Ελάχιστοι πολιτικοί – στα δάχτυλα μετριούνται – ενδιαφέρθηκαν πραγματικά, από τη μεταπολίτευση και δώθε, για την καλλιτεχνική δημιουργία. Οι πε­ρισσότεροι, ανέκαθεν, ξινίζουν μούτρα και απο­στρέφονται τις «ελιτίστικες» αυτές ενασχολήσεις. Έτσι είναι, παραγκωνίζει κανείς ό,τι αγνοεί.

Επομένως, από τους «λαπάδες» του κ. Κούβελα φτάσαμε στην αποθέωση της ευτέλειας και της χλεύης ως επίσημης «καλλιτεχνικής» έκφρασης. Με ό­χημα τις Πανελλήνιες Τηλεοπτικές Σχολές και με τις ευλογίες αδιάφορων και απροσδιόνυσων πολιτικών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: