ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

“ΠΑΡΑΔΟΣΗ και ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΣ” (του Γ. Μπαμπινιώτη)

Τυπολογία
τον πολιτισμικού μας
συγκερασμού

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ της υφής, της εξέλιξης και της φυσιογνωμίας ενός πολιτισμού, κάθε πολιτισμού, είναι, σε τελευταία ανάλυση, πρόβλημα συγκερασμού. Συγκερασμού συστατικών, παρμένων από δύο σταθερές πολιτισμικές πηγές, τις αντιθετικές δομές «παλιό – νέο» • «ντόπιο – ξένο», που αντιστοιχούν με τη σειρά τους σε δύο σταθερούς άξονες, τον χρόνο και τον χώρο (τόπο). Κάθε στιγμή της ζωής και της ιστορικής εξέλιξης κάθε ανθρώπινου πολιτισμού, πλην του χρόνου της γενέσεως του, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά οι δημιουργοί κάθε πολιτισμού βρίσκονται μονίμως μπροστά στα δύο αντιθετικά και διαλεκτικά αυτά ζεύγη: το παλιό και το νέο, το ντόπιο και το ξένο. Μαζί με όσα άλλα στοιχεία συνοδεύουν και συνθέτουν έναν πολιτισμό.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, το ζήτημα του συγκερασμού ως πολιτισμικό αίτημα και πρόβλημα είναι φυσικό να είναι εντονότερο έως καθοριστικό σε χώρες με την πολιτισμική παράδοση της Ελλάδος. Ας το πούμε καθαρά. Μια χώρα όπως η Ελλάδα, μ’ έναν κλασσικό κόσμο πίσω της πάνω στον οποίο ακούμπησε ό,τι ονομάζεται Δυτικός – Ευρωπαϊκός πολιτισμός, και με μια βυζαντινή αυτοκρατορία που δέσποσε πολιτισμικά επί αιώνες στον χώρο της Ανατολής, μια χώρα με τέτοια μοναδική σχεδόν πολιτισμική κληρονομιά από τη μια, και με το βαρύ φορτίο, από την άλλη μεριά, 400 χρόνων σκλαβιάς, με ό,τι σημαίνει αυτό για τον πολιτισμό και την παιδεία• κι ακόμη μια χώρα που είδε να διαψεύδεται οικτρά το όραμα της Μεγάλης Ιδέας και να εξελίσσεται σε εθνική καταστροφή και ταπείνωση• μια χώρα αιμορραγούσα για χρόνια από την κατακρεούργηση ζωτικών μελών της (Ηπείρου, Θράκης, Μακεδονίας, νησιών, Κρήτης), που χρειάστηκαν αγώνες και θυσίες για να επανακτηθούν μια τέτοια χώρα είναι φυσικά να έχει εντονότερο το πρόβλημα μιας εθνικής πολιτισμικής ταυτότητας που θα αξιοποιεί ό,τι σημαντικό είχε στο παρελθόν, ενώ συγχρόνως θα στηρίζεται σε ό,τι αποτελεί εθνική πολιτισμική πραγματικότητα σήμερα και εφιχτό πολιτισμικό όραμα για το μέλλον.

Ακολοθεί ολόκληρο το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στις Επιφυλλίδες της εφημ. “ΤΟ ΒΗΜΑ” (ΚΥ 12 Απρ. 1992)

“ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΣ” (Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ)

Τιμή στον Νάξιο ΓΙΩΡΓΟ ΤΖΑΝΝΕΤΗ

Τούτη την ώρα που γράφεται αυτό το σημείωμα γίνεται η εξόδιος ακολουθία (στην εκκλησία της γειτονιάς του) ενός εκλεκτού μέλους της Ναξιακής κοινωνίας του Επίτιμου Προέδρου Εφετών του Γεωργίου Τζαννετή. Ενός ανθρώπου που τίμησε την επιστήμη του θεραπεύοντας τη Δικαιοσύνη, αλλά και τα «γράμματα» με τη στάση ζωής του και τα κείμενά του.

Το άρθρο που ακολουθεί το έγραψε το 1958  με τίτλο: «Μπάλλος, ο χορός του έρωτα», (“Ναξιακόν Μέλλον“, 1958, φ. 200) και απετέλεσε τα προλεγόμενα του βιβλίου μου «Ο ΑΙΓΑΙΟΠΕΛΑΓΙΤΙΚΟΣ ΜΠΑΛΛΟΣ» (2008, 23-25).

Τούτη η ανάρτηση είναι η ελάχιστη Τιμή στον Επιστήμονα και ενεργό πολίτη της Νάξου ΓΙΩΡΓΟ ΤΖΑΝΝΕΤΗ.
Καλό σας ταξίδι!!!!!!

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ενός Νάξιου

Γεώργιος Τζαννετής, (Πρόεδρος Εφετών)

«Ελπίζω να συμφωνείτε μαζί μου ότι ο πιο θελκτικός, ο πιο χαριτωμένος κι ο πιο άμορφος από τους τοπικούς χορούς μας είναι ο μπάλλος. Γι’ αυτό και αξίζει, νομίζω, να τον δούμε από κοντά, να τον αναλύσωμε και να εξηγήσωμε το περιεχόμενο και την μορφή του, σε γραμ­μές απλές και σύντομες  κατά  το δυνατό…

Πρέπει να τονίσω ευθύς εξ αρχής ότι είναι ο μοναδικός ελληνικός χορός που χορεύεται κατά ζεύγη. Αυτή η εξαίρεση όχι μόνο δεν μειώνει τον αγνό του χα­ρακτήρα, αλλ’ αντιθέτως τον ξεχωρίζει και τον κάνει τον γραφικώτερο απ’ τους χορούς μας.

… Είναι αλήθεια πως πολλοί του βρήκαν ξενικές επιδράσεις. Και αν παραδεχτού­με κάτι τέτοιο, αναντίρρητο πάντως για όλους παραμένει πως είναι γνήσια ελληνικός στη βάση και στο σύνολό του. Άλ­λως τε έτσι που χορεύεται ο μπάλλος στη Νάξο είναι ο περισσότερο απηλλαγμένος απ’ αυτά που μερικοί εμφανίζουν ως ξενικά στοιχεία (ανέμισμα μανδηλιών κλπ.). Εντελώς ξενικό είναι μονάχα τ’ όνομά του.

Μικρός όταν ήμουνα θαύμαζα και ζή­λευα όσους απ’ τους μεγαλύτερούς μου χόρευαν μπάλλο. Μια μέρα παρακάλεσα κάποιο μεσόκοπο συγγενή μου, πού ’ταν περίφημος χορευτής του, να με μάθει κι εμένα τούτο το χορό… “Δεν είναι ακόμα καιρός σου” μου αποκρίθηκε και προσέθε­σε: “περίμενε πρώτα να βγάλεις μουστάκι και θα τον μάθης ύστερα μονάχος σου χωρίς κανένα δάσκαλο”…. Μετά από με­ρικά χρόνια κατάλαβα πόσο δίκιο είχε….

Ο μπάλλος είναι ένα ερωτικό ποίημα αρμονικών κινήσεων. Είναι μια εκπληκτική ρυθμική έκφραση του αιώνιου ερωτικού αγώνα. Για να χορέψεις μπάλλο πρέπει να ’χεις νοιώσει την καρδιά σου να φτερουγίζει απ’ τη γλυκεία ευτυχία της ερωτικής πάλης.

Ο χορευτής εξ άλλου, ο κάθε χορευτής που δεν εκτελεί μηχανικούς βηματισμούς αλλά χορεύει πραγματικά, εκφράζει με τον ρυθμό και τις κινήσεις του ολόκληρο τον εσωτερικό του κόσμο. Και αφού ο μπάλ­λος είναι η χορευτική απεικόνιση του έρω­τα, θα πρέπη νάχης μυηθή προηγουμένως από τη Φύση και τη Ζωή στα ερωτικά μυστικά για να χορέψης τούτο το χορό.

Ο μπάλλος είναι μιμόρχημα της ερω­τικής αγάπης, αλλ’ όχι της οποιασδήποτε. Καμμιά σχέση δεν έχει με την αγοραία αγάπη, την αργυρώνητη κατάκτηση, την εύκολη ικανοποίηση. Εκφράζει μονάχα την αληθινή, αυτή που αναστατώνει την καρ­διά, αυτή που απαιτεί προσπάθειες και αγώνες για να φθάση στο αίσιο τέρμα της.

Ο γεροδεμένος λεβέντης που χορεύει απέναντι στην όμορφη βεργολυγερή, δεν κάνει τίποτ’ άλλο παρά ν’ ανταποκρίνεται με αρρενωπή ζωηρότητα στην θηλυκή πρό­κλησή της. Οι λεπτομέρειες του μπάλλου είναι πολύ χαρακτηριστικές: Σε μια στι­γμή απομακρύνεται η κοπέλα και ο νέος την αφήνει για να την καμαρώση εξ απο­στάσεως με συγκρατημένη ευτυχία. Αλλ’ αυτή η απόλαυση δεν διαρκεί γιατί σπεύδει σε λίγο να την ξαναφθάση με αδρά και γεμάτα αυτοπεποίθηση άλματα και κινήσεις. Την πλησιάζει και γίνεται πιο ήσυχος μαζί και τρυφερός. Τώρα έχει και προστατευτικές διαθέσεις. Ανοίγει τα χέρια του για να της δείξη την ασφάλεια και τη ζέστα της αγκαλιάς του. Ουδέπο­τε όμως την εγγίζει. Όταν η νέα προσ­ποιείται διστακτικότητα και αδιαφορία ο νέος γίνεται τολμηρότερος. Τότε εκφράζε­ται με πηδήματα και φιγούρες όλο επιδε­ξιότητα και σβελτοσύνη. Αν η νέα εξα­κολούθηση να είναι επιφυλακτική, ο νέος κάνει πως αποθαρρύνεται. Στην περίπτωση αυτή ακριβώς η χορεύτρια, με γυναικεία μαεστρία, του δίνει νέες ελπίδες και κουράγιο για να επαναλάβη τη σεμνή φυγή της μόλις ο άνδρας ενθουσιαστή….

Μονάχα τα αγνά ελληνικά ήθη μπορούν να γαλουχήσουν αυτό τον έρωτα, και μο­νάχα στα νησιά μας μπορεί να χορευθή ένας τέτοιος χορός!

Όσο πιο πολύ εμβαθύνει κανείς στον μπάλλο, τόσο πιο πολύ ελληνικό τον βρί­σκει. Δεν υποστηρίζω πως κατ’ αποκλει­στικότητα στον τόπο μας οι νέοι μπορούν να ερωτευθούν αγνά. Κάτι τέτοιο δεν είναι βέβαια δικό μας προνόμιο. Όπου υπάρ­χει σάρκα ζωντανή εκεί δημιουργείται και ο ερωτικός πόθος. Και όπου, παράλληλα με την επιθυμία, ο νους κυβερνά χωρίς η καρδιά να μένη σφιγμένη, εκεί ανα­πτύσσεται ο αγνός έρωτας….

Αγνός έρωτας μπορεί να εκφρασθή και με άλλο χορό. Στον μπάλλο μας όμως, μαζί με το ερωτικό στοιχείο, συνδυάζονται συμβολισμοί, αντιλήψεις και κινήσεις γνη­σίως αρχαιοελληνικές.

Ας φέρω για παράδειγμα τα σε ύφος άλματα του χορευτή στον μπάλλο. Οι πρόγονοί μας πίστευαν ότι με τέτοιες κινήσεις στις θρησκευτικές τους τελετές ενισχύετο η αύξηση των φυτών και η αφθονία των αγαθών της γης. Κατά την αρχαία αντίληψη επίσης οι ζωηρές κινή­σει ς μπορούσαν να μειώσουν το ηθικό του αντιπάλου και να δυναμώσουν το θάρρος του αγωνιστή, που επεβάλετο έτσι με την επίδειξη της ρώμης του.

Μεταφέρετε αυτούς τους συμβολι­σμούς και τις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων στις κινήσεις του μπάλλου, που είναι, όπως είπα, ερωτικό μιμόρχημα: Τα πηδήματα του νέου εκφράζουν βέβαια τη χαρά και την αφθονία ζωής που τον πλημ­μυρίζει. Μπορούμε να πούμε όμως πως εκ­δηλώνουν και συμβολικά την αυτοπεποίθη­σή του για μια πλούσια ερωτική σπορά που θάχη ανάλογη καρποφορία. Οι ζωη­ρές κινήσεις του πάλι παρατηρούνται κυ­ρίως όταν η κοπέλλα δείχνει αδιάφορη ή επιφυλακτική. Τότε ακριβώς χρειάζεται να επιδειχθή μ’ αυτές η υπεροχή του αρ­σενικού, για να υποχωρήση το θηλυκό στη δύναμή του.

Από την καθαρώς κινητική άποψη θα πρέπει να εξαρθή η ωφέλεια του μπάλλου στη σωματική συγκρότηση του χορευτή.

Μητέρα του νεοελληνικού χορού είναι η αρχαιοελληνική όρχηση, που δεν περιωρίζετο στις κινήσεις των ποδιών αλλ’ επεξετείνετο σ’ ολόκληρο το σώμα. Γι’ αυτό και ο Σωκράτης θεωρούσε την όρχηση παμμερή σωματική άσκηση.

Γενικώτερα, έχει γίνει παραδεκτό πως οι ελληνικοί χοροί αποτελούν ένα θαυμά­σιο τρόπο αγωγής των νέων. Δεν είναι μόνον η ομαλή και ήρεμη κινητικότητα που απαιτεί η εκτέλεσή των. Η ψυχική ευχαρίστηση που προκαλούν, σε συνδυασμό με το υγιεινό φυσικό περιβάλλον του υπαίθρου (όπου σχεδόν πάντα χορεύονται) δίνουν τέρψη αγνή και βοηθούν στην αρ­μονική ανάπτυξη του κορμιού με κάλλος και με δύναμη.

Αυτά που διαβάσατε αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι η σκιαγραφία, το νόημα και η σπουδαιότητα του μπάλλου μας.

Τιμή και χαρά σ’ αυτούς που τον χορεύουν και που τον νοιώθουν».

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ για την Εκδήλωση: “Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ” (Βυζαντινοί και Λαϊκοί μουσικοί διάλογοι)

(1).

Στιγμιότυπα από την εκδήλωση (ΝΑΞΟΣ 9 ΑΥΓ. 2011) (από το κανάλι του Γιάννη Κεραμιώτη).

 

……………………………………………………………………………………………..

(2).

Δημοσιεύτηκε στην εφημ. “ΧΩΡΑΪΤΗΣ” (αρ. φ. 134, ΙΟΥΝ.-ΑΥΓ. 2011, σελ. 15)

……………………………………………………………………………………..

(3).

Δημοσιεύτηκε στο site: www.naxos-news.gr

Η εκδήλωση της ΟΝΑΣ στην ΤραγαίαΗμερομηνία καταχώρησης: 14/08/2011 – 15:35
Μεγάλο πολιτιστικό γεγονός και για ολόκληρο το νησί αλλά και ευρύτερου (πανελληνίου τουλάχιστον) ενδιαφέροντος αποτέλεσε η εκδήλωση της Ομοσπονδίας Ναξιακών Συλλόγων (ΟΝΑΣ) με τίτλο «Η Ανατολή του Αιγαίου, Βυζαντινοί και λαϊκοί μουσικοί διάλογοι», που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 9 Αυγούστου σε ένα όμορφο ελαιώνα στο λεκανοπέδιο της Τραγαίας και πλάι στην υποβλητικά φωτιζόμενη βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας της Δαμνιώτισσας.

Μια πολύπτυχη επιστημονική και καλλιτεχνική εκδήλωση με  επίκεντρο τον λαϊκό πολιτισμό και κυρίως τη νησιώτικη μουσική σε συσχετισμό και με την βυζαντινή μουσική (εκκλησιαστική και λαϊκή) σε μια προσπάθεια να καταδειχτούν κοινές ρίζες και κοινές πολιτιστικές επιρροές, κοινή μουσική νοοτροπία.

Βασικός ομιλητής και παρουσιαστής ομιλητής του ποικιλόμορφου επιστημονικού και καλλιτεχνικού αυτού προγράμματος ήταν ο κ. Σταύρος Σπηλιάκος, ακαταπόνητος ερευνητής της τοπικής λαϊκής παράδοσης (χορού, μουσικής κλπ.) γνωστός για ανάλογες παρουσιάσεις (π.χ. πέρυσι στα υψώματα του Γλινάδου και παλιότερα και στο Δημοτικό Θέατρο Νάξου) που με τον πρωτότυπο τρόπο του που περιλάμβανε ζωντανή αφήγηση από τον ίδιο αλλά και παρουσιάσεις μέσω υπολογιστή και μεγάλης οθόνης πληροφοριακών εικόνων και διαγραμμάτων, τραγουδιών και βιντεοταινιών που έκαναν πιο ευχάριστο το όλο πρόγραμμα.

Το πολυπληθές κοινό, περίπου χίλια άτομα, μέσα σε ένα θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον απόλαυσε ζωντανά εκτός των άλλων τη μουσική και το τραγούδι του σπουδαίου καλλιτέχνη κ. Νίκου Χατζόπουλου και του συγκροτήματός του, το μελωδικό τραγούδι της κ. Βούλας Λυερού με μια σύντομη παρουσία και του κ. Μανώλη Μπαρμπεράκη και του μικρού Αριστείδη Βερύκοκκου.

Συμμετείχαν ο Άρχων Υμνωδός της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας κ. Γεώργιος Χατζηχρόνογλου ο οποίος απέδωσε με εντυπωσιακό τρόπο ύμνους και παραδοσιακά τραγούδια καθώς και η υπό τον κ. Δημήτριο Παπάνη ναξιακή χορωδία των «Μελιστών» με σπουδαία απόδοση κι αυτή.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – “Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ” (Βυζαντινοί και Λαϊκοί μουσικοί διάλογοι)

Ετεροχρονισμένη ανάρτηση για λόγους αρχειακούς και “ολίγης” κατοχύρωσης του project.

Με γραπτή Εισήγησή μου προς το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας Ναξιακών Συλλόγων (Ο.ΝΑ.Σ.) την Άνοιξη του 2011 πρότεινα τη διοργάνωση Εκδήλωσης πολιτισμού στη Νάξο, με προσωρινό τίτλο “ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΤΑ ΑΙΓΑΙΟΠΕΛΑΓΙΤΙΚΑ ΓΛΕΝΤΙΑ (ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ)”. Το Δ.Σ. αποφάσισε ομόφωνα την πραγματοποίηση της εκδήλωσης και εξέδωσε και κοινοποίησε το παρακάτω Δελτίο Τύπου:

Δελτίο Τύπου του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Ναξιακών Συλλόγων (Ο.ΝΑ.Σ.):

Μουσική – Χορός (στη Νάξο) “this is Naxos”

Τιμή για μένα τούτη η δημοσίευση.

Έχει αναρτηθεί στο καινούργιο site “this is Naxos”μια παρέας νέων παιδιών από τη Νάξο. Όσο νέοι είναι οι άνθρωποι, που δημιούργησαν αυτό το site με περίσσευμα όμως αγάπης για το νησί τους, τόσο νέο, φρέσκο, επαγγελματικά άψογο είναι και το στήσιμο, η χρηστικότητα  και η αισθητική του.

Τους εύχομαι καλή επιτυχία και να μας αποδεικνύουν καθημερινά ότι οι ελπίδες τούτου του τόπου είναι εκεί, παρούσες και όρθιες.

Πατήστε το εικονίδιο για να διαβάσετε ολόκληρη την ανάρτηση:

……………………………………………………………………………………………….

Το κείμενο που έχει αναρτηθεί αποτελεί έναν οδηγό για τη χορευτική και μουσική παράδοση της Νάξου με ερευνητικό κέντρο το χωριό Κινίδαρος. Είχα την τύχη και την ευκαιρία η συνοπτικότατη αυτή καταγραφή να αποτελεί και μέρος του υλικού που κατέθετα στα σεμινάρια που ήμουν προσκεκλημένος στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Καλοκαιρινά παρα-χορευτικά

Οι κρίσεις και τα σχόλια δικά σας.

Αναδημοσίευση από το “tromaktiko“

Έχω μερικές μέρες τώρα που βλέπω αυτή τη φωτογραφία και λέω ότι μετά μας φταίνε οι άλλοι… Το χάλι μας το μαύρο μας φταίει και πρώτα απ’ όλα εμείς.
Δε μπορώ να διανοηθώ μεγαλύτερο ξεφτυλίκι από αυτό εδώ που παρουσιάζει ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ χοροδιδάσκαλος (την ιδιότητα την λέω με βαριά καρδιά) και φυσικά ο ΜΕΓΑΣ πολιτιστικός σύλλογος που διοργάνωσε αυτό το ρεζίλι.
Τέλος ο κόσμος απ’ ότι φαίνεται αμυδρά στο πίσω μέρος την απαράδεκτηςφωτογραφίας το χαίρεται και χειροκροτεί μιας και το παιδί του συμμετέχει σε αυτό το <<πράμα>>.
Αν δε μπορείς κύριε δάσκαλε και πολιτιστικέ σύλλογε να το κάνεις μη το κάνεις καθόλου. Καλύτερα να πάμε σε άλλη εκδήλωση (που όποια πλατεία και να κοιτάξεις σχεδόν σε όλη την Ελλάδα κάπου θα υπάρχει παρόμοια εκδήλωση), παρά αυτό το έκτρωμα.
Ο πρώτος και ο τρίτος τσολιάς εκτός του ότι είναι κοπέλες, φοράνε καιγόβα! Ο τσολιάς γόβα!!!! Να πάρω τη γόβα κύριε <<δάσκαλε>> και να σε βαράω μέχρι να λιώσει!
Μετά μας φταίει ο Μαζωνάκης που κάνει το σόου του με φούστα και οκαθένας που το κάνει για να πουλήσει.
Η γνώμη μου (που τη λέω χωρίς να μου ζητηθεί) είναι κρέμασμα στονΜΕΓΙΣΤΟ <<δάσκαλο>> και λουκέτο στον υποτιθέμενο σύλλογο.

 

Τα Αξώτικα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς σε Καλαμαθιανό !!!

Το σχόλιο που ακολουθεί (συμπληρωμένο εδώ) το έγραψα στη σελίδα του καναλιού στο Youtube του Ερευνητικού Κέντρου Ελληνικού Τραγουδήματος (ΕΡ.Κ.Ε.Τ.) που αναρτήθηκε, εδώ και τρεις μήνες περίπου. Αφορά δε τη χορευτική – τραγουδιστική παρουσίαση σκοπών απ’ τ’ Απεράθου της Νάξου σε Φεστιβάλ Φωνητικών Συνόλων Παραδοσιακής και Λαϊκής Μουσικής από την ομάδα “Περπερούνα”. (από το 8’ 48’’)

Περιμένω ακόμα να εγκριθεί για να εμφανίζεται δημόσια.

Τούτο, πρώτη φορά συμβαίνει. Διαδίκτυο….. χώρος ελεύθερης έκφρασης!!! Καλό και τούτο. Βέβαια μου μήνυσαν από τη διαχείριση του καναλιού πως, απαντήσεις στα σχόλια της σελίδας αυτής δίνει μόνον ο υπεύθυνος της παράστασης. Αλλά τίποτα. Έτσι αποφάσισα, μετά από τόσο καιρό να το δημοσιεύσω στο blog μου.

………………………………………………………………..

Το σχόλιό μου στη σελίδα του Youtube:

«Σαφώς και σ’ αυτόν τον σκοπό, τον “Κοτσάτο της Τζαμπούνας”, στο ρυθμικό σχήμα του Καλαμαθιανού μπορείς να βάλεις διάφορα αυτοσχέδια δίστιχα (γι΄ αυτό και “κοτσάτος”), αλλά στίχους των καλάντων σ’ ένα σκοπό που παιζότανε απ’ τις τζαμπούνες και τραγουδιότανε μόνο στις μέρες γύρω απ’ τις Αποκριές…….

Αυτό δεν συνέβαινε στ’ Απεράθου, οπότε αυτός ο συνδυασμός ακροάματος και εικόνας (Κάλαντα Πρωτοχρονιάς / Καλαμαθιανός), όπως αναφέρεται στην περιγραφή του βίντεο στο Youtube, είναι μέγιστος στιχο – χορευτικός φολκλορικός νεολογισμός και μέγιστη αυθαιρεσία με επιπτώσεις στο copy-paste των ανθρώπων που ασχολούνται με το μουσικό και χορευτικό πολιτισμό. Εάν πάλι είναι νέο στιχούργημα, αναμνηστικού χαρακτήρα, των συντελεστών θα μπορούσε κάποιος να το ξεπεράσει σαν μια “εκτέλεση” νεοφορμιστών, αλλά αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν στα tags περιλαμβάνονται και τα: Νάξος – Naksos – Απείρανθος-Apeiranthos και folk music».

“Μα αν τσ’ η μιτζίθρα μου έχει ασήμια ή μαλάματα…”

Όσο ψάχνεις κι όσο βουτάς στα βαθιά όλο και κάτι βρίσκεις.
Καλή ψαριά !!! Πρέπει όμως νά ‘χεις και λίγη τύχη και φίλους που σε βοηθάνε.

“ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΚ ΝΑΞΟΥ” (Αξιά. 15 του Απρίλη 1889)

Παράξενα κι ακόμα άγνωστα τα νερά της Νάξου !!!
Πολλά δεν ξέρουμε για το νησί μας.

Ειρήνη Κονιτοπούλου – Λεγάκη (συνέντευξη)

Από το βιβλίο: Σταύρος Χ. Σπηλιάκος  “Παιχνίδια & Παιχνιδιατόροι (όργανα κι οργανοπαίχτες) του Χορού στη Νάξο, εκδ. Αντ. Αναγνώστου, Αθήνα 2003, σελ. 192-199

Συνέντευξη στο σπίτι της (Ρέντη: ΤΕ 27/11/2002)

Οι γονείς της: Μαρία Φυρογένη & Μιχάλης Κονιτόπουλος (Μωρό)

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1931 στην Κεραμωτή της Νάξου.

Από πολύ μικρό παιδί κάθε καλοκαίρι πήγαινε με τους γονείς της στο χωριό της μητέρας της, την Κεραμωτή, ενώ μόνιμη διαμονή είχε στην Αθήνα.

Στην Αθήνα έμενε στα Κάτω Πατήσια, στα Τουρκοβούνια, στον Άγιο Θωμά στην Άνω Κυψέλη. Αυτά συνέβαιναν πριν τον Πόλεμο.

Αφού έπιασε ο Πόλεμος πήγανε οικογενειακώς στην Κεραμωτή. Με την άφιξη των Ιταλών στο νησί έφυγαν και πήγαν στον Κινίδαρο, το Γλινάδο, τη Χώρα και με την απελευθέρωση από τους Γερμανούς εγκαταστάθηκαν στο χωριό του πατέρα της, τον Κινίδαρο.

Σαν κοπελίτσα πήγε στην Αθήνα. Πήγε πάλι κάτω, ξαναήρθε, πήγαινε, ξαναρχότανε.

Σχολείο δεν πήγε. Τον καιρό που ήτανε στην Κυψέλη, ήτανε μικρή, αλλά ο πατέρας της είχε μανία, με όλη την ταλαιπωρία του ήθελε να μάθει γράμματα και την είχε βάλει σ’ ένα ιδιωτικό σχολείο, στην Άνω Κυψέλη στου Καρούση. Εκεί ότι έμαθε. Πήγε μέχρι τη Β’ τάξη; Μετά, το 1940, έφυγε με την οικογένειά της για τη Νάξο. Επιστρατεύτηκαν όλοι οι άντρες για τον πόλεμο. Μείνανε οι γέροι κι οι γυναίκες στα χωριά. Δεν είχε πέσει ακόμα η πείνα και πήγε στην Κεραμωτή στην Γ’ τάξη.

Τιμητική αναφορά και άλλα. «Μαθήματα χορού» (2).

Μετά την προηγούμενη ανάρτηση, η οποία έτυχε πολλών επι- και απο- δοκιμασιών, έπρεπε, σε αντιδιαστολή, να αναρτήσω και τούτο το σημείωμα για να αποδειχτεί περίτρανα η ευθύνη όλων μας στη ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (μέσω θεατρικής παράστασης) ενός πολιτισμού που δημιούργησαν και μ’ αυτόν πορεύτηκαν στη ζωή τους, άλλοι πριν από μας. Εμείς (ίσως κάποιοι από εμάς πρόλαβαν κι έζησαν τα τελευταίες κοινοτικές συν-δράσεις) καταγράφουμε πρωτόκολλα, τα «συζητούμε», τα αναπαράγουμε κινησιολογικά σε κλειστές αίθουσες, τα αναπαράγουμε σε θεατρικές σκηνές, τα μεταφέρουμε σε συναντήσεις – συναδελφώσεις, σε διαγωνιστικά (sic) φεστιβάλς, τα τριγυρνάμε για να τα διαδώσουμε μέσω σεμιναρίων και σε άλλους συνέλληνες, συνευρωπαίους κ.λπ.

Την ίδια στιγμή, εκείθεν του Ατλαντικού, Έλληνες της διασποράς έχουν ταυτίσει την αγάπη τους για την Πατρίδα με τη διαχείριση αυτού του πολιτισμού, ακουμπώντας επάνω του είτε «επιθετικά» είτε «αμυντικά», μιας και ζουν σε μια, και πολιτιστικά, πολυεθνική χώρα.